ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Οι ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις έχουν και τα… καλά τους. Γιατί όταν συγκρούονται συμφέροντα, όταν τα «μαγαζιά» των ισχυρών διασταυρώνουν τα ξίφη τους, τότε σκάνε στην επιφάνεια οσμές συστηματικής σαπίλας που αλλιώς θα έμεναν επιμελώς κρυμμένες κάτω από το χαλί της «αντικειμενικής ενημέρωσης».

Πριν λίγες μέρες, από το συγκρότημα του ΜΟΛ και συγκεκριμένα από “Το Βήμα“, – ιδιοκτησίας του Βαγγέλη Μαρινάκη –, πληροφορηθήκαμε ότι «ο Αλαφούζος παίρνει “δώρο” 250-300 εκατ. για τον Παναθηναϊκό – και θέλει κι άλλα». Η είδηση δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική δημοσιογραφική ευαισθησία απέναντι στη διαπλοκή κεφαλαίου – ποδοσφαίρου – κράτους. Πρόκειται για μια βολή σε έναν αντίπαλο επιχειρηματικό πόλο.

Από την άλλη, ο όμιλος του Γιάννη Αλαφούζου δεν θα μπορούσε να μείνει άπραγος. Και έτσι, σήμερα, το «πρώτο δημοσιογραφικό πιστόλι» του, ο Άρης Πορτοσάλτε, με αφορμή τη δίκη για την υπόθεση Λυγγερίδη, περνά στην αντεπίθεση. Κάνει λόγο για «συμμορία εγκληματιών της Θύρας 7», για «ομερτά», για σιωπή που – όπως υπονοεί – καλύπτει τη διοίκηση του Ολυμπιακού.

Δεν παρακολουθήσαμε την εκπομπή από το χαμαιτυπείο του Σκάι. Η πληροφόρησή μας είναι μόνο από το παραπάνω ηχητικό που ανέβασε στο διαδίκτυο η Ομάδα Αλητείας.

Ομως και αυτό από μόνο του είναι ικανό να μας κάνει να υπογραμμίσουμε ότι ξαφνικά, εκεί που επί χρόνια βασίλευε η επιλεκτική ευαισθησία, ξεχειλίζει η αγωνία για το «κράτος δικαίου». Εκεί που για τις παρακολουθήσεις, το Predator και τις διασυνδέσεις με το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη όλα αντιμετωπίζονταν με ένα βολικό «δεν αποδεικνύεται», τώρα ανακαλύπτεται η ανάγκη να μιλήσουμε για εγκληματικές δομές, για συγκάλυψη, για σιωπή.

Τι άλλαξε; Η ηθική; Η δημοσιογραφική δεοντολογία; Η ευαισθησία απέναντι στη διαφθορά;
Όχι βέβαια.

Αυτό που άλλαξε είναι η ισορροπία συμφερόντων. Όταν τα επιχειρηματικά κέντρα εξουσίας συγκρούονται, τα μέσα ενημέρωσης που τα υπηρετούν μετατρέπονται σε πολιορκητικούς κριούς. Τότε θυμούνται σκάνδαλα, τότε ξεθάβουν υποθέσεις, τότε καταγγέλλουν «συμμορίες» και «ομερτά».

Η ουσία όμως παραμένει ίδια: το ποδόσφαιρο, τα ΜΜΕ, οι κρατικές χρηματοδοτήσεις, οι δικαστικές εξελίξεις, όλα εντάσσονται σε ένα πλέγμα αλληλοεξυπηρετήσεων και ανταγωνισμών. Όχι για το «δημόσιο συμφέρον», αλλά για το ποιος επιχειρηματικός όμιλος θα έχει το πάνω χέρι.

Και μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, ο λαός παρακολουθεί σαν θεατής σε ένα θέατρο σκιών, όπου οι «αντιμαχόμενοι» μοιράζονται την ίδια ταξική αφετηρία. Σήμερα καταγγέλλει ο ένας τον άλλο. Αύριο μπορεί να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, αν το απαιτήσουν τα συμφέροντα.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τις «αποκαλύψεις» τους σαν να πρόκειται για πράξεις κάθαρσης. Είναι απλώς στιγμές όπου η σαπίλα του συστήματος γίνεται ορατή επειδή κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν τον υπόνομο για να πνίξουν τον αντίπαλο.

Το ζητούμενο δεν είναι ποιος καπιταλιστής θα επικρατήσει στον μεταξύ τους πόλεμο. Το ζητούμενο είναι να βλέπουμε καθαρά ότι το ίδιο το σύστημα που γεννά αυτές τις αντιπαραθέσεις είναι αυτό που αναπαράγει τη διαπλοκή, την ατιμωρησία και την υποκρισία.

Και αν κάτι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, είναι ότι η «ομερτά» δεν είναι χαρακτηριστικό μιας κλίκας. Είναι δομικό στοιχείο ενός συστήματος όπου οικονομική δύναμη, μιντιακή ισχύς και πολιτική εξουσία μπλέκονται σε έναν κόμπο που μόνο η κοινωνική ρήξη μπορεί να λύσει.