Η κυβέρνηση και ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αξιοποιούν για άλλη μία φορά την υπόθεση Μarfin προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον προεκλογικό καιροσκοπισμό τους. Με μία δικογραφία παρωδία, που βασίζεται σε ένα ανώνυμο e-mail, η υπόθεση ξανανοίγει με δημοσιογραφικούς τίτλους που προδικάζουν τη διαλεύκανση της εμπρηστικής επίθεσης.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ήδη λαμβάνει συγχαρητήρια από πρόθυμους αυλικούς, ενώ την ίδια ώρα η ελληνική αστυνομία έχει δολοφονήσει έναν 20χρονο ρίχνοντας 21 σφαίρες!

Το περίφημο ανώνυμο e-mail το οποίο περιλαμβάνεται στη δικογραφία, μεταξύ άλλων ανακριβειών, αναφέρει ως βασικό δρά­στη άτομο το οποίο εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην φυλακή!

Οι διαδικασίες για τον εντοπισμό του αποστολέα ξεκίνησαν αμέσως μετά την προφυλάκιση των κατηγορούμενων και όχι πριν από αυτή!
Με άλλα λόγια, μία δικογραφία στήνεται πάνω σε ένα ανώνυμο e-mail που στερείται στοιχειώδους σοβαρότητας και είναι γεμάτο ανακρίβειες και λάθη. Για τον εντοπισμό του αποστολέα δεν διενεργείται καμία απολύτως έρευνα, παρά μόνο όταν αυτό ζητείται από τους συνηγόρους των κατηγορούμενων. Από τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν συνεπάγεται καμία ταυτοποίηση προσώπων, παρά μόνο ταυτοποίηση αντικειμένων, όπως για παράδειγμα μία τσάντα. Παρ’ όλα αυτά, οι δύο εκ των τριών κατηγορούμενων προφυλακίστηκαν. Για την τρίτη κατηγορούμενη εκδόθηκε ένταλμα σύλ­ληψης στην Αγγλία, καθαρά για λόγους εντυπώσεων, αφού η ίδια έστειλε επιστολή με την οποία ενημέρωνε ότι είναι πρόθυμη να ταξιδέψει στην Ελλάδα και να συνεργαστεί με τις αρχές.

Άρα δεν υπάρχει καμία διαλεύκανση της εμπρηστικής επίθεσης. Το μόνο που επιχειρείται εδώ είναι ένα επικοινωνιακό προεκλογικό παιχνίδι και ταυτόχρονα η εμπέδωση της «δυνατότητας» του κράτους και της αστυνομίας να στήνει ανά πάσα ώρα και στιγμή κατηγορητήρια χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο, στοχοποι­ώντας οποιονδήποτε θεωρεί επικίνδυνο ή πολιτικό αντίπαλο. Εδώ οι δικαστικοί θεσμοί χρησιμοποιούνται απροκάλυπτα στην υπηρεσία των κυβερνώντων και επιχειρούνται ακραία αντι­δημοκρατικές μεθοδεύσεις.

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη, αλλά η τρίτη φορά που η υπόθεση της Μarfin ανοίγει μετά από μία ανώνυμη αναφορά. Την πρώτη φορά ήταν ένα ανώνυμο σημείωμα, τη δεύτερη ένα ανώνυμο τηλεφώνημα και τώρα ένα ανώνυμο e-mail. Σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν.

Κάθε φορά που η κυβέρνηση πιέζεται πολιτικά, βγάζει από τη τσέπη της τον «άσο της Μarfin». Άλλοτε με στημένες δικογραφίες που βασίζονται σε ανώνυμα γράμματα, τηλέφωνα και e-mail, άλλοτε με πλακέτες μνήμης που καταγγέλλουν το «διχασμό» και υμνούν την εθνική συναίνεση. Σε κάθε περίπτωση η Μarfin αξιοποιείται πολιτικά προκειμένου να στοχοποιηθεί η μαζική αντίσταση, η απεργία και οι αγώνες, ενάντια στη βάρβαρη πολιτική τους.

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Σε μία πολιτική συγκυρία που αποκαλύπτεται η σήψη και η διαπλοκή των κυβερνώντων, που η ΝΔ βρίσκεται βουτηγμένη σε πολύ σοβαρά σκάνδαλα, το αίμα των νεκρών των Τεμπών είναι νωπό και η κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας, τη διάλυση της πρόνοιας και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, ξαφνικά ανασύρεται η υπόθεση της Μarfin.

Γιατί τη Marfin;

Η 5η Μάη του 2010 είναι μία ημέρα σταθμός για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Αποτελεί μία από τις πιο μαζικές και μαχητικές σε παλμό απεργιακές διαδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα στη χώρα και σηματοδοτεί την έναρξη ενός μαζικού αντιμνημονιακού κινήματος. Εκείνη η μεγαλειώδης διαδήλωση στιγματίστηκε από τη δολοφονική εμπρηστική επίθεση στο τραπεζικό κατάστημα της Μarfin με τραγική κατάληξη τρεις νεκρούς εργαζόμενους. Κανείς μέχρι σήμερα δεν γνωρίζει ποιοι ακριβώς ήταν πίσω από αυτό το χτύπημα, αυτό που με βεβαιότητα όμως γνωρίζουμε είναι ποιους ευνόησε. Ανεξάρτητα από τον αν ήταν στημένη ή όχι, η επίθεση στη Μarfin είχε όλα τα χαρακτηριστικά μίας προβοκάτσιας, που τελικά υπηρέτησε τους υπέρμαχους της μνημονιακής πολιτικής την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και συνολικά την άρχουσα τάξη, που επιχείρησαν να αξιοποιήσουν αυτό το τραγικό γεγονός για να ανακόψουν το μαζικό λαϊκό κίνημα εκείνης της περιόδου.

Έκτοτε η φράση «Ναι, αλλά για τη Μarfin δεν λέτε τίποτα…» χρησιμοποιείται κάθε φορά που το πολιτικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με την οργή της κοινωνίας για την κρατική καταστολή και τα εγκλήματα του κατασταλτικού μηχανισμού της αστυνομίας.

Όσο όμως και αν επιχειρούν την πολιτική αξιοποίηση τους, οι τρεις νεκροί που εργάζονταν εκείνη την ημέρα στην τράπεζα Μarfin δεν ανήκουν σε κανέναν επίδοξο διαχειριστή αυτού του βάρβαρου συστήματος, ούτε βέβαια στην τάξη την οποία πιστά υπηρετεί η ΝΔ και όλα τα αστικά κόμματα που πέρασαν από την διαχείριση της εξουσίας.

Οι νεκροί της Μarfin ήταν εργαζόμενοι, που εγκλωβίστηκαν από την ίδια την εργοδοσία μέσα σε ένα κτήριο, χωρίς πιστοποιητικό πυρασφάλειας, και στην πραγματικότητα χωρίς καμία έξοδο κινδύνου! Οι νεκροί της Μmarfin ήταν εργαζόμενοι που ζήτησαν από τους τραπεζίτες να μην λει­τουργήσει το κατάστημα εκείνη την ημέρα αλλά οι τραπεζίτες το αρνήθηκαν. Εργαζόμενοι του καταστήματος έχουν καταγγείλει ότι εργάζονταν σε ημέρα απεργίας υπό τον φόβο της απόλυσης. Ζήτησαν να μην βρίσκονται στον εργασιακό χώρο την ώρα των διαδηλώσεων, αλλά οι τραπεζίτες το αρνήθηκαν. Ακόμα και την ίδια μέρα επικοινώνησαν ξανά ζητώντας να φύγουν από το κατάστημα αλλά οι τραπεζίτες το αρνήθηκαν. Οι τραπεζίτες που λειτουργούσαν ένα κατάστημα χωρίς έξοδο κινδύνου και χωρίς μέτρα πυρασφάλειας παραβιάζοντας μια σειρά από νόμους και κανονισμούς και θέτοντας τη ζωή 25 ανθρώπων σε κίνδυνο αρνήθηκαν το αίτημα των εργαζομένων, τους εγκλώβισαν μέσα στο κατάστημα και για αυτή την εγκληματική τους ασυδοσία δεν καταδικάστηκαν.

Η κυβέρνηση ουδέποτε στάθηκε απέναντι σε αυτούς που ενέργησαν με αυτό τον εγκληματικό τρόπο απέναντι στα αιτήματα των εργαζομένων. Αντιθέτως τους υπηρέτησε και τους υπηρετεί πιστά, όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Όλοι μαζί νομοθέτησαν και νομοθετούν ευνοϊκούς όρους κερδοφορίας των κεφαλαιούχων επενδυτών πάνω στην τσέπη του ελληνικού λαού. Όλοι μαζί νομοθέτησαν και συνεχίζουν να νομοθετούν τον αφοπλισμό των εργαζομένων μπροστά στις εργοδοτικές απαιτήσεις. Όλοι μαζί νομοθέτησαν και νομοθετούν το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, των συλλογικών διαδικασιών και της απεργίας, καθιστώντας έτσι τους εργαζόμενους ακόμα πιο φοβισμένους, αδύναμους και τελικά εγκλωβισμένους στις ασύδοτες ορέξεις των εργοδοτών.

Ο τότε πρόεδρος της Μarfin Ανδρέας Βγενόπουλος και η διοίκηση της τράπεζας έμειναν στο απυρόβλητο. Για τις εγκληματικές αυτές απαιτήσεις και παραλείψεις καταδικάστηκαν, η διευθύντρια του καταστήματος, ο υπεύθυνος ασφαλείας της τράπεζας και ο διευθύνων σύμβουλος.
Η αξιοποίηση της Μarfin δεν έχει να κάνει με κάποιο ενδιαφέρον για τους νεκρούς, ούτε με την πραγματική απόδοση δικαιοσύνης. Καμία κυβέρνηση δεν πήρε οποιοδήποτε μέτρο ελέγχου στα τραπεζικά καταστήματα τα οποία συνεχίζουν να λειτουργούν με κλειδωμένες εξόδους κινδύνου. Οι εργαζόμενοι για αυτούς ήταν και παραμένουν αναλώσιμοι. Αυτές τις μέρες άλλωστε μετράμε άλλον έναν νεκρό, θύμα εργοδοτικού εγκλήματος σε εργοστάσιο του Ασπρόπυργου.

Η αξιοποίηση της Μarfin αφορά τη στοχοποίηση του κινήματος, τη στοχοποίηση των ίδιων των εργαζομένων. Ανασύρεται κάθε φορά για να αποδώσει αυτό το έγκλημα στη βία των διαδηλωτών και να ποινικοποιήσει τελικά τη μαζική λαϊκή και απεργιακή αντίσταση. Το μόνο όπλο που έχουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους για να αντισταθούν στην εργοδοτική ασυδοσία και τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική. Το νέο αυτό κυνήγι μαγισσών αυτή την πολιτική έρχεται να υπηρετήσει και όχι την δικαίωση των νεκρών.
Να μην το επιτρέψουμε.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος