Αστική σήψη πάνω στα ερείπια της λαϊκής εξαθλίωσης -Αναζητούν πυρετωδώς εναλλακτικές «λύσεις» για να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή και να ενσωματώσουν τους κοινωνικούς κραδασμούς

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Euro­stat για το 2025, στην Ευρωπαϊκή Ένωση 92,7 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Το μέγεθος αυτό αντιστοιχεί στο 20,9% του συνολικού πληθυσμού. Η Ελλάδα «κατέκτησε» τη δεύτερη χειρότερη θέση στην κατάταξη με το δραματικό 27,5% αμέσως μετά τη Βουλγαρία (29,0%).

Αυτή είναι η εικόνα της Ευρώπης της «σύγκλισης στην ευημερία», που έταξαν και συνεχίζουν να τάζουν όλοι οι ευρωλάγνοι, μια σύγκλιση στην εξαθλίωση. Με την Ελλάδα να κατατάσσεται σε αυτή τη θλιβερή πρώτη γραμμή και όχι στην «πρώτη γραμμή της ανάπτυξης» της Ευρώπης, όπως ασύστολα κομπάζει ο Κ. Μητσοτάκης. Πρόκειται για μια αμείλικτη πραγματικότητα επιταχυνόμενης και διευρυνόμενης φτωχοποίησης, καθώς το 2026 φέρ­νει ήδη μεγαλύτερη επιδείνωση αυτών των δεικτών.

Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό η λαϊκή οργή φουντώνει. Το χάσμα ανάμεσα στους λαούς και την ολιγαρχία γιγαντώνεται. Το αστικό πολιτικό σύστημα, στη γηραιά ήπειρο, βυθίζεται σε βαθιά κρίση, με τα παραδοσιακά κόμματα-πυλώνες του να καταρρέουν και να συντρίβονται κάτω από το βάρος της εφαρμογής της ίδιας σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής.

Καθώς οι όποιες διαχωριστικές γραμμές, κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και τα δεξιά συντηρητικά κόμματα έσβησαν, η καθολική λαϊκή απαξίωση άρχισε να σαρώνει σύσσωμο το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Από τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία) μέχρι τα άλλοτε υποδείγματα θεσμικής σταθερότητας (Βέλγιο, Ολλανδία) και τους φτωχούς συγγενείς (Ελλάδα, Βουλγαρία) το πολιτικό τοπίο είναι σε διαδικασία ανατροπών, ραγδαίων μεταβολών και μεγάλης αβεβαιότητας, φέρνοντας στην επιφάνεια την κραυγαλέα σήψη του καπιταλιστικού συστήματος.

Πολιτική κρίση και παρασκηνιακές μεθοδεύσεις

Στην Ελλάδα, η σήψη αυτή εμφανίζεται σε όλες τις εκδοχές της αστικής πολιτικής εκπροσώπησης. Στη ΝΔ, η εικόνα της κυριαρχίας του Κ. Μητσοτάκη και της κομματικής συσπείρωσης στο πρόσφατο Συνέδριο σκιάστηκε και σημαδεύτηκε από την ηχηρή απουσία των Κ. Καραμανλή και Α. Σαμαρά. Ταυτόχρονα, η ηγετική εμφάνιση του Ν. Δένδια ως θεματοφύλακα της καραμανλικής παράδοσης, οι παρεμβάσεις κορυφαίων στελεχών (Κ. Χατζηδάκη και Κ. Πιερρακάκη) με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα, η ενοχλητική παρουσία του Γ. Δημητριάδη και οι υπόγειες αλλά και φανερές δυσαρέσκειες και διαπιστώσεις για την «απώλεια της ψυχής της παράταξης» πολλών συνέδρων ανέδειξαν τα βαθύτερα ρήγματα στο εσωτερικό του κυβερνητικού κόμματος. Είχε προηγηθεί η παραίτηση της Ι. Γκελεστάθη και η κοινή επιστολή δέκα πρώην υπουργών και βουλευτών, οι οποίοι προσανατολίζονται στον αστερισμό του Α. Σαμαρά.

Η βαθιά κρίση και αποσάθρωση που επικρατούν στη ΝΔ, καθώς και η βαθμιαία αποδόμηση του ίδιου του πρωθυπουργού, δεν κρύβονται πίσω από τις θριαμβολογίες του ούτε ανακόπτονται από την προπαγάνδα μιας διαρκούς κινδυνολογίας. Η προοπτική απώλειας της κυβερνητικής εξουσίας διαγράφεται πλέον απειλητικά στον ορίζοντα. Στερημένοι από το αναγκαίο κοινωνικό έρεισμα και ευρισκόμενοι σε τροχιά μη αναστρέψιμης λαϊκής απονομιμοποίησης, η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης έχουν κλείσει οριστικά τον κύκλο της ισχυρής πολιτικής τους επικράτησης.

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα πολιτικών εξελίξεων. Το φάντασμα των πρώτων μνημονιακών χρόνων -με την παταγώδη κατάρρευση του δικομματισμού, τη γενικευμένη απαξίωση και τη βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος- επιστρέφει, τερματίζοντας μια σύντομη παρένθεση πλαστής σταθερότητας. Η αναζήτηση εναλλακτικών «λύσεων» ικανών να εκτονώσουν και να ενσωματώσουν τους κοινωνικούς κραδασμούς είναι πλέον πυρετώδης. Φανερές και υπόγειες διεργασίες συντελούνται με την άμεση εμπλοκή ξένων πρεσβειών, ισχυρών οικονομικών παραγόντων και μιντιαρχών.

Στο επίκεντρο αυτής της κατευθυνόμενης παρασκηνιακής μεθόδευσης βρίσκεται ο Α. Τσίπρας, παράλληλα με άλλους επίδοξους «σωτήρες» (Καρυστιανού, Σαμαράς). Κύκλοι της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού τον επαναφέρουν στο προσκήνιο, χρίζοντάς τον «βασικό παίκτη» και ρυθμιστή των εξελίξεων. Στόχος τους είναι η επιθετική ανασύνθεση του χώρου της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, δίνοντας τη χαριστική βολή στο ΣΥΡΙΖΑ και τα απομεινάρια των πολλών διασπάσεών του. Πρόκειται για την τελική πράξη μιας προμελετημένης πολιτικής εκτέλεσης που φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Α. Τσίπρα.
Αυτή είναι η προδιαγεγραμμένη κατάληξη ενός οπορτουνιστή, ενός ρεφορμιστή που πούλησε ολοκληρωτικά την ψυχή του στο αστικό σύστημα, το ξελάσπωσε στις κρίσιμες συνθήκες του 2015 και ετοιμάζεται, εκ νέου, να αναλάβει τον ίδιο βρόμικο ρόλο. Και οι αξιοθρήνητοι βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ -ασπόνδυλοι και θλιβεροί- προετοιμάζουν την ταπεινωτική, κατά μόνας, προσχώρησή τους στον υπό εκκόλαψη σχηματισμό. Προσκυνούν τον κατεδαφιστή των κομμάτων τους, περιμένοντας το νεύμα του, με μοναδικό έπαθλο του αυτοεξευτελισμού τους την εξασφάλιση μιας θέσης στο νέο θίασο. Ο «μεσσίας», ελλείψει άλλων, τους κατεβάζει από τον εξώστη… Είναι η τελική φάση εκφυλισμού, η αυλαία του περιβόητου εγχειρήματος της «Ανανεωτικής Αριστεράς», ενός ιδεολογικού χώρου που ταυτίστηκε με τις πιο νοσηρές καταστάσεις.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» και το Μύθευμα των «Ήρεμων Νερών»

Στις παρούσες συνθήκες, της βαθιάς πολιτικής κρίσης και της μεγάλης ρευστότητας και αβεβαιότητας που επικρατούν στην Ελλάδα -εν μέσω μεγάλων ανακατατάξεων και γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή μας και σε παγκόσμιο επίπεδο- στην Τουρκία προωθείται η κατάθεση και ψήφιση ενός κρίσιμου νομοσχεδίου στη Βουλή μέσα στον Ιούνιο. Πρόκειται για μια κίνηση που επιχειρεί να νομιμοποιήσει το επεκτατικό ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ανάγοντάς το σε θεσμοποιημένο κρατικό δόγμα, το οποίο η εκάστοτε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας θα υποχρεούται να εφαρμόζει και να υπερασπίζεται. Με την κατοχύρωση αυτού του αφηγήματος ως νόμου του κράτους, η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει μη αναστρέψιμα τετελεσμένα. Σκοπεύει, κάτω από έναν μανδύα εγχώριας «νομιμότητας», να υφαρπάζει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ακόμη και ελληνική κυριαρχία. Ακόμη και για διεκδίκηση 152 νησιών μιλάει η τουρκική πλευρά…! Και όλα αυτά τα παρουσιάζει σαν υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και τον εαυτό της σαν δήθεν αμυνόμενο!

Στο πλαίσιο αυτό, θα «νομιμοποιείται» να διακόπτει εργασίες που δήθεν «παραβιάζουν» την τουρκική νομοθεσία, παίρνοντας παράλληλα μέτρα «καταστολής»…
Δεν είναι απλώς επιθετική ρητορική ούτε κίνηση εσωτερικής κατανάλωσης, όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται διάφοροι Έλληνες αναλυτές. Είναι μια νέα υπολογισμένη επιθετική κίνηση που έρχεται σαν συνέχεια του casus belli, των γκρίζων ζωνών, του τουρκολιβυκού Μνημονίου, της επανειλημμένης στρατιωτικής παρεμπόδισης πόντισης καλωδίων για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και πρόσφατα της παρεμπόδισης πόντισης καλωδίου οπτικής ίνας, της πρόσφατης NAVTEX που διχοτομεί το Αιγαίο στον 25ο μεσημβρινό με καθεστώς «μόνιμης ισχύος»…, κλπ, κλπ. Πρόκειται για το επόμενο βήμα ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού, που εξελίσσεται εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» των ελληνικών κυβερνητικών μυθευμάτων.

Αυτή η κίνηση λοιπόν δεν έχει αποσπασματικό χαρακτήρα. Έχει συνέχεια και εντάσσεται σε μια μακρόπνοη στρατηγική επιθετικής κλιμάκωσης. Η οποία στηρίζεται μάλιστα από το σύνολο του τουρκικού πολιτικού συστήματος -με τους αντιπολιτευόμενους κεμαλιστές να είναι ένθερμοι υποστηρικτές της. Λειτουργώντας ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, η Τουρκία επιδιώκει ενεργά την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το προωθούμενο νομοσχέδιο αποτελεί ένα επικίνδυνο ποιοτικό άλμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Στα όσα διαδραματίζονται, η συμβολή της υποχωρητικότητας και της πολιτικής του κατευνασμού έναντι του επιθετικού γείτονα από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις -με ελάχιστες διαφοροποιήσεις- είναι καθοριστική. Αυτή η πολιτική οδήγησε στην αποθράσυνση και την ισχυροποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων, θέτοντας πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «αδιαπραγμάτευτα».
Ο δρόμος της συνεχούς διολίσθησης και των διαδοχικών προσαρμογών της ελληνικής ολιγαρχίας, των κυβερνήσεών της και του συνόλου των αστικών κομμάτων απέναντι στις διευρυνόμενες τουρκικές αξιώσεις είναι μακρύς. Ξεκινά από την εποχή των Ιμίων και το περιβόητο «ευχαριστώ» του Κ. Σημίτη προς τις ΗΠΑ το 1996 και φτάνει μέχρι την πρόσφατη, εσπευσμένη απόσυρση των αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot. Η ενέργεια αυτή μάλιστα υλοποιήθηκε τη στιγμή που οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις προέβαιναν σε προκλητική επίδειξη ισχύος στη μεγάλη Διακλαδική Άσκηση EFES, ακριβώς απέναντι από τη Σάμο.

Στο όνομα του «ρεαλισμού» και της «συνετής στάσης», η κυβέρνηση ΝΔ κάνει, συνεχώς, βήματα προς τα πίσω. Την ίδια ώρα, τα περισσότερα αντιπολιτευόμενα κόμματα είτε τηρούν σιγή ιχθύος, είτε υποβαθμίζουν τις κρίσιμες εξελίξεις, ενώ συγκεκριμένοι πολιτικοί σχηματισμοί και προσωπικότητες της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς επιδίδονται σε μια ανέξοδη πατριδοκαπηλία, πλήρως αποκομμένη από τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Ο περίφημος «επώδυνος συμβιβασμός» και η «μεγάλη διευθέτηση» στην περιοχή μας, για τα οποία, εδώ και πολλά χρόνια, προετοιμάζει την κοινή γνώμη η περίφημη Σχολή του κατευνασμού και του ενδοτισμού έρχονται όλο και πιο κοντά.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος