Γράφει ο Κ. - Μ. Καββαδίας

Ζούμε σε μια χώρα που η προπαγάνδα κρύβεται σε κάθε γωνιά της καθημερινότητας μας. "Δημοσιογράφοι" χρησιμοποιούν ακόμα και τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα για να τους λυπηθούμε τη στιγμή που η κάθε τους κουβέντα είναι φανερή προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα πάντα. Πωλητές βιβλίων βρίσκονται μονίμως και συστηματικά σε θέσεις νευραλγικές για να περάσουν με φωνές, μέτρα και πολιτικές που μόνο σκόπιμες είναι. Μια μέρα μετά το ηχητικό αποφασίζουν να μιλήσουν για δύο φύλα παίρνοντας τη σκυτάλη από το πορτοκαλί αφεντικό τους και από τον πλούσιο Νοτιοαφρικάνο στο φάσμα του ναζισμού, προσπαθώντας να διχάσουν αρχικά και να προσπεράσουν ένα θέμα που δύο χρόνια μας πονάει όλους μας. Από τότε δηλαδή που μας κοιτούσε ο πρωθυπουργός στα μάτια και έλεγε ότι ουδέποτε δωθηκε εντολή για συγκάλυψη.

Σε ένα κράτος που μας σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχει τόσο έντονα η προσπάθεια συγκάλυψης μιας μαζικής κρατικής δολοφονίας. Θα μου πεις κρατικές δολοφονίες υπήρχαν και παλιότερα στη δημοκρατική Ελλάδα (την περίοδο των 7 χρόνων που δολοφονήθηκαν μαζικά συμπολίτες μας, η απλή λογική φτάνει για να καταλάβει κανείς τι επικρατούσε) και με ενήλικες και με ανήλικους. Υπήρχε βέβαια και η μαζική κρατική δολοφονία των άλλων που ήρθαν από μακριά με το σαπιοκάραβο τους αλλά τα κανάλια μας δε θέλαν να της δώσουν και πολύ προβολή. Τι αλλάζει τώρα; Ο ίδιος πόνος και ο ίδιος αναβρασμός είναι μέσα μας. Εδώ όμως θέλουν κυριολεκτικά να πατήσουν στα πτώματα των ανθρώπων αυτών και να τα "θάψουν" με τον δικό τους τρόπο πιο βαθιά στα χώματα της λήθης. Για μια εμπορική αμαξοστοιχία; Για ένα σιδηροδρομικό δίκτυο παρατημένο; Για ένα γιατί που μας τρώει κάθε Φλεβάρη από τότε. Γι αυτό φώναζε όταν βρεις ευκαιρία όπως αυτή την Κυριακή. Φώναζε για τα παιδιά που μπορούσαν μόνο να φωνάξουν "θα πεθάνουμε".

Και όχι μόνο αυτή την Κυριακή αλλά οπότε έχεις ευκαιρία. Και τις Κυριακές κάθε 4 χρόνια που μπορούμε να "φωνάξουμε" με την ψήφο μας. "Μα τι να ψηφίσω, αφού όλα τα ίδια είναι". Ψήφισε αλληλεγγύη και ανθρωπιά. "Μα δε θα μπει στη Βουλή και θα χαραμίσω τη ψήφο μου". Η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν είναι ποσοστά σε δημοσκοπήσεις. "Δε θα μου δώσει η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά παραπάνω μισθό, δε θα ανοίξει νοσοκομεία, δε θα διορίσει δασκάλους". Λάθος! Θα το κάνει. Γιατί η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά μας ενώνουν στη βόλτα αυτή που λέγεται ζωή και ενωμένοι γινόμαστε δυνατοί σε ένα σύστημα που μας υποτιμά. Όσο έχουμε οξυγόνο....

Υγ. Οι στίχοι του αγαπητού Φοίβου γράφτηκαν για μια συναυλία που προσπάθησε συστηματικά και αυτή να λοιδορηθεί. Ένα τραγούδι που σίγουρα μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλα όταν το ακούς πρώτη φορά. Αλλά όπως κάθε τραγούδι έτσι και αυτό μπορεί να έχει φθορά στο χρόνο. Οι φωνές όμως στο ηχητικό αυτό δεν πρέπει να φθαρούν μέσα μας ποτέ.