Αντόν Μιχαήλοβιτς - kosmodromio.gr

Φταίνε περισσότερο οι δολοφόνοι σε charter ή αυτοί που τους φέρνουν; Ή η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.

Σε πολλούς έχει προκαλέσει ιδιαίτερη έκπληξη η συμπεριφορά αρκετών εκ των επιχειρηματιών των ελληνικών νησιών όσον αφορά τις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη. Ορισμένοι περιμένανε στήριξη, άλλοι περιμένανε κάποιου είδους μποϊκοτάζ στα ισραηλινά τουριστικά γραφεία, αμφιβάλλω όμως για το κατά πόσο είχαν υπολογίσει την πιθανότητα να σταθούν στο πλευρό της κυβέρνησης και των δολοφόνων με charter. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν πράγματι πήραμε κάποιο μάθημα από τα μνημόνια, την άνοδο της Χρυσής Αυγής και τις δύο τετραετίες αυτοδύναμης ΝΔ. Μάλλον όχι.

Σε προηγούμενο άρθρο είχα γράψει για το πώς η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να δέσει τα συμφέροντα των Ελλήνων επιχειρηματιών με αυτά των ευρωατλαντικών συμμάχων της χώρας. Να ταυτίσει δηλαδή το Οικονομικό με το Πολιτικό, κάτι που δεν ίσχυε στο παρελθόν, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Έτσι, όσο μη δημοφιλής κι αν κατέληγε η κυβέρνηση δεν θα υπήρχε αμφισβήτηση στο πιο ουσιώδες κομμάτι της πολιτικής σκηνής, αυτό της εξωτερικής πολιτικής, καθώς θα υπήρχαν μερίδες εντός της κοινωνίας για τις οποίες η εξωτερική πολιτική είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον βιοπορισμό τους. Διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη είχαμε και παλαιότερα, πολλές φορές ακόμα πιο μαζικές από τις σημερινές αλλά δεν βλέπαμε τέτοιες αντιδράσεις από πλευράς κοινωνίας, ούτε και από πλευράς κυβέρνησης. Προφανώς επειδή το ισραηλινό κεφάλαιο δεν κατείχε την εξέχουσα θέση συνεργασίας που κατέχει σήμερα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το δέσιμο των οικονομικών συμφερόντων στο πολιτικό άρμα είναι το αντικειμενικό συμφέρον των παραπάνω τάξεων. Μία πολεμική προετοιμασία και μία πολεμική οικονομία (το επόμενο στάδιο δηλαδή) απαιτεί ριζικό μετασχηματισμό, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της ίδιας της χώρας με αρκετές «θυσίες» για τα κατώτερα οικονομικά στρώματα. Οι Γερμανοί μικροαστοί προλεταριοποιήθηκαν και κατέληξαν εργάτες των βιομηχάνων παρά το γεγονός ότι στήριξαν το NSDAP εξ’ αρχής και έλαβαν υποσχέσεις από αυτό.

«Δουλίτσα να ‘χουμε» θα μας πει ο αγαπητός Κυρ-Παντελής. «Αν δεν έχουμε τουρισμό να ‘δουμε τι θα τρώτε» θα συμπληρώσει. Ξεχνά βέβαια να μας πει ότι από τον πολύ τον τουρισμό, τα airbnb και τις πολιτικές της κυβέρνησης τα μισά νησιά έχουν μείνει χωρίς γιατρούς και δασκάλους. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η μείωση των τουριστικών αφίξεων φέτος (και της κατανάλωσης) δεν οφείλεται στις κινητοποιήσεις υπέρ της Παλαιστίνης αλλά στον ακραίο πληθωρισμό που είναι μέρος της Ευρωπαϊκής πολεμικής προετοιμασίας και ίσως του χρόνου να είναι ακόμα χειρότερα για τον ίδιο. Αυτά παθαίνει κανείς όμως όταν είναι τόσο κοντόφθαλμος που δεν μπορεί να ‘δει πέρα από την πόρτα του ξενοδοχείου και της ταβέρνας του.

Δουλίτσα να ‘χουμε μέχρι που δεν θα ‘χουμε και τα ενοικιαζόμενα θα μπουν σε υποθήκη. Τα ΕΣΠΑ θα κοπούν γιατί προηγούνται οι επιδοτήσεις σε οπλοβιομηχανία και σώματα ασφαλείας και η ιστορία πάλι θα επαναληφθεί ως τραγωδία με μία εσάνς φάρσας.

Εν τέλει η ιστορία για το αν φταίνε περισσότερο οι δολοφόνοι σε charter ή αυτοί που τους φέρνουν θυμίζει αρκετά το ερώτημα αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Η απάντηση είναι λίγο πιο περίπλοκη. Οι Ισραηλινοί θα συνεχίσουν να έρχονται -ή τουλάχιστον να το επιχειρούν καθώς οι κινητοποιήσεις έχουν θορυβήσει αρκετά αυτιά- γιατί έχουν την στήριξη των επιχειρηματιών και της κυβέρνησης. Οι μικροαστοί θα συνεχίσουν να τους δέχονται γιατί λειτουργούν βάσει της λογικής του άμεσου οικονομικού συμφέροντος που τους χάρισε η κυβέρνηση. Ο συνδετικός κρίκος εδώ πέρα είναι η κυβέρνηση. Όσο αξιόλογες και αν είναι οι κινητοποιήσεις, πρέπει να δυναμωθούν και να στραφούν κατά της κυβέρνησης. Πτώση κυβέρνησης σημαίνει ότι κόβεται ο αέρας όλων αυτών τόσο των ντόπιων όσο και των εισαγόμενων καθαρμάτων (για να μην πω παράσιτων) που νομίζουν ότι θα κάνουν ό,τι θέλουν με πολιτική κάλυψη. Δίχως Νέα Δημοκρατία κόβεται ο αέρας τους και έρχεται η πολιτική αστάθεια, πράγμα που θα φοβίσει αρκετά το ισραηλινό κεφάλαιο στην χώρα για διάφορους λόγους, τόσο οικονομικούς όσο και πολιτικούς.

Σε αυτό το συμπέρασμα έχω καταλήξει ακούγοντας όλες τις συζητήσεις και παρατηρώντας τις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη. Δεν λείπει τόσο το πρόταγμα, αλλά η στοχοθεσία του αγώνα στον τόπο μας που θα φέρει το θεμιτό αποτέλεσμα. Υπάρχει ένα σύνθημα που λέει «να φέρουμε τον πόλεμο πίσω στις μητροπόλεις». Συμφωνώ με αυτό το σύνθημα, αλλά αντιλαμβάνομαι τον «πόλεμο» πιο μεταφορικά και λιγότερο κυριολεκτικά. Δεν χρειάζεται να φάμε ρουκέτες για να έρθει ο πόλεμος εδώ. Ήδη η Ελλάδα συμμετέχει έμμεσα στο πλευρό του Ισραήλ και δεν κινδυνεύει από τον Άξονα της Αντίστασης χάρη στις πλάτες του ΝΑΤΟ. Η πολεμική απάντηση της άλλης πλευράς όμως θα μπορούσε να είναι το ξήλωμα της κυβέρνησης-συμμάχου του Ισραήλ, κάτι που θα δυσκολέψει τα πράγματα για το ίδιο. Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με το να κυνηγάμε κυρ-Παντελήδες οι οποίοι φυτρώνουν σαν τις κατσαρίδες, καλύτερα να ασχοληθούμε με το να διαλύσουμε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ επιχειρηματικότητας και Ισραήλ. Έτσι κερδίζουμε περισσότερα από κάθε άποψη.