Γράφει ο Βασίλης Λιόσης

Στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» ο Θανάσης Βέγγος λέει σε μία δραματική σκηνή: «Η Ελλάδα πεθαίνει». Όταν πρωτάκουσα αυτή την ατάκα μου φάνηκε μελό. Σήμερα, νιώθω ότι βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό που ζούμε.

Η Ελλάδα που καίγεται από άκρη σε άκρη.

Η Ελλάδα που γεμίζει ανεμογεννήτριες.

Η Ελλάδα που ξεπουλιέται σε ξένα fund στη Λέσβο, στη Θράκη, στη Ρόδο, στην Αττική και αλλού από το real estate.

Η Ελλάδα που δήθεν αναπτύσσεται μέσω του μοντέλου ξαπλώστρα-σουβλάκι.

Η Ελλάδα που έχει ξεπουληθεί από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις.

Η Ελλάδα που βρίσκεται στον πάτο του πίνακα της αγοραστικής δύναμης.

Η Ελλάδα που διώχνει τα παιδιά της στο εξωτερικό κατά εκατοντάδες χιλιάδες.

Η Ελλάδα που διαθέτει δημόσια νοσοκομεία σε διάλυση και όποιος δεν έχει χρήματα ταλαιπωρείται ή οδεύει στον θάνατο.

Η Ελλάδα που αποσύρει κρίσιμο στρατιωτικό εξοπλισμό από τα νησιά και τον στέλνει στον Ζελένσκι.

Η Ελλάδα που συντάσσεται με το κράτος δολοφόνο και με τη λάθος πλευρά της ιστορίας.

Αυτή η Ελλάδα παρακμάζει με ταχείς ρυθμούς. Βρίσκεται σε προϊούσα σήψη. Σαπίζει και αναδύει μία ανυπόφορη μπόχα.

Πριν να εμφανιστούν σωτήρες που θα την τοποθετήσουν και πάλι στον γύψο…

Πριν να δοθούν και πάλι ψεύτικες υποσχέσεις…

Πριν να έρθουν για άλλη μια φορά οι Εταίροι που θα μας «σώσουν»…

Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ο απλός λαός. Διαφορετικά θα υποστούμε ένα μακροχρόνιο, βασανιστικό θάνατο. Μέση λύση δεν υπάρχει.