Εργασιακό στρες βιώνουν 8 στους 10 εργαζόμενους

Η εντατικοποίηση και η εκμετάλλευση έχουν πολλαπλές παρενέργεις στη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε χθες, η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων, σε ποσοστό 87%, δουλεύει σε συνθήκες άγχους (το 19% «πάντα», το 31% «τις περισσότερες φορές» και το 37% «μερικές φορές»), ανεξαρτήτως κλάδου ως επί το πλείστον. Αλλά όσο μεγαλώνει το μέγεθος της επιχείρησης αυξάνεται και το εργασιακό στρες (40% στις μικρές επιχειρήσεις, 60% στις επιχειρήσεις άνω των 250 ατόμων). Το 73% των ερωτηθέντων δουλεύει υπό αυστηρά χρονοδιαγράμματα και το 51% βιώνει «πολύ συχνά/συχνά» ψυχολογική πίεση, που επηρεάζει την οικογενειακή και την ευρύτερη κοινωνική ζωή του. Αυτή την πίεση, που συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία, αντιμετωπίζουν περισσότερο οι εργαζόμενοι 35 ετών και άνω.

Ιδιαίτερη πίεση εμφανίζουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο της εκπαίδευσης και ακολουθούν η ενημέρωση και επικοινωνία, οι δραστηριότητες σχετικές με την ανθρώπινη υγεία και την κοινωνική μέριμνα, οι επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές δραστηριότητες, η μεταφορά και αποθήκευση, οι κατασκευές, η μεταποίηση, οι δραστηριότητες παροχής καταλύματος και υπηρεσιών εστίασης και τέλος το χονδρικό και λιανικό εμπόριο και η επισκευή μηχανοκίνητων οχημάτων.

Οι εργαζόμενοι στις μεγάλες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν συνθήκες υψηλότερης έντασης εργασίας με αυστηρά χρονοδιαγράμματα και προθεσμίες, καθώς οι αρμοδιότητες που αναλαμβάνουν είναι προφανώς σύνθετες και υπεύθυνες.

Στην ερώτηση σχετικά με το εάν η εργασία τους απαιτεί την τήρηση αυστηρών χρονοδιαγραμμάτων θετικά απάντησε το 65% των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που απασχολούσαν από 1 έως 9 άτομα, το 70% στις επιχειρήσεις από 10 έως 49 άτομα, το 77% στις επιχειρήσεις από 50 έως 250 άτομα και το 84% στις επιχειρήσεις άνω των 250 ατόμων.

Tο 87% των εργαζομένων βιώνει στρες

Σύμφωνα με την έρευνα, το 87% των εργαζομένων βιώνει στρες και ένταση στην εργασία του, ενώ την ίδια στιγμή οι συνθήκες υπό τις οποίες οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα αναλαμβάνουν και εκτελούν τα καθήκοντά τους δημιουργούν υψηλό κίνδυνο πρόκλησης αρνητικών επιπτώσεων στη σωματική και ψυχική υγεία τους και στην οικογενειακή τους ζωή.

Η ψυχολογική πίεση στην εργασία επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την οικογενειακή και την ευρύτερη κοινωνική ζωή των ηλικιακών ομάδων 35-54 ετών (57%) και 55+ετών (52%). Στη νεότερη ηλικιακή ομάδα των 17-34 ετών το ποσοστό είναι χαμηλότερο (41%), προφανώς λόγω του χαμηλότερου ποσοστού έγγαμου βίου.

Εργασιακές συνθήκες υψηλού άγχους βιώνουν οι εργαζόμενοι με υψηλή μόρφωση και εκπαίδευση. Πιο συγκεκριμένα, το 23% των κατόχων μεταπτυχιακού ή διδακτορικού διπλώματος και το 17% των αποφοίτων ΑΕΙ/ΤΕΙ δηλώνουν ότι εργάζονται «πάντα» υπό συνθήκες άγχους, το 32% «τις περισσότερες φορές» και το 38% «μερικές φορές».

 Η έρευνα διαπιστώνει ότι σχεδόν ένας στους δέκα εργαζόμενους έχει αντιμετωπίσει σεξουαλική παρενόχληση και εργασιακό εκφοβισμό κυρίως εξαιτίας της ηλικίας (36%), του φύλου (27%), του σεξουαλικού προσανατολισμού (10%) και της εθνικότητας (7%). Το φύλο εμφανίζεται (με 42%) ως πρώτος λόγος για τέτοια περιστατικά σε βάρος γυναικών, ενώ η ηλικία πρώτος λόγος (με 35%) στους άνδρες, στους οποίους η εθνικότητα εμφανίζεται να διαδραματίζει συχνότερο λόγο (15% έναντι 3% στις γυναίκες). Οσον αφορά το επίπεδο της εκπαίδευσης, τα υψηλότερα ποσοστά των ερωτηθέντων που αντιμετώπισαν σεξουαλική παρενόχληση και εργασιακό εκφοβισμό είναι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού διπλώματος (16%) και εκείνοι με τεχνική εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση (15%).

Επίσης, η μελέτη καταγράφει ότι πάνω από 4 στους 10 εργαζόμενους σχεδόν σε όλους τους κλάδους είναι υπερπροσοντούχοι. Το μισό δείγμα έκανε λόγο για αντιστοιχία μεταξύ δεξιοτήτων και απαιτήσεων της εργασίας και μόλις το 7% για έλλειμμα δεξιοτήτων. Τέλος, πάνω από 6 στους 10 δεν έχει παρακολουθήσει κάποιο πρόγραμμα εκπαίδευσης ή κατάρτισης χρηματοδοτούμενο από τον εργοδότη τους.

Για όλα τα παραπάνω οι συντάκτες της μελέτης συστήνουν επανασχεδιασμό της εργασίας με ρεαλιστικές προθεσμίες, προώθηση της εργασιακής αυτονομίας και αυστηρή τήρηση των περιόδων ανάπαυσης και διαλειμμάτων.