Σε μία φάση που ΗΠΑ-Ισραήλ εντείνουν την επιθετικότητά τους ενάντια στους λαούς του Ιράν, του Λιβάνου και βέβαια της Παλαιστίνης, οφείλουμε να εξαντλούμε κάθε περιθώριο δράσης και συσπείρωσης σε ένα αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Ο πόλεμος στο Ιράν και στο Λίβανο, η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και η προσπάθεια εκδίωξής τους από τη Δυτική όχθη δεν αφορούν τους αραβικούς και τον Ιρανικό λαό μόνο, αλλά το σύνολο της ανθρωπότητας.

Το πώς στέκεται κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στον πόλεμο, η θέση που διατυπώνει και κατ’ επέκταση η στάση και η τακτική που έχει στο πεδίο τής κοινής δράσης για συμπόρευση και καταγγελία των επιτιθέμενων ΗΠΑ-Ισραήλ καθορίζουν την έκβαση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να ασκήσει πίεση στην εθελόδουλη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σε μία φάση υποχώρησης του αριστερού και συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας, οι προσπάθειες συγκρότησης ενός τέτοιου κινήματος είναι δύσκολες και ταυτόχρονα ιδιαίτερα αναγκαίες. Προσκρούουν στα εμπόδια που βάζει ο κυβερνητικός συνδικαλισμός της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που φαίνεται να μην τον αφορούν καθόλου οι γενοκτονίες και οι βομβαρδισμοί, προσκρούουν πάνω στις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά που, ακόμα και αν ψελλίζουν κουβέντες ενάντια στο Ισραήλ και τον Τράμπ, υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και σύνδεσης του αντιπολεμικού κινήματος με το συνδικαλιστικό, αλλά προσκρούουν και πάνω στη στάση του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ από την έναρξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων μέχρι το βομβαρδισμό του Ιράν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ αρνείται να υποστηρίξει τα κινήματα αντίστασης της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, κρατάει ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, αφού δεν αναγνωρίζει επιτιθέμενο (άδικο) και αμυνόμενο (δίκαιο) πόλεμο και τελικά υπονομεύει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης μαζικού αντιπολεμικού κινήματος.

Στις κινητοποιήσεις-δράσεις ενάντια στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού αρνήθηκε να συμπορευτεί και να συντονιστεί, όχι απλά με άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής και μη Αριστεράς, αλλά και με την ίδια την Παλαιστινιακή Παροικία, που αποτέλεσε σίγουρα έναν από τους πιο βασικούς φορείς διοργάνωσης τέτοιων δράσεων και διαδηλώσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στάσης του αποτέλεσε η 10η Αυγούστου του 2025, στην οποία πραγματοποιήθηκε η πιο μαζική πανελλαδική κινητοποίηση υπεράσπισης του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στη γενοκτονία. Το ΚΚΕ εκεί όχι απλά απουσίαζε εκκωφαντικά, αλλά διοργάνωσε εκ των υστέρων δικές του συγκεντρώσεις μία εβδομάδα αργότερα. Πριν από τη 10η Αυγούστου υπήρχε η 15η Ιούνη που το ΚΚΕ πάλι αποφάσισε να διαχωριστεί από τη μαζική συγκέντρωση του Συντάγματος και να καλέσει σε πορεία προς την ισραηλινή πρεσβεία, ενώ σε όλες τις προηγούμενες διαδηλώσεις προς την ισραηλινή πρεσβεία συνήθως απουσίαζε.

Σε συνέχεια της στάσης του στο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, ακολουθεί την ίδια ακριβώς στάση και στις προσπάθειες κοινών μαζικών διαδηλώσεων ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν. Πέρα από την κινητοποίηση που κάλεσε την 1η του Μάρτη, δεν ξαναμπήκε στον κόπο να διαδηλώσει στα πλαίσια του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αντιθέτως, την ίδια στιγμή που απειλείται η εθνική κυριαρχία ενός κράτους το οποίο βομβαρδίζεται από τον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό, το ΚΚΕ αποφασίζει να διαδηλώσει τη διεθνιστική του αλληλεγγύη στην Κούβα. Και βέβαια καλώς κάνει και διαδηλώνει για την Κούβα η οποία επίσης πλήττεται με εμπάργκο από τις ΗΠΑ, αλλά όταν αυτό το κάνει μία μέρα πριν την αντιπολεμική διαδήλωση για το Ιράν το οποίο βομβαρδίζεται, και στην οποία δεν συμμετείχε, τότε αυτό αποτελεί προκλητική υπονόμευση. Ακριβώς την ίδια υπονομευτική στάση είχε και στις 27/3 που κάλεσε σε συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Οικονομικών για τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου, μία μέρα πριν την αντιπολεμική διαδήλωση στις 28/3, στην οποία επίσης δεν συμμετείχε.

Το ΚΚΕ, όχι απλά απέχει από αυτές τις αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις, αλλά κάθε φορά βάζει σε μία πολύ κοντινή ημερομηνία μία δική του συγκέντρωση και αυτό δεν αποτελεί κάποιο φετίχ, όσον αφορά τη συμπόρευσή του με άλλες δυνάμεις (που και από αυτό διακατέχεται), αλλά συνιστά πολιτική τοποθέτηση απέναντι στον πόλεμο.

Η Κούβα πλήττεται από εμπάργκο, ενώ το Ιράν και ο Λίβανος πλήττονται από βόμβες!! Μάλιστα ο πόλεμος στο Ιράν ξεκίνησε με το βομβαρδισμό σχολείου και τον θάνατο 168 παιδιών, ενώ στον Λίβανο έχουν σκοτωθεί μέχρι σήμερα πάνω από 1300 άνθρωποι, ανάμεσα τους 125 παιδιά. Το ΚΚΕ προφανώς μπορεί να ζυγίσει και τη φρίκη αυτή από τη μία και το επιβαλλόμενο εμπάργκο στη Κούβα από την άλλη, αυτό όμως που δεν μπορεί να κάνει είναι να υπερασπιστεί την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία του Ιράν και να υπερασπιστεί καθαρά το δικαίωμά του να αμυνθεί σε αυτό τον πόλεμο. Αντίστοιχα δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις δυνάμεις της αντίστασης που μάχονται στο Λίβανο για την εθνική ανεξαρτησία, όπως ακριβώς δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί και τις αντιστασιακές δυνάμεις στη Γάζα.

Για αυτό ο Δ. Κουτσούμπας δεν αναγνώριζε το δικαίωμα της Χαμάς και κάθε οργάνωσης που δρα στη Γάζα να απαντά στο βάρβαρο κατακτητή, αλλά αντιθέτως απολογούνταν στα κυβερνητικά φερέφωνα των ΜΜΕ, παρουσιάζοντάς την ως μία οργάνωση που ασκεί τρομοκρατία, και άρα καμία σχέση δεν μπορεί να έχει το ΚΚΕ μαζί της.

Αυτός είναι ο λόγος που το ΚΚΕ επιλέγει να θέσει σε προτεραιότητα την Κούβα, έναντι του Ιράν, και αντίστοιχα αυτός είναι ο λόγος που επιλέγει να κάνει «αντιπολεμική» συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Οικονομικών και όχι έξω από τους πραγματικούς υπαίτιους του πολέμου, δηλαδή την αμερικάνικη πρεσβεία. Με αυτό τον τρόπο δηλώνει στο δρόμο αυτό που γράφει και στα επίσημα κείμενά του, ότι δηλαδή σε αυτό τον πόλεμο το ΚΚΕ κρατάει ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν. Στέκεται γενικά και αόριστα με τους λαούς, τόσο γενικά που τελικά δεν μπορεί να υπερασπιστεί την πάλη τους απέναντι στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό και βέβαια δεν μπορεί και δεν θέλει να συμβάλει στο αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρα μας, που τόσο επίμονα υπονομεύει.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος