ΠΗΓΗ: topontiki.gr

O Κώστας Καραμανλής αυτή τη φορά δεν έβαλε στο στόχαστρο τους χειρισμούς της κυβέρνησης στα εθνικά θέματα αλλά την αγροτική πολιτική που ασκείται τα τελευταία χρόνια αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά της κυβέρνησης για τον τρόπο που χειρίστηκε τις αγροτικές κινητοποιήσεις.

Σε ομιλία του στην Ξάνθη στο ετήσιο συνέδριο του πανελληνίου συνδέσμου αγροτικών θεμάτων επιχείρησε να αποδομήσει τη θέση της κυβέρνησης ότι αγροτικές κινητοποιήσεις ήταν υποκινούμενες λέγοντας χαρακτηριστικά: «Προβλήματα υπαρκτά και διογκούμενα που -ας μην γελιόμαστε – από μόνα τους αρκούν να πυροδοτούν την διαμαρτυρία των αγροτών, χωρίς έξωθεν υποκίνηση. Να συνομολογήσουμε ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών δεν είναι ένα ετησίως επαναλαμβανόμενο “δρώμενο” από επαναστάτες χωρίς αιτία. Είναι φυσική συνέπεια χρόνιων παραγωγικών δυσλειτουργιών και δομικών αδυναμιών που οι κυβερνήσεις δεν αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά».

«Χωρίς στρατηγικό σχέδιο η κυβέρνηση»

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Καραμανλής περιέγραψε μια κυβέρνηση που, κατά την ανάγνωσή του, λειτουργεί αποσπασματικά, υπό πίεση και χωρίς στρατηγικό σχέδιο. Όταν λέει ότι η αγροτική πολιτική εξαντλείται σε «διαπραγματεύσεις υπό πίεση», «εξαγγελίες αποσπασματικών μέτρων» και «παροχές προσωρινών διευκολύνσεων», στην πράξη δεν ασκεί μόνο κριτική πολιτικής ουσίας αλλά αμφισβητεί και το ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης στην αγροτική πολιτική. Με άλλα λόγια, υπονοεί ότι το κράτος τρέχει πίσω από τα γεγονότα, αντί να τα προλαβαίνει.

Ιδιαίτερο βάρος έχει και η αναφορά του σε καθυστερήσεις αποζημιώσεων και ενισχύσεων “σε περιβάλλον σκανδαλώδους αδιαφάνειας” φράση που είναι έμμεση αναφορά στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η φράση είναι βαριά και προφανώς καθόλου τυχαία. Δεν πρόκειται απλώς για διαπίστωση δυσλειτουργίας, αλλά για υπαινιγμό βαθύτερου προβλήματος στον τρόπο κατανομής πόρων και άσκησης διοίκησης. Σε μια περίοδο όπου η διαφάνεια στη διαχείριση δημόσιου χρήματος αποτελεί μείζον πολιτικό θέμα, ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει να βάλει στο κάδρο όχι μόνο τις καθυστερήσεις, αλλά και το ηθικοπολιτικό τους φορτίο.

Βολές για τη συμφωνία ΕΕ-Mercosur

Εξίσου χαρακτηριστική είναι και η αιχμή προς τις Βρυξέλλες. Ο Καραμανλής μιλά για «εσπευσμένες και πρόχειρες αποφάσεις» της ΕΕ για την πράσινη μετάβαση και προειδοποιεί για νόθευση του ανταγωνισμού μέσω της συμφωνίας ΕΕ-Mercosur.

Η κριτική στην στάση που πήρε η κυβέρνηση υπέρ της συμφωνία  Mercosur είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ο πρώην πρωθυπουργός αρθρώνει όμως και ένα ευρύτερο πολιτικό σήμα απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και στις πολιτικές που, όπως αφήνει να εννοηθεί, σχεδιάζονται μακριά από τις πραγματικές αντοχές των κοινωνιών και των παραγωγών. Είναι μια τοποθέτηση που συνομιλεί με ένα πιο «παραδοσιακό» καραμανλικό λεξιλόγιο: έμφαση στην παραγωγή, στην περιφέρεια, στην κοινωνική συνοχή και καχυποψία απέναντι σε υπερεθνικές αποφάσεις χωρίς εθνική προσαρμογή.

Ο κ. Καραμαλής στην ομιλία του προειδοποίησε ότι η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η ερημοποίηση της περιφέρειας συνιστούν «μείζονα εθνική απειλή». Δεν μίλησε μόνο για εισόδημα, καλλιέργιες και επιδοτήσεις αλλά για την δημογραφία, την κοινωνική αποδιάρθρωση, την εδαφική συνοχή και τελικά για το αν η χώρα μπορεί να παραμείνει λειτουργικά και παραγωγικά ζωντανή έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Είναι μια σαφής πολιτική διαφοροποίηση από μια πιο τεχνοκρατική ανάγνωση της ανάπτυξης έτσι όπως το διατυπώνει η κυβέρνηση.

«Αδράνεια και απουσία πολιτικής βούλησης»

Ακόμη και στις επιμέρους προτάσεις του, ο κ. Καραμανλής αφήνει υπονοούμενα για αδράνεια και πολιτική βούληση που απουσιάζει. Η αναφορά του στα κόκκινα δάνεια αγροτών και συνεταιρισμών, με επισήμανση ότι οι διαδικασίες καθυστερούν «αδικαιολόγητα», είναι ακόμη ένα καρφί προς ένα κράτος που γνωρίζει το πρόβλημα αλλά δεν το λύνει. Και η ειδική επίκληση του νόμου για τα πανωτόκια μόνο τυχαία δεν είναι: δείχνει ότι ζητεί εφαρμογή υφιστάμενων εργαλείων που, κατά την άποψή του, μένουν στα χαρτιά.

Συνολικά, ο πρώην πρωθυπουργός με την ομιλία του χτίζει ένα πολιτικό αφήγημα που ακουμπά στην ανεπάρκεια του επιτελικού κράτους, στην απόσταση της ευρωπαϊκής πολιτικής από την κοινωνική πραγματικότητα, στην παρακμή της περιφέρειας και στην ανάγκη ενός νέου παραγωγικού πατριωτισμού.