Για το Κόμμα Καρυστιανού

Με τη δημοσίευση των 12 σημείων-αξόνων και στη συνέχεια με την εκδήλωση του κόμματος Καρυστιανού στις 21/5 στη Θεσσαλονίκη, περνάει πλέον στο στάδιο της ίδρυσης και δημόσιας λειτουργίας του το κόμμα στο οποίο ηγείται η Μαρία Καρυστιανού. Οι δημοσκοπήσεις αλλά και οι τάσεις στον δημόσιο διάλογο δείχνουν ότι το κόμμα αυτό θα έχει σημαντικό λόγο στις εκλογές και τις μετέπειτα εξελίξεις. Καλούμαστε να τοποθετηθούμε συγκεκριμένα, όχι μόνο γιατί είναι ένα κόμμα που αναπτύσσει δυναμική και επηρεάζει συνειδήσεις, αλλά και γιατί έρχεται ως εκφραστής του κινήματος των Τεμπών, όταν άλλωστε η επικεφαλής του είναι μάνα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών.

Όπως έχουμε ξαναγράψει και στο «Λαϊκό Δρόμο», στεκόμαστε με απόλυτο σεβασμό και έχουμε δώσει και τις δυνάμεις μας στον αγώνα που δίνουν οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Η Μαρία Καρυστιανού έπαιξε έναν θετικό ρόλο τα προηγούμενα χρόνια σε αυτή την υπόθεση, όταν μάλιστα και με το προσωπικό της κύρος ως πρόεδρος του Συλλόγου των γονέων και συγγενών θυμάτων των Τεμπών, έβγαζε στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες, μια κίνηση που θα έπρεπε να κάνει η Αριστερά και ένα μαζικό και ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα. Από εκεί και πέρα, η συζήτηση περνάει σε διαφορετικό πλαίσιο όταν η Μαρία Καρυστιανού ηγείται ενός πολιτικού κόμματος, το οποίο θα κληθεί να τοποθετηθεί στο σύνολο των προβλημάτων του λαού και του τόπου.

Πρώτα απ΄ όλα, είναι αρνητικό το γεγονός ότι ο αγώνας των Τεμπών οδηγείται από τους δρόμους, στο αστικό εκλογικό παιχνίδι. Από τους δρόμους του αγώνα, από τους δρόμους των εκατοντάδων χιλιάδων λαού, οδηγείται στην εκλογική διαδικασία όπου σπέρνεται η αυταπάτη ότι «με ένα μαγικό χαρτάκι» μπορούν να λυθούν τα λαϊκά προβλήματα, ή εν προκειμένω, να επέλθει η δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών. Καμιά δικαιοσύνη δε θα επέλθει, ούτε στο έγκλημα των Τεμπών, με τον λαό στον «καναπέ» της εκλογικής αναμονής. Αντίθετα, η δικαιοσύνη μπορεί να επιβληθεί μόνο από τους εκατοντάδες χιλιάδες, από τα εκατομμύρια, στο δρόμο των αγώνων.

Δεύτερον, οι γενικόλογες τοποθετήσεις περί «διαφάνειας», «δικαιοσύνης» και άλλα σχετικά δεν συγκροτούν απάντηση στο πρόβλημα. Όσο πιο γενικόλογες αυτές οι τοποθετήσεις, τόσο πιο εύκολα αφομοιώνονται την επόμενη από το κυρίαρχο σύστημα. Πολύ περισσότερο, τα «Δεξιά και Αριστερά είναι χαρακτηρισμοί από το παρελθόν. Δεν θα ήθελα να βάλω ταμπέλες, γιατί συνεργάζομαι με ανθρώπους από όλα τα κόμματα», όπως έχει δηλώσει η ίδια η Μαρία Καρυστιανού. Μάλιστα, στα πρόσωπα που συνεργάζεται η Μαρία Καρυστιανού και πλαισιώνουν το νέο κόμμα είναι καραμπινάτοι ακροδεξιοί έως και φασίστες, πρώην μέλη της «Νίκης» και άλλοι του φασιστικού συρφετού. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε τις συντηρητικές-ακροδεξιές θέσεις που έχει εκφράσει η Μαρία Καρυστιανού για μια σειρά ζητήματα, π.χ. αμβλώσεις, μεταναστευτικό, είναι φανερό ότι καθόλου δεν έχουν ξεχαστεί οι ταμπέλες. Υπάρχει μια συγκεκριμένη και ομολογημένη απεύθυνση σε ένα (άκρο)δεξιό συντηρητικό ακροατήριο.

Τρίτον, και στα 12 σημεία του κόμματος που δημοσιεύθηκαν, τα περισσότερα αφορούν τον περιορισμό των δικαιωμάτων των βουλευτών. Ωστόσο, η λαϊκή οργή των Τεμπών δεν μπορεί να εκφραστεί από ένα κόμμα, το οποίο δε θέτει καθαρά και ξάστερα τον τερματισμό της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο δεν έχει να πει τίποτα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση που μας επέβαλε το μνημόνιο 3 και τη γνωστή σύμβαση ξεπουλήματος του ΟΣΕ. Που δεν αμφισβητεί τελικά τίποτα από το καθεστώς που οδήγησε στο έγκλημα: το μεγάλο κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, την ΕΕ. Και για αυτό θα αποτελέσει μια βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής οργής και μάλλον μια διέξοδο για το δεξιό ακροατήριο, ώστε να μην ψηφίσει ΝΔ. Η αφωνία μπροστά στους μεγάλους ενόχους του εγκλήματος των Τεμπών, στους ενόχους όλων των προβλημάτων του λαού και του τόπου, είναι που κάνει άνευ νοήματος τις δηλώσεις περί «διαφάνειας» και «δικαιοσύνης».

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος