Μια απεργία της ΑΔΕΔΥ που σερνόταν εδώ και καιρό τελικά μετατράπηκε σε μια 4ωρη στάση εργασίας για να καταλήξει σε μια συγκέντρωση με πολύ περιορισμένη συμμετοχή των εργαζομένων του δημοσίου τομέα και σίγουρα αναντίστοιχη προς το μέγεθος της επίθεσης που οργανώνει η κυβέρνηση της ΝΔ με όχημα τη συνταγματική αναθεώρηση. Η χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση δεν είναι ανεξήγητη.

Εδώ και μήνες η κυβέρνηση έχει διακηρύξει την πρόθεσή της να προχωρήσει σε μια ακόμα βαθιά αντιδραστική αναθεώρηση του συντάγματος. Βάζει στο στόχαστρο τη μονιμότητα στο δημόσιο τομέα, ένα από τα πιο θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα. Θεσμοθετεί την αξιολόγηση ως συνταγματικό «πολυεργαλείο» για την χειραγώγηση, την υποταγή και τελικά την απόλυση εργαζομένων. Παγιώνει, μέσω του συντάγματος, την λιτότητα, τη φτώχεια διάρκειας, τους δημοσιονομικούς κόφτες και το διαβόητο «σύμφωνο σταθερότητας». Ανοίγει το δρόμο για τη διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Προετοιμάζει την κατάργηση του άρθρου 16 για να ανάψει το πράσινο φως στην ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, για πρώτη φορά. Αυτά και άλλα μέτρα φέρνει εσπευσμένα η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα στο κατακαλόκαιρο με διαδικασίες εξπρές.

Παρόλο που είναι γνωστές και διακηρυγμένες οι κυβερνητικές προθέσεις, η πλειοψηφία της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ, από την οποία δεν εξαιρείται η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ -που κατέχει την πρώτη θέση- εδώ και μήνες έχει επιβάλει την ύπνωση σε ολόκληρο το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα. Οι μεν δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, η γνωστή συνδικαλιστική γραφειοκρατεία που πρόσκειται στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ (ό,τι απέμεινε απ’ αυτόν) καλλιεργούν τον εφησυχασμό λέγοντας πως «δεν τρέχει τίποτα», ότι «δεν πρόκειται να βρει τους 180 η κυβέρνηση» ή ακόμα χειρότερα πως «μόνο η πολιτική αλλαγή μπορεί να φρενάρει την αναθεώρηση». Από την άλλη μεριά οι δυνάμεις της ΔΑΣ, παρά τους βερμπαλισμούς και τα αντικυβερνητικά και ψευτοαγωνιστικά πυροτεχνήματα που εκτοξεύει, όλους αυτούς τους μήνες έχει κηρύξει σιγή ασυρμάτου τόσο στην ΑΔΕΔΥ όσο και σε όλες τις Ομοσπονδίες του Δημοσίου. Έχει αρνηθεί πεισματικά με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τόνους να σηκώσει το γάντι της αποφασιστικής σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, έχει σκάψει κάθε είδους αναχώματα στην προσπάθεια να αναπτυχθεί ένα πανδημοσιοϋπαλληλικό – πανεργατικό μέτωπο αντίστασης ενάντια στην αντιδραστική αναθεώρηση του συντάγματος.

Η ηγεσία της ΔΑΣ/ΠΑΜΕ «θυμήθηκε» λοιπόν τώρα, στα μέσα του καλοκαιριού, να προτείνει μια 24ωρη απεργία, η οποία κατέληξε τελικά σε 4ωρη στάση εργασίας, χωρίς συνέχεια, χωρίς προοπτική κλιμάκωσης και διεύρυνσης του αγωνιστικού – απεργιακού μετώπου. Μια απεργία που τελικά κατέληξε να είναι μια ντουφεκιά στον αέρα, χωρίς οργάνωση και προετοιμασία, χωρίς γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων και πολύ περισσότερο χωρίς κανένα σχεδιασμό αγωνιστικής κλιμάκωσης.

Όσο κι αν το μεγαλύτερο αγκάθι και εμπόδιο παραμένει η παραλυτική επίδραση των δυνάμεων του (φιλο)κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ανάπτυξη του μαζικού κινήματος, αυτό δεν αθωώνει ούτε μειώνει την ιδιαίτερα επιζήμια στάση της ηγεσίας της ΔΑΣ/ΠΑΜΕ η οποία αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα ως εργαλείο για να υπηρετήσει τους σκοπούς της προεκλογικής εκστρατείας που ήδη έχει ξεκινήσει το ΚΚΕ πρώτο και καλύτερο.

Η ΕΡΓΑΣ και ο Εκπαιδευτικός Όμιλος προβάλλουν με πείσμα και αποφασιστικότητα τη γραμμή του ανυποχώρητου παρατεταμένου και ενωτικού αγώνα ενάντια στην προωθούμενη συνταγματική αναθεώρηση. Παρά τις αντιξοότητες, έδωσαν το «παρών» στην απεργιακή συγκέντρωση στις 14 Ιούλη με το δικό τους πανό, πλαισιωμένο από μέλη, συναγωνιστές και φίλους. Παραμένει ζητούμενο η ανασυγκρότηση του δημοσιοϋπαλληλικού αλλά και ευρύτερα του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση ενάντια στην συνταγματική αναθεώρηση, αξιοποιώντας την πολύτιμη αγωνιστική παρακαταθήκη του φοιτητικού κινήματος που έβαλε φραγμό με τους μεγάλους αγώνες του το 2006 στην αναθεώρηση του άρθρου 16.

e-prologos.gr