\Του Γιώργη Γιαννακέλλη - Vathikokkini

Αν κάποιος αναζητούσε μια συμβολική εικόνα για να καταλάβει προς τα πού φιλοδοξεί να κινηθεί το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, ίσως να μην χρειαζόταν να ψάξει πολύ. Αρκεί να κοιτάξει ανάμεσα στους 301 πολίτες που υπέγραψαν στον Άρειο Πάγο για την ίδρυση της λεγόμενης «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» (ΕΛ.ΑΣ.).

Ανάμεσα στις υπογραφές συναντά κανείς τον Φώτη Παπαγεωργίου, συνταξιούχο Αστυνομικό Διευθυντή, πρώην Υποδιοικητή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας και πρώην Υποδιοικητή της ΕΥΠ. Δεν πρόκειται για κάποιον δευτερεύοντα παράγοντα του κρατικού μηχανισμού. Πρόκειται για πρόσωπο που υπηρέτησε επί δεκαετίες σε νευραλγικά πόστα των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους, με ενεργό συμμετοχή σε υποθέσεις όπως της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, ενώ αργότερα τοποθετήθηκε στην ηγεσία της ΕΥΠ επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, δεν μιλάμε για κάποιον μυστηριώδη «σκοτεινό εγκέφαλο» που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Ο Παπαγεωργίου είναι ένας επαγγελματίας αξιωματικός του κράτους, ένας άνθρωπος που υπηρέτησε πιστά τους μηχανισμούς ασφαλείας και πληροφοριών του συστήματος. Ακριβώς γι’ αυτό η παρουσία του αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Όταν ένα νέο κόμμα που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως «προοδευτική» ή ακόμη και «αριστερή» πρόταση βρίσκει υποστηρικτές από τα ανώτερα κλιμάκια της Αντιτρομοκρατικής και της ΕΥΠ, το γεγονός δεν περνά απαρατήρητο. Και όταν δίπλα σε αυτούς συναντά κανείς πρόσωπα όπως ο γνωστός αντικομμουνιστής Νίκος Μαραντζίδης, το πολιτικό μήνυμα γίνεται ακόμη πιο ευδιάκριτο.

Οι υπογραφές αυτές λειτουργούν σαν πολιτικά διαπιστευτήρια προς την αστική τάξη και τα κέντρα εξουσίας. Σαν μια διαβεβαίωση ότι το νέο εγχείρημα δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τα θεμέλια του συστήματος, ούτε να συγκρουστεί με τους μηχανισμούς που υπηρετούν τη διαιώνισή του. Αντίθετα, έρχονται να πιστοποιήσουν ότι η νέα πολιτική στέγη του Τσίπρα επιδιώκει να εμφανιστεί ως μια αξιόπιστη, «υπεύθυνη» και απολύτως διαχειρίσιμη εναλλακτική για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου.

Τελικά, ίσως η ειρωνεία να βρίσκεται και στο ίδιο το ακρωνύμιο. Μια «ΕΛ.ΑΣ.» που συγκεντρώνει στις γραμμές των ιδρυτικών της υπογραφών ανθρώπους της Αντιτρομοκρατικής, της ΕΥΠ και του αντικομμουνιστικού χώρου, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι φιλοδοξεί να εκφράσει τις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων. Αντίθετα, μοιάζει να φροντίζει από την πρώτη στιγμή να καθησυχάσει εκείνους που ανησυχούν μήπως εμφανιστεί κάτι που θα αμφισβητήσει πραγματικά την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.