Σχόλιο της Δευτέρας: Δεν ήταν η εξαίρεση στο Καστελλόριζο, αλλά ο κανόνας

Η περιπέτεια του συναδέλφου αγροτικού γιατρού του ΠΠΙ Καστελόριζου δεν είναι, δυστυχώς, κάποια είδηση που μας κάνει να πέφτουμε από τα σύννεφα. Σίγουρα το πιο σοκαριστικό είναι η εικόνα ενός γιατρού που αφήνει την εφημερία του για να προσέλθει στο αστυνομικό τμήμα, μετά από μήνυση για “συκοφαντική δυσφήμιση”. Ωστόσο, όσα προηγήθηκαν της σύλληψης χαλάνε από μόνα τους το αφήγημα της κυβέρνησης για το “καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών. Μπορεί να ζούμε στην εποχή του ΑΙ, στην εποχή που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εφευρίσκονται εμβόλια για νέες ασθένειες, όμως τα όσα ζήτησε ο αγροτικός γιατρός στο Καστελλόριζο θεωρούνται πολυτέλειες! Θεωρείται πολυτέλεια το να στελεχωθεί με ειδικούς ιατρούς κλάδου ΕΣΥ ένα περιφερειακό ιατρείο, το να προμηθευτεί με πολύ απλά αντιδραστήρια για βασικές εξετάσεις (όπως η τροπονίνη που ζητούσε ο συνάδελφος), το να ζουν και να δουλεύουν οι νέοι επιστήμονες με αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης και να μην ζουν σε σπίτια-τρώγλες.

Αγκαζέ το υπουργείο Υγείας, η εκάστοτε ΥΠΕ και το τοπικό κράτος, σε όλη την ύπαιθρο (φυσικά με τις ακριτικές/νησιωτικές περιοχές να βρίσκονται στη χειρότερη μοίρα) στηρίζονται στον απαρχαιωμένο, χουντικής έμπνευσης θεσμό του “αγροτικού γιατρού” για να καλύπτουν τις τρύπες του υποστελεχωμένου και υποχρηματοδοτούμενου ΕΣΥ. Άπειροι, ανειδίκευτοι γιατροί καλούνται στην καλύτερη των περιπτώσεων να εφημερεύουν σε δευτεροβάθμια νοσοκομεία, μετακινημένοι με “εντέλλεσθε” από τα Κέντρα Υγείας τους, να συνοδεύουν παράνομα διακομιδές βαρέως πασχόντων, ενώ στη χειρότερη βρίσκονται σε μόνιμη εφημερία ετοιμότητας χωρίς την παρουσία επιμελητή σε κάποιο “ξεχασμένο” νησί, με την πρόσβαση στο κοντινότερο νοσοκομείο να μην είναι καν εξασφαλισμένη σε περίπτωση κακοκαιρίας. Και φυσικά, οι νέοι γιατροί-πολυεργαλεία για όλες τις δουλειές βγαίνουν στη σέντρα όταν τολμούν να καταγγέλλουν τα όσα τραγελαφικά ζουν. Αν δε τα συμφέροντα τους (όπως το να βρουν ένα φυσιολογικό σπίτι και να τους εξασφαλίζεται σίτιση όπως στο Καστελόριζο) έρχονται σε σύγκρουση με αυτά της … βαριάς βιομηχανίας της χώρας, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς!

Και αν τυχόν το ΕΚΑΒ στο οποίο επιβαίνει ο γιατρός χαλάσει τη μόστρα κάποιου μαγαζιού, ο γιατρός θα πρέπει να υπομένει σιωπηλά τους τραμπουκισμούς του εκπροσώπου της υγιούς επιχειρηματικότητας που είδε την … τέντα του να καταστρέφεται (το ότι η διέλευση του ΕΚΑΒ παρεμποδιζόταν από τέντες και τραπεζοκαθίσματα δεν απασχολεί μάλλον κανέναν). Σε αντίθετη περίπτωση θα έχει απέναντι του συντεταγμένα το τοπικό κράτος (Δήμαρχος-Δημοτικό Συμβούλιο), την ΥΠΕ που αρχικά θα σιωπά και στη συνέχεια θα πετά τη μπάλα στην εξέδρα (εν προκειμένω η 2^η ΥΠΕ που απαγόρευε πριν λίγο καιρό στους γιατρούς να μιλάνε δημοσίως για τις συνθήκες εργασίας τους), τον υπουργό εμπορίου της Υγείας που θα σκούζει πως «αυτά δεν αφορούν το ΕΣΥ»… Και φυσικά  τα πάντα πρόθυμα ΜΜΕ που θα αναπαράγουν τα πάντα εκτός από την ουσία του θέματος: την επισφαλή (με υπερβολική επιείκεια) υγειονομική κάλυψη ενός νησιού και την εξώθηση ενός νέου γιατρού σε παραίτηση λόγω των εξευτελιστικών συνθηκών εργασίας του.

Οι επιλογές της κυβέρνησης καθώς και της συντριπτικά μεγαλύτερης μερίδας του κεφαλαίου στις νησιωτικές περιοχές και γενικότερα στα απομακρυσμένα επαρχιακά μέρη έχουν πολύ συγκεκριμένες βάσεις: από τη μία αρπαχτές, εύκολο και γρήγορο κέρδος είτε μιλάμε για τουριστικές επιχειρήσεις είτε για ΑΠΕ που καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον και δίνουν μια επίπλαστη εικόνα ανάπτυξης (στο σβέρκο των εργαζομένων φυσικά). Από την άλλη η απαξίωση και η εγκατάλειψη βασικών δημοσίων αγαθών: η  υγεία και η  παιδεία είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα που αφήνονται στην τύχη τους επειδή δεν είναι άμεσα κερδοφόρα. Όταν όμως τα απόνερα της εγκατάλειψης αυτής «πνίγουν» τις τοπικές κοινωνίες, όταν οι ασθενείς απευθύνονται σε άδεια κέντρα υγείας και οι γονείς δεν έχουν δάσκαλο για τα παιδιά τους, η λύση πρέπει να είναι μία: ο συλλογικός αγώνας για την ανατροπή αυτής της δολοφονικής πολιτικής. Η απλή περιγραφή και η καταδίκη της κατάστασης δεν θα τους φρενάρει από το να ξαναβάλουν χειροπέδες σε γιατρούς. Οργάνωση στη βάση, στα ταξικά σωματεία, συνελεύσεις, απεργίες, σύγκρουση με τα κέρδη τους εδώ και τα τώρα, για να αναπνεύσουμε!