Η Ιδιωτικοποίηση είναι το Έγκλημα - Σχόλιο για τις Ιστορικές Συγκεντρώσεις

Του Χρήστου Ρέππα

Η 28η Φεβρουαρίου του 2025 ήταν μια ιστορική μέρα. Ένα μεγάλο ανθρώπινο ποτάμι από τους πολίτες αυτής της χώρας ξεχύθηκε στους δρόμους και τις πλατείες απαιτώντας αλήθεια και δικαιοσύνη. Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το αδιανόητο κρατικό έγκλημα των Τεμπών που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 85. Στα δύο αυτά χρόνια το μόνο έργο που γίνεται πραγματικά από το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του είναι η προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών συνθηκών και των ευθυνών πολιτικών προσώπων, υπηρεσιακών παραγόντων και στελεχών της ιδιωτικής εταιρείας για την κατάσταση των σιδηροδρόμων μετά την ιδιωτικοποίησή τους και για το ίδιο το έγκλημα. Το κίνημα που ξετυλίχθηκε σε εκατοντάδες πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας και του εξωτερικού ήταν ισχυρότερο απ’ αυτό της 26/1 που κλόνισε συθέμελα την άθλια και εγκληματική κυβέρνηση Μητσοτάκη, ηθικό αυτουργό του εγκλήματος και ενορχηστρωτή της συγκάλυψης. Η δυναμική και η μαζικότητα αυτού του κινήματος είναι τέτοια που δύο χρόνια καταφέρνει να συντηρεί ζωντανό το αίτημα για δικαιοσύνη και αλήθεια και έχει καταφέρει να μπει σε φραγμός στα σχέδια συγκάλυψης και στον ενταφιασμό της υπόθεσης σε κάποιο δικαστικό αρχείο.

Το έγκλημα των Τεμπών είναι το αποτέλεσμα των καιρών που ζούμε, μιας εποχής που αποθέωσε το καπιταλιστικό κέρδος , τη λεγόμενη επιχειρηματικότητα, δαιμονοποίησε καθετί δημόσιο, που διακήρυξε ότι δεν μπορούν να υπάρχουν δημόσια κοινωνικά αγαθά στα οποία οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα πρόσβασης, αλλά κάθε ανθρώπινη ανάγκη ικανοποιείται μέσα από το χρήμα και ανάλογα με το πόσο διαθέτει κανείς. Η αγορά και οι διαδικασίες της ιδιωτικοποίησης αναγορεύτηκαν σε αναμορφωτές της κοινωνίας και θεοποιήθηκαν. Οι νεοφιλελεύθερες/καπιταλιστικές κυβερνήσεις σ’ όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα εφάρμοσαν εκτεταμένα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων οργανισμών μέσω των οποίων υποτίθεται ότι θα ξεπερνιούνταν «οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις», οι σπατάλες και η χαμηλή παραγωγικότητα των δημόσιων οργανισμών.

Το όλο σχέδιο της ιδιωτικοποίησης συντονίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στηρίχτηκε από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε που συκοφάντησαν ή αποσιώπησαν κάθε διαφορετική φωνή. Στην πραγματικότητα αυτό που έγινε ήταν η προσπάθεια ανασυγκρότησης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, με το άνοιγμα νέων αγορών , με αξιοποίηση από το κεφάλαιο των δημόσιων υποδομών και εξαγορές συγχωνεύσεις σε υπερεθνικό επίπεδο που οδήγησε στη δημιουργία ισχυρότερων πολυεθνικών επιχειρήσεων. Καμία κοινωνική ανάγκη δεν ικανοποιήθηκε μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία. Οι εργασιακές σχέσεις δέχτηκαν ισχυρό πλήγμα και υποβαθμίστηκαν σοβαρά. Το προσωπικό μειώθηκε τόσο μέσω απολύσεων όσο και μέσω μετατάξεων. Οι τιμές αυτών των ιδιωτικοποιημένων αγαθών έγιναν πανάκριβες και η ποιότητά τους χαμηλή. Η δράση των συνδικάτων χτυπήθηκε και συκοφαντήθηκε για να μείνουν οι εργαζόμενοι ακάλυπτοι απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Ο Ο.Σ.Ε και οι σιδηρόδρομοι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιδιωτικοποίησης. Τριχοτόμηση του οργανισμού, ξεπούλημα στην ιταλική ιδιωτική εταιρεία, υποστελέχωση, μείωση του προσωπικού, αποστέρηση από έμπειρο προσωπικό. Παρά τη συνέχιση της κρατικής χρηματοδότησης η ιδιωτική εταιρεία δεν πραγματοποιεί επενδύσεις, η ασφάλεια υποβαθμίστηκε επικίνδυνα, το Υπουργείο και η κυβέρνηση γνωρίζουν τα προβλήματα ασφάλειας και τα συγκάλυπταν με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη δήλωση του Αχ. Καραμανλή στη Βουλή ότι «είναι ντροπή να θέτετε ασφάλειας των σιδηροδρόμων». Είναι φανερό ότι η όλη διαδικασίας της ιδιωτικοποίησης είναι αυτή που έφερε το έγκλημα μέσα από την πολύπλευρη διάλυση του οργανισμού. Την ιδιωτικοποίηση που μεθοδικά προετοίμασαν όλα τα κόμματα από τη μνημονιακής εποχή και ο ΟΣΕ πουλήθηκε αντί πινακίου φακής στην περίοδο της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ν.Δ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ προώθησαν την πολιτική στους σιδηροδρόμους που έφερε το έγκλημα.

Ένα τόσο ισχυρό κίνημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει στη μέση του δρόμου. Δεν είναι μόνο η αλήθεια των γεγονότων, η αποκάλυψη των ευθυνών του πολιτικού , επιχειρηματικού και υπηρεσιακού προσωπικού. Ούτε απλά η τιμωρία των υπευθύνων που είναι μεν αναγκαία αλλά τα πράγματα δεν εξαντλούνται εδώ. Το κίνημα πρέπει να στοχεύσει την αιτία του προβλήματος, ν’ αναμετρηθεί με την πολιτική που δημιούργησε τα Τέμπη, την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και του κέρδους που μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Να εθνικοποιηθούν οι σιδηρόδρομοι, οι συγκοινωνίες να είναι δημόσια κοινωνικά αγαθά , φθηνά και ασφαλή για όλο το λαό. Να πάρουμε τη ζωή μας πίσω απέναντι στην πολιτική του κέρδους που είναι και πολιτική του θανάτου. Γιατί η ιδιωτικοποίηση είναι το έγκλημα.