Του Γ.Γ - ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ vathikokkino.gr

Η σύνδεση ενός σύγχρονου δικηγόρου με την εγκληματική φιγούρα του Γρηγόρη Σούρλα που προκαλεί ερωτηματικά.

Νομίζω ότι δεν ήταν ο πιο ιδανικός χώρος η ιστοσελίδα μας για να εκφράσει ο σ. mitsos175 την επιθυμία του να ενταχθεί η Μ. Καρυστιανού στο ΚΚΕ. Τέσπα.

Μ’ αυτή την ευκαιρία μπήκα όμως στον πειρασμό να γνωστοποιήσω ένα γεγονός που πιθανόν είναι άγνωστο για πολλούς και έχει σχέση για την επιλογή που έκανε η κ. Καρυστιανού, ενός στενού συμβούλου της. Του ατόμου που αυτές τις μέρες παίρνει σβάρνα τα ΜΜΕ για να δικαιολογήσει τις σκοταδιστικές απόψεις της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις.

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Σε μια εποχή που η μνήμη της Κατοχής και του Εμφυλίου εξακολουθεί να διχάζει, ένας Λαρισαίος δικηγόρος με το όνομα Στέλιος Σούρλας (πλήρες: Στυλιανός Παν. Σούρλας) έχει αναδειχθεί σε κεντρική φιγούρα δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού, ως σύμβουλος της και συνήγορος συγγενών θυμάτων στα Τέμπη. Οι δημόσιες εμφανίσεις του, οι τοποθετήσεις για αμβλώσεις («φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός αγέννητου παιδιού») και οι υπερασπίσεις της Καρυστιανού έχουν προκαλέσει σάλο.

Ωστόσο, πίσω από το φως των καμερών κρύβεται μια βαθύτερη ιστορική σύνδεση. Ο ίδιος άνθρωπος, πριν από χρόνια, υπερασπίστηκε με πάθος τον Γρηγόρη Σούρλα, τον «καπετάνιο της Θεσσαλίας», μια φιγούρα που για την Αριστερά και την ιστορική μνήμη παραμένει σύμβολο δοσιλογισμού, ληστείας και συνεργασίας με τους κατακτητές.

Ο Γρηγόρης Σούρλας (1909-1988), γεννημένος στα Δέντρα Φαρσάλων, ηγήθηκε ένοπλης ομάδας κατά την Κατοχή (1942-1949). Αρχικά μέλος της ΕΑΟ (Εθνικές Αντιδραστικές Ομάδες), στράφηκε κατά του ΕΛΑΣ, με κατηγορίες για πλιάτσικο χωριών, βασανιστήρια και δολοφονίες αριστερών.

Ιστορικές πηγές τον περιγράφουν ως αρχηγό συμμορίας που «άδειασε κυριολεκτικά χωριά από κατοίκους», ενώ επικηρύχτηκε ως δοσίλογος.

Μετά τον Εμφύλιο αμνηστεύτηκε, εντάχθηκε στον κυβερνητικό στρατό και αναγνωρίστηκε ως «αντιστασιακός» με χουντικό διάταγμα το 1971, μια πράξη που προκάλεσε αντιδράσεις από αντιστασιακές οργανώσεις.

Η πιο αιματηρή απόδειξη της δράσης του είναι η δολοφονία του Κώστα Βιδάλη το 1946. Όπως γράφαμε αναλυτικά στην ιστοσελίδα μας, ο Βιδάλης, πολιτικός συντάκτης του Ριζοσπάστη, πήγε στη Θεσσαλία για επιτόπια έρευνα σχετικά με την τρομοκρατία των δεξιών παρακρατικών ομάδων μετά την Απελευθέρωση.

Στις 14 Αυγούστου 1946, η συμμορία του Σούρλα (14 άτομα) τον άρπαξε από τρένο κοντά στον Πλατύκαμπο, τον μετέφερε στο χωριό Μέλια (κοντά Λάρισα), όπου υπέστη άγρια βασανιστήρια υπό την υπόδειξη Άγγλου πράκτορα Μίλερ και με συνενοχή κρατικών αρχών (χωροφυλακής). Τελικά εκτελέστηκε.

Το έγκλημα συγκλόνισε την Ελλάδα και καταγγέλθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Βρετανική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία (1946) κατέγραψε: «Μια ημέρα του Αυγούστου… ο περιβόητος δεξιός συμμορίτης Σούρλας… ο Βιδάλης απήχθη από βαγόνι σιδηροδρόμου κοντά στον Βόλο από συμμορίτες και εκτελέστηκε παρουσία χωροφυλάκων. Καθ’ όσον γνωρίζει η αντιπροσωπεία δεν έγιναν συλλήψεις».

Οι συμμορίες λειτουργούσαν με κυβερνητική ανοχή, προμήθεια όπλων και εστίαζαν σε τρομοκρατία/εκβιασμούς, όχι σε «κομμουνιστικές συμμορίες».

Ο δικηγόρος και στενός συνεργάτης της Μαρίας Καρυστιανού, Στέλιος Σούρλας, απόγονος (πιθανότατα εγγονός ή δισέγγονος), δεν κρύβει τη σχέση. Σε εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου για τον Γρηγόρη Σούρλα στα Φάρσαλα το 2016 (παρουσία Κωνσταντίνου Πλεύρη), μίλησε υπέρ της «μνήμης» του προγόνου του.

Παλαιότερα, σε επιστολή του στην εφημερίδα Ελευθερία (Λάρισας), με τίτλο «Χάρις στον Σούρλα δεν έπεσε στα χέρια τους η Θεσσαλία», υπερασπίστηκε τον “καπετάνιο” ως σωτήρα από «κομμουνιστική κυριαρχία», απορρίπτοντας τις κατηγορίες δοσιλογισμού.

Η σύνδεση αυτή δεν είναι απλώς οικογενειακή – είναι ιδεολογική. Ο Σούρλας, με πτυχίο Θεολογικής ΑΠΘ και MSc Ιατρικής, φέρει μια συντηρητική, αντικομμουνιστική γραμμή που ταιριάζει με τις πρόσφατες τοποθετήσεις του (π.χ. για αμβλώσεις, δημοψηφίσματα ακόμα και για μοναρχία).

Στα Τέμπη, δίπλα στην Καρυστιανού, εκπροσωπεί συγγενείς (π.χ. οικογένεια Μήτσκα) και μιλά για «καταστροφή δειγμάτων», «σικέ δίκη» κ.λπ. Αλλά η ιστορική «κληρονομιά» Σούρλα θέτει ερωτήματα: Πόσο ανεξάρτητη μπορεί να είναι η φωνή ενός ανθρώπου που υπερασπίστηκε έναν χαρακτηριζόμενο δοσίλογο και αρχηγό συμμορίας που δολοφόνησε αγωνιστές όπως ο Βιδάλης; Πώς συνδέεται αυτό με τη σημερινή πολιτική ατζέντα που προωθείται γύρω από τα Τέμπη;

Η μνήμη δεν είναι ιδιωτική υπόθεση οικογενειών. Είναι ταξική υπόθεση. Και όταν ένας σύμβουλος θυμάτων Τεμπών φέρει τέτοια βαλίτσα – με αίμα από δολοφονίες όπως του Βιδάλη –, οφείλουμε να την ανοίξουμε και να δούμε τι κρύβεται μέσα.

Η υπόθεση Βιδάλη, παραμένει ανοιχτή πληγή: κρατική συνενοχή, παρακρατική βία και ατιμωρησία. Η επιλογή της κ. Καρυστιανού να επιλέγει για στενό συνεργάτη ένα άτομο με τέτοιο βιογραφικό μόνο ερωτηματικά θα έπρεπε να γεννάει. Οχι σε μας φυσικά που έχουμε αντιληφθεί τον ρόλο της κυρίας …