Πηγή: Στέλιος Κανάκης – f/b

Η εικονιζόμενη είναι η Αλεξάνδρα Βλάσση-Θεοδωρικάκου. Αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού, εξόριστη σε Τρίκερι και Άη Στράτη, με δύο φορές στρατοδικείο και μέλος του ΚΚΕ από το 1961.

Το τελευταίο βιβλίο της – λίγο πριν πεθάνει, το εξέδωσα εγώ. Μου έλεγε: «Σύντροφε Στέλιο κι ο γιος μου, δικός μας είναι…».

Την άκουγα και σιωπούσα. Τι να πεις σε μια υπέργηρη μάνα με τόσους αγώνες για την κατάντια του γιου της;
Γιος της είναι ο Τάκης Θεοδωρικάκος. Τότε ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα είναι στη ΝΔ και θρηνεί τον Βαρβιτσιώτη που ψόφησε λέγοντας:
“Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Έναν μεγάλο ευπατρίδη και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που υπηρέτησε για πολλές δεκαετίες την παράταξή μας…”

Τον Βαρβιτσιώτη και την παράταξή τους που έσερνε σε εξορίες και στρατοδικεία τη μάνα του.

Ο Τάκης Θεοδωρικάκος κατάφερε, ξεπουλώντας τη μάνα του και τους αγώνες της, να υπηρετεί και να τιμά τους διώκτες της.
Έκανε κι έναν γιο που πιάστηκε με ναρκωτικά και από τότε κινητοποιείται συρφετός από υψηλόβαθμους αστυνομικούς, εισαγγελείς, υπουργούς και άλλους για να μη δικαστεί.

Αναρωτιέμαι με τέτοιον πατέρα πόσο να φταίει το παιδί; Ίσως οδηγήθηκε εκεί για να μην γίνει πατροκτόνος.

Σε κάθε περίπτωση τιμάμε την Αλεξάνδρα και φτύνουμε τον “Τάκη”.