Του Χρήστου Αβραμίδη*

Τα δεδομένα που παραθέσαμε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ήταν τα εξής:

• Πάνω από 300.000 στρέμματα κάηκαν φέτος και 11 άνθρωποι έχασαν τη ζωή του.
• Σύμφωνα με έκθεση της WWF και της ομάδας FLAME του Εθνικού Αστεροσκοπείου, 6 στις 10 μεγάλες πυρκαγιές του 2025 συνδέονταν με το ηλεκτρικό δίκτυο.
• Το 2021 η κυβέρνηση ενέταξε στο Ταμείο Ανάκαμψης συγκεκριμένες δράσεις υπογειοποίησης και θωράκισης του δικτύου, με προβλεπόμενη ολοκλήρωση έως το τέλος του 2025.
• Τον Μάιο του 2025 ο ΔΕΔΔΗΕ δήλωνε ότι είχαν ολοκληρωθεί μόλις 516 από τα 1.845 χλμ. της μίας δράσης και 573 από τα 784 χλμ. της δράσης για δασικές περιοχές.
• Στο μεταξύ, το δεσμευτικό ορόσημο ολοκλήρωσης είχε αφαιρεθεί.

Η ερώτηση λοιπόν ήταν εξαιρετικά απλή:

Έχουν ολοκληρωθεί σήμερα τα δύο συγκεκριμένα έργα; Αν όχι, πόσα χιλιόμετρα έχουν γίνει και πόσα απομένουν; Και γιατί αφαιρέθηκε το δεσμευτικό ορόσημο;

Δύο νούμερα και μία πολιτική εξήγηση.

Και κάπου εδώ αρχίζει η επίδειξη του τι μπορεί να μηχανευτεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος όταν πρέπει να μην απαντήσει σε μια ερώτηση.

Πρώτα ο Παύλος Μαρινάκης χαρακτήρισε την ερώτηση περίπου «τοποθέτηση». Παρότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε παραθέσει μόνο στοιχεία, ημερομηνίες και αριθμούς από έρευνες και επίσημες πηγές. Ούτε μία αξιολογική κρίση.

Μετά παρεξηγήθηκε επειδή είπαμε ότι «δεν απαντήσατε» σε σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση, λες και είχαμε ισχυριστεί ότι δεν απάντησε προσωπικά ο ίδιος και όχι η κυβέρνηση την οποία εκπροσωπεί.

Μετά ήρθε η κλιματική κρίση.

Μετά ήρθε το Μάτι. (Όχι δεν εκμεταλλεύονται τις τραγωδίες)

Μετά μάθαμε πόσο άσχημα τα έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Και τελικά φτάσαμε ίσως στο πιο ενδιαφέρον σημείο: μας είπε ότι το ζήτημα είναι **«πολύ τεχνικό»** και ότι πρέπει να απευθυνθούμε στο αρμόδιο υπουργείο.

Δηλαδή, για να μην απαντήσει σε ένα κατεξοχήν **πολιτικό ερώτημα λογοδοσίας**, το μετέτρεψε λεκτικά σε «τεχνικό ζήτημα».

Και στη συνέχεια έκανε κάτι ακόμη καλύτερο: **απάντησε σε διαφορετική ερώτηση από αυτή που του κάναμε.**

Μας είπε πόσα χιλιόμετρα υπόγειου δικτύου κατασκευάζει συνολικά ο ΔΕΔΔΗΕ, πόσους στύλους έχει, πόσους υποσταθμούς και πόσο αυξήθηκε ο ετήσιος ρυθμός υπογειοποιήσεων.

Πολύ ενδιαφέρον.

**Μόνο που δεν τον ρωτήσαμε τίποτα από αυτά.**

Γι’ αυτό επανήλθαμε:

> «Δεν σας ρωτήσαμε πόσα χιλιόμετρα κατασκευάζει ο ΔΕΔΔΗΕ κάθε χρόνο. Σας ρωτήσαμε και εμείς και πολιτικά κόμματα, άρα είναι κεντρικό πολιτικό ζήτημα και δεν είναι ανάγκη να πάμε στο εκάστοτε υπουργείο, μπορεί να απαντήσει και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Σας ρωτήσαμε για δύο συγκεκριμένα έργα που είχαν χρηματοδοτηθεί για ευάλωτες και δασικές περιοχές, πόσα ολοκληρώθηκαν και πόσα όχι. Δύο νούμερα είναι».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε ότι θα μας επισυνάψει το σχετικό σημείωμα.

Το επισύναψε.

Και τι έλεγε το σημείωμα για τα δύο συγκεκριμένα έργα που ρωτήσαμε;

Μαντέψτε.

Τίποτα.

Απολύτως τίποτα.

Είχε ξανά στοιχεία για το συνολικό μήκος του δικτύου, τους στύλους, τους υποσταθμούς, τα συνολικά χιλιόμετρα υπογειοποίησης, την αύξηση του ετήσιου ρυθμού υπογειοποιήσεων και το συνολικό φυσικό αντικείμενο του Ταμείου Ανάκαμψης.

Τα δύο νούμερα που ζητήσαμε δεν υπήρχαν πουθενά.

---

Υπάρχει όμως εδώ και κάτι βαθύτερο από την κυβερνητική υπεκφυγή.

Είναι η προσπάθεια της εξουσίας να ελέγξει όχι μόνο **πώς** θα συζητάμε ένα θέμα, αλλά ακόμη και **ποια θέματα δικαιούμαστε να θεωρούμε πολιτικά**.

Με τα πιο μετριοπαθή, θεσμικά, mainstream δημοσιογραφικά κριτήρια, εδώ έχουμε ένα προφανές ζήτημα δημόσιου συμφέροντος:

• αφορά ανθρώπινες ζωές και μεγάλες πυρκαγιές,
• αφορά δημόσια και ευρωπαϊκά χρήματα,
• αφορά έργα που είχαν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα,
• έχει συζητηθεί από διαφορετικά πολιτικά κόμματα στη Βουλή,
• και βρισκόταν για ημέρες στην κορυφή της δημόσιας ατζέντας.

Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι το πρόβλημά μου σήμερα δεν θα ήταν ότι θα μου πουν πως το ερώτημα είναι υπερβολικά εξειδικευμένο και άρα δεν χωρά σε αυτή τη διαδικασία.

Περίμενα ότι θα το είχαν ήδη ρωτήσει δύο-τρεις συνάδελφοι πριν από εμένα και θα μου είχαν, όπως λέμε στην πιάτσα, «πάρει την ερώτηση».

Κι όμως, ο εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας αξιώνει ότι αυτό δεν είναι κεντρικό πολιτικό ζήτημα αλλά ένα «τεχνικό θέμα», για το οποίο πρέπει να τρέχουμε στα επιμέρους υπουργεία.

Στα υπουργεία τα οποία, παρεμπιπτόντως, ούτε τις τακτικές συνεντεύξεις Τύπου κάνουν πια όπως γίνονταν παλαιότερα, ούτε απαντάνε στα δημοσιογραφικά email. Σας παραπέμπω στις ερωτήσεις μας προς το Υπουργείο Μεταφορών για την πυρασφάλεια και προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για την υπόθεση Μάγγου, στις οποίες δεν πήρα ποτέ απάντηση.

Καλή είναι η λογοδοσία ως υποτιθέμενος πυλώνας της υποτιθέμενης αστικής δημοκρατίας.

Αλλά πού να τρέχεις τώρα να απαντάς.

Επισύναψε ένα copy-paste σημείωμα άσχετο με την ερώτηση και καλό Σεπτέμβρη να ’χουμε.

*Ο Χρήστος Αβραμίδης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK