Εκλογές να γίνονται κι από αγώνες… δυο-τρεις 24ωρες απεργίες το χρόνο κι αν…

Στον απολογισμό δράσης του Μ-Λ ΚΚΕ στο 7ο Συνέδριο (Μάης 2024) αναφέρεται: «… Αποκαλύπτοντας το ρόλο της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης που έδωσε και δίνει τη στήριξή της στην αντιλαϊκή πολιτική, ψηφίζοντας στη Βουλή την πλειονότητα των διατάξεων των κυβερνητικών νομοσχεδίων και σαμποτάροντας την εξωκοινοβουλευτική λαϊκή κινητοποίηση. Ο αγώνας ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, μέσα από την ενίσχυση του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, ήταν ο κύριος άξονας της πάλης του κόμματός μας, όπως καθορίστηκε από το 6ο Συνέδριο. Ενίσχυση που δεν μπορούσε και δεν μπορεί να γίνει πάρα μόνο με μια γραμμή απόρριψης του συμβιβασμού με τα κυβερνητικά μέτρα, με την ανάπτυξη μαζικών εργατικών, λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων, με την οργάνωση εργατοϋπαλληλικών απεργιών και φοιτητικών κινητοποιήσεων καλά προετοιμασμένων που να έχουν συνέχεια και κλιμάκωση, με τη διεξαγωγή ενωτικών μαζικών διαδηλώσεων και συλλαλητηρίων που να συσπειρώνουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο γύρω από ένα κοινό στόχο, με την προσπάθεια διεύρυνσης του μετώπου των αγώνων ώστε να αποκτήσει ένα παλλαϊκό και πανελλαδικό εύρος, να γίνει ένας αποτελεσματικός παλλαϊκός αγώνας αναχαίτισης της αντιλαϊκής πολιτικής».

Αυτή ακριβώς η θέση όχι μόνο ως πρακτική και ως θεωρία αλλά και ως στρατηγική δεν είναι δική μας ανακάλυψη. Ο Λένιν στις αρχές του 20ου αιώνα επανακαθόρισε το ρόλο της πολιτικής πάλης, θέτοντας τον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα ως την πρωταρχική και αποφασιστική μορφή δράσης για την ανατροπή της αστικής πολιτικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση της επαναστατικής εξουσίας του προλεταριάτου και των συμμάχων του. Απέρριπτε τη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία της Δεύτερης Διεθνούς που είχε σταδιακά εγκλωβιστεί στον αστικό κοινοβουλευτισμό και που μετέτρεπε τις εκλογές σε αυτοσκοπό.

Συγκεκριμένα, ο Λένιν υποστήριξε ότι η πραγματική πολιτική εξουσία δεν κρίνεται στα έδρανα των κοινοβουλίων αλλά στα πεδία της ταξικής πάλης. Επιβεβαίωνε, έτσι, το Μαρξ ο οποίος στο έργο του «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία» (1871) -όπου ανέλυε την εμπειρία της Παρισινής Κομούνας και των κομμουνάρων για τις εκλογικές αυταπάτες και την κρατική μηχανή στο καθεστώς της μισθωτής δουλείας- είχε διατυπώσει επίσης με λιτό τρόπο δυο σημαντικές θέσεις. Η πρώτη «… Αντί να αποφασίζεται μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή…» και η δεύτερη «… Κατάλαβαν ότι είναι επιτακτικό τους καθήκον και απόλυτο δικαίωμά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους και να πάρουν στα χέρια τους την κυβερνητική εξουσία. Μα η εργατική τάξη δε μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να την βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς».

Για τον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα

Για το Λένιν το κομμουνιστικό κόμμα αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της εργατικής τάξης. Ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας δεν είναι απλώς μια εναλλακτική μέθοδος δράσης, αλλά η οργανική έκφραση της ταξικής πάλης στην πιο ριζοσπαστική της μορφή. Για το Λένιν, η συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές και τη Δούμα (ή οποιοδήποτε αστικό κοινοβούλιο) είναι σχεδόν πάντα δεδομένη, αλλά έχει έναν καθαρά τακτικό και δευτερεύοντα χαρακτήρα.

Το ζήτημα της επαναστατικής στρατηγικής και η θέση μας για το ρόλο των θεσμών και της μεταρρύθμισής τους (=ρεφορμισμός) αποτελεί ένα από τα πιο κεντρικά σημεία διαφοροποίησης στην ιστορία (μενσεβίκοι, σύγχρονος ρεβιζιονισμός, ευρωκομουνισμός κ.ά.) του κομμουνιστικού κινήματος. Υπό αυτή την έννοια ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας δεν αποτελεί μια απλή τακτική επιλογή. Είναι στρατηγική θέση που πηγάζει από την ανάλυση της ταξικής φύσης του αστικού κράτους.

Ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας περιλαμβάνει το σύνολο των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών κινητοποιήσεων που διεξάγονται εκτός των κρατικών θεσμών. Όπου ζει, εργάζεται και αναπνέει ο εργάτης, ο νεολαίος, ο φοιτητής, ο άνεργος, ο μαθητής, ο άνδρας ή η γυναίκα. Δεν περιορίζεται στην άσκηση πίεσης για τη λήψη συνδικαλιστικών και άλλων κινηματικών αποφάσεων. Αντίθετα, επιδιώκει τη συσπείρωση, την ενότητα, τη μαχητικότητα και οργανωτικότητα των μαζών στο πεδίο, όπου παράγεται η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα: στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στις πόλεις και στα χωράφια.

Ο εξωκοινοβουλευτικός αγώνας αποτελεί το κατεξοχήν πεδίο όπου σφυρηλατείται η επαναστατική συνείδηση και αποτελεί το δρόμο για την πραγματική χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Μέσα από τις απεργίες, τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, οι εργάτες παύουν να βλέπουν τον εαυτό τους απλώς ως μια οικονομικά καταπιεζόμενη ομάδα και συνειδητοποιούν τον ιστορικό τους ρόλο ως η τάξη που θα απελευθερώσει την κοινωνία. Μέσα σε αυτές της συνθήκες μπορεί να εισαχθεί στην εργατική τάξη «απ’ έξω», η βαθιά ταξική συνείδηση. Είναι προφανές ότι αυτό απαιτεί σαφή γνώση της κατάστασης του υποκειμένου σε σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα. Η εύκολη μηχανιστική αναφορά οδηγεί σε θέσεις όπως αυτές του ΚΚΕ, που απεμπολούν αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, δημιουργώντας συνθήκες περιχαράκωσης, απέχθειας και έλλειψη εμπιστοσύνης στην αγωνιστική πρακτική.

Εύκολα μπορεί να διαπιστώσουμε τη σημαντική υποχώρηση του εργατικού κινήματος μαζί και του κομμουνιστικού, την αδυναμία να μπορούν οι εργάτες με ένα μαζικό τρόπο να διαπραγματευτούν το μεροκάματο. Τα συνδικάτα αποπροσανατολισμένα, γραφειοκρατικά, ρεφορμιστικά. Όμως παρά την μεγάλη ιδεολογική επίθεση της κυρίαρχης τάξης, η αντικειμενική πραγματικότητα της φτώχειας, της ανεργίας, της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης συγκροτεί όρους μιας ορισμένης μαχητικής κινηματικής ανάτασης.

Σε αυτό το σημείο πώς ανταποκρίνεται το ΚΚΕ; Παρά τα συνδικαλιστικά ερείσματα που διαθέτει, πίσω από τις θέσεις του για «ενσωμάτωση» και «συνεχή συντηρητικοποίηση» τμημάτων των εργαζομένων υπάρχει η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δύναμη των λαϊκών μαζών, στην αποτελεσματικότητα του ενιαίου αγώνα. Η ηγεσία του ΚΚΕ στενεύει το περιεχόμενο της λαϊκής πάλης με μια πολιτική που υποβαθμίζει και απαξιώνει τον αγώνα για τα άμεσα, φλέγοντα αιτήματα των λαϊκών μαζών, προτάσσοντας στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της «ανατροπής του αστικού συστήματος και την πάλη για το σοσιαλισμό». Πίσω από αυτές τις κούφιες, ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις και τη διασπαστική πρακτική, κρύβεται η υπονόμευση των αγώνων που δεν ελέγχει, η άρνηση του ενιαίου λαϊκού αγώνα, η ηττοπαθής στάση και η υποχώρηση μπροστά στην κυβερνητική επίθεση και τελικά η προσαρμογή στην υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων.

Αυτή η λογική του ΚΚΕ αποτυπώθηκε περίτρανα σε όλες τις κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν το τελευταίο διάστημα. Εκμηδενίζει τη σημασία εφαρμογής μιας σωστής τακτικής, μέσα από την οποία μπορούν να ενωθούν οι απαραίτητες δυνάμεις για να κερδηθεί η μάχη πχ του μεροκάματου, στη λογική της επίτευξης των στρατηγικών επιδιώξεων, όταν προβάλλει μια κούφια αντικαπιταλιστική συνθηματολογία και βάζει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας.

Οι θέσεις μας στην πράξη διαπνέονται από τη μαχητική οργάνωση, από τη συγκέντρωση δυνάμεων, από την σωστή επιλογή των αιτημάτων, απορρίπτοντας το ρεφορμιστικό κοινοβουλευτικό δρόμο. Με προσήλωση στις επαναστατικές αρχές του μαζικού, λαϊκού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, κόντρα σε αστικά τεχνάσματα και κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Το κομμουνιστικό κίνημα έχει μια ολοκληρωμένη διαλεκτική υλιστική θεωρία δράσης, αποδεικνύοντας ότι η ιστορία γράφεται από τις μάζες όταν αυτές οργανώνονται έξω και ενάντια στους θεσμούς των εκμεταλλευτών τους.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος