Εναγωνίως ψάχνουν στο ΣΥΡΙΖΑ να βρουν μια χαραμάδα για να μπορέσουν να ορθοποδήσουν πολιτικά και να βγουν από το τέλμα στο οποίο έχουν βουλιάξει για τα καλά. Το έγκλημα των Τεμπών γίνεται αντικείμενο μιας κάλπικης όσο και στημένης κοινοβουλευτικής σύγκρουσης, μετατρέπεται για μια ακόμα φορά σε ένα ναρκοθετημένο πεδίο μιας κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης με προεξοφλημένο το αποτέλεσμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να πρωταγωνιστήσει στο στήσιμο της νέας προανακριτικής επιτροπής, επιχειρεί να βάλει στο κάδρο όχι μόνο τον Κώστα Αχ. Καραμανλή αλλά και τον ίδιο τον Μητσοτάκη, πιστεύοντας ότι έτσι θα κερδίσει πόντους από τη γενικευμένη λαϊκή κατακραυγή. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ταυτόχρονα ότι με αυτό τον τρόπο θα στοιχίσει πίσω της και τη Νέα Αριστερά, το Κίνημα Δημοκρατίας (Κασσελάκης), την Πλεύση της Κωνσταντοπούλου κλπ.

Η πραγματικότητα όμως επιφυλάσσει άλλη τροπή στα πράγματα. Η ΝεΑΡ έκλεισε από νωρίς την πόρτα της συμπόρευσης, βάζοντας νέα εμπόδια στις προσπάθειες για μια μελλοντική εκλογική συγκόλληση, με αποτέλεσμα η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να ψάχνει για εναλλακτικές επιλογές, ώστε να φτάσει τελικά τις πολυπόθητες 30 υπογραφές, στους ανεξάρτητους βουλευτές που πρόσκεινται στο Κίνημα Δημοκρατίας και στον ίδιο τον Κασσελάκη. Μια κίνηση που δημιούργησε επιπρόσθετα προβλήματα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αφού σειρά κεντρικών στελεχών πήραν σαφείς αποστάσεις εκφράζοντας δημόσια τη διαφωνία τους είτε λόγω της πρότασης για την παραπομπή του Μητσοτάκη ή λόγω της συνεργασίας με το κόμμα Κασσελάκη, ο οποίος τελικά απέσυρε την υπογραφή του. Και όλα αυτά είναι σε εξέλιξη μόλις λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Συνεδρίου μπροστά στο οποίο όλοι παίρνουν θέσεις μάχης. Ένα συνέδριο που αναμένεται να πυροδοτήσει νέα ένταση και καινούργιο κύκλο εσωστρέφειας βυθίζοντας το ΣΥΡΙΖΑ σε μια ατέρμονη κρίση.

Η κατάσταση στην οποία εξακολουθεί και βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το αποτέλεσμα όλης της πολιτικής που εφάρμοσε από την περίοδο των μνημονίων μέχρι και σήμερα. Μπροστά στη σοβαρή κρίση που σάρωνε τον τόπο μέσα στην καταιγίδα των μνημονίων, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε το καλύτερο στήριγμα, τη χρυσή εφεδρεία της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών διαψεύδοντας με οδυνηρό τρόπο τη λαϊκή προσδοκία.

Οι προσπάθειες ορισμένων κύκλων της ντόπιας ολιγαρχίας να αναστηλώσουν το ΣΥΡΙΖΑ, να τον αξιοποιήσουν ως μια εναλλακτική κυβερνητική επιλογή, μπροστά στη γενικευμένη φθορά της ΝΔ, πέφτουν στο κενό. Και αυτό γιατί ο λαός μας δεν ξεχνάει την πολιτική της εξαπάτησης, που σπίλωσε το όνομα της Αριστεράς, τους αγώνες και τις θυσίες του λαϊκού και αριστερού κινήματος. Γι’ αυτό και δεν δείχνει σήμερα καμία εμπιστοσύνη στο κόμμα αυτό, γυρίζοντας ολοένα και περισσότερο την πλάτη του.

Στο φόντο αυτής της κρίσης ο Τσίπρας, που γύρισε απ’ το Χάρβαρντ γεμάτος «εμπειρίες», επιδιώκει να παίξει κεντρικό ρόλο στην αναστήλωση της χρεοκοπημένης σοσιαλδημοκρατίας, του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου, καταθέτοντας τα διαπιστευτήριά του με κάθε ευκαιρία στα ντόπια και ξένα αφεντικά. Πότε στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων των ΗΠΑ, πότε στα διάφορα φόρουμ που οργανώνουν κυρίαρχοι κύκλοι της ντόπιας ολιγαρχίας και στα οποία τριγυρνά σαν γυρολόγος.

Κουνάει το δάχτυλο στην αντιπολίτευση, ανάμεσα σε αυτή και στο ΣΥΡΙΖΑ, στο κόμμα του οποίου είναι μέλος και του οποίου ηγήθηκε και με το οποίο κυβέρνησε επιβάλλοντας το τρίτο μνημόνιο. Το χειρότερο όμως είναι ότι τολμά και κουνάει το δάχτυλο στο λαό όπως έκανε στο πρόσφατο συνέδριο που οργάνωσε το in.gr του Μαρινάκη για το λεγόμενο brain drain. Όπως χαρακτηριστικά είπε «Πορευόμαστε προς μία κοινωνία του ενός πέμπτου. Αυτό σημαίνει ότι το 21% δεν θα έχει κανέναν λόγο να μη ψηφίσει αυτή την κυβέρνηση. Αν μέσα σε αυτούς είναι και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα (…) αυτό το 21% μπορεί να γίνει και 30%. Όμως το υπόλοιπο 70% που είναι; Είναι κατακερματισμένο, διασπασμένο, διάσπαρτο και χωρίς όραμα». Χωρίς ίχνος ντροπής κατηγορεί το λαό πως είναι διασπασμένος, σκόρπιος και χωρίς όραμα. Ούτε λίγο – ούτε πολύ τον καθιστά υπεύθυνο για τη διακυβέρνηση της ΝΔ. Χρειάζεται πολύ θράσος για να κατηγορεί έναν ολόκληρο λαό που εδώ και δεκαπέντε χρόνια στενάζει κάτω από το βάρος μιας αδιάκοπης και ανελέητης αντιλαϊκής πολιτικής ότι είναι ο ίδιος υπεύθυνος.

Σαν να μην έχει ο ίδιος τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το ξέπλυμα και τη νεκρανάσταση της Δεξιάς παράταξης, σαν να μην έχει ο ίδιος βουτήξει τα χέρια του στο βούρκο των μνημονίων. Λες και δεν σκόρπισε ανέξοδα κάθε είδους ψεύτικες ελπίδες για να τις ματαιώσει με την επιβολή του τρίτου μνημονίου.

Σαν να μην στιγμάτισε την Αριστερά και τα οράματά της τα οποία ποδοπάτησε και λεηλάτησε.

Μετά από όλα αυτά αυτοπαρουσιάζεται σήμερα σαν η εναλλακτική πρόταση απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη αφήνοντας τεχνηέντως να διαρρεύσει πως προετοιμάζει νέο κόμμα. Διοργανώνει ημερίδες με το ινστιτούτο που ο ίδιος δημιούργησε καλώντας όλη την αμαρτωλή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ως και τον Μπέρνι Σάντερς από τις ΗΠΑ για να δηλώσει παρών στις εξελίξεις, έτοιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ντόπια άρχουσα τάξη. Μέχρι και δημοσκοπήσεις στήνονται για να του αποδώσουν μια κάποια νομιμοποίηση και λαϊκή αποδοχή. Κι ας έφαγε στραπάτσο σε τρεις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις εγκαταλείποντας το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ άρον-άρον.

Όλες αυτές οι εξελίξεις φανερώνουν τις δυσκολίες της άρχουσας τάξης στην αναζήτηση εναλλακτικών επιλογών για να αντιμετωπίσει τη φθορά της ΝΔ. Είναι εξελίξεις που δεν αφορούν το λαό, αλλά επιχειρούν να τον εγκλωβίσουν σε νέα ψεύτικα διλήμματα.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος