Άμα σε λένε Βασίλη Μάγγο και διαδηλώνεις έξω από τα δικαστήρια για την προστασία του περιβάλλοντος τρως τόσο ξύλο από την αστυνομία που διαλύεται για πάντα η ζωή σου, η ψυχική σου υγεία, που καταλήγεις να πεθάνεις από τον πόνο και τη ντροπή.

Άμα σε λένε Ζακ Κωστόπουλο και σε μια ψυχική κατάρρευση ύστερα από μια ρατσιστική επίθεση ψάξεις καταφύγιο κι οι «νοικοκυραίοι» τα πάρουν που τους μαγάρισες την ιδιοκτησία και σε αφήσουν ημιθανή από το ξύλο με σπασμένα γυαλιά σε όλο σου το κορμί, η αστυνομία θα σου ρίξει εξτρά ξύλο γιατί αν και δεν είχες τις αισθήσεις σου πια… αντιστεκόσουν στη σύλληψη.

Αν σε λένε Κώστα ή Χρήστο, είσαι ανήλικος Ρομά και βγεις μια βόλτα με την κοπέλα σου με το αμάξι και δεν έχεις δίπλωμα ή δεν πληρώσεις για την βενζίνη που έβαλες, η αστυνομία θα σε εκτελέσει εν ψυχρώ με σφαίρες στο κεφάλι.

Αν σε λένε Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο κι είσαι 15χρονος μαθητής και πίνεις μια μπύρα με τους φίλους σου στα Εξάρχεια και πεις μια κουβέντα σε έναν ειδικό φρουρό, αυτός μπορεί να αδιαφορήσει για τις εντολές που παίρνει από το κέντρο, να αδιαφορήσει για όλες τις άλλες κλήσεις που έχει, να γυρίσει πίσω με το αμάξι να ψάξει να σε βρει να σε πυροβολήσει και να σε σκοτώσει.

Αν σε λένε Μοχάμεντ, είσαι μετανάστης από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, από τη Νιγηρία βρίσκεσαι ξυλοκοπημένος, «αυτοκτονημένος» κι εξαφανισμένος στο ΑΤ Ομόνοιας. Οι φωτογραφίες δείχνουν το «αυτοκτονημένο» σώμα σου πλήρως αλλοιωμένο από τις μελανιές και το ξύλο. Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού σε ελληνική version. Αν είσαι πάλι ανάπηρος καταβρέχεσαι στο ΑΤ, αν είσαι γυναίκα και ζητήσεις πληροφορίες, βρίσκεσαι στα αποδυτήρια του τμήματος και βιάζεσαι ομαδικά.

Αν σε λένε Κώστα Μανιουδάκη και σταματήσεις σε τυπικό έλεγχο της αστυνομίας σου φορτώνουν κάνα τσιγαριλίκι, σε πετάνε σε ένα οικόπεδο και σε ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου. Με χέρια και με αντικείμενα.

Αν σε λένε Δημήτρη Ινδαρέ ακόμα κι αν είσαι με τους νοικοκύρηδες βρίσκεσαι στην ταράτσα του σπιτιού σου, δεμένος και κουκουλώμενος σα να σε έχουν απαγάγει οι τζιχαντιστές, και σε βασανίζουν οι αστυνομικοί γιατί έτυχε να γειτονεύεις με μια κατάληψη που δεν γουστάρανε και φοβήθηκες να τους ανοίξεις μέσα στα μεσάνυχτα για να κάνουν μια «επιχείρηση».

Αν είσαι διαδηλωτής και κατέβεις στην πορεία του Πολυτεχνείου η αστυνομία σε ακολουθεί μέχρι το σπίτι σου στα Σεπόλια, σε σπάζει στο ξύλο, σέρνει την αδερφή σου από τα μαλλιά στο έδαφος, χτυπάει τη μάνα σου και μετά τον πατέρα σου, αυτόν ακόμα περισσότερο, μέχρι να πάθει έμφραγμα.

Αν πάλι σε λένε Δημήτρη Γιαννακόπουλο κι είσαι λεφτάς και «παράγοντας» της χώρας μπορείς να είσαι στα αποδυτήρια, να φωνάζεις σε αστυνομικούς, να δείχνεις τις φάτσες τους στο ίντερνετ, να διαπομπεύεις τα ονόματά τους δημόσια, να κυνηγάς με το αμάξι να τους χτυπήσεις, να τους προσβάλεις, να τους βρίζεις, να τους δίνεις εντολές, να τους κοροϊδεύεις κι αυτοί να σου ζητάνε συγγνώμη και να σε παρακαλάνε να συνεργαστείς. Να τους ξεφτιλίζεις και να στέκονται σούζα. Να φροντίζουν μάλιστα μετά από τέτοια διαπόμπευση να σε προστατεύουν ενώ φεύγεις από το γήπεδο μην τυχόν και σε πειράξει κανείς.

Αν είσαι άοπλος Ρομά και σε σκοτώσουν με δεκάδες σφαίρες σε κατοικημένη περιοχή σε μια εμπλοκή χωρίς λόγο κι αιτία και παρακούγοντας τις εντολές των ανωτέρων ο υπουργός θα πάει και θα βρει τους φονιάδες σου, τους αστυνομικούς, να τους συγχαρεί και να τους δώσει κουράγιο απολύοντας τους ανώτερους που ακολούθησαν το επιχειρησιακό σχέδιο. Αν είσαι λεφτάς πάλι και κάνεις αίσχη ο υπουργός σε προσκαλεί στο γραφείο του να βρείτε μαζί μια λύση και διακόπτει τα πρωταθλήματα γιατί δε μπορεί να σε αντιμετωπίσει.

Και δεν είναι το όνομα, είναι η τάξη, είναι τα λεφτά, η δύναμη που σου δίνει η κοινωνική σου θέση. Τα ίδια θα είχαν γίνει όποιος πρόεδρος και να ήταν. Τα ίδια έχουν γίνει και με άλλους προέδρους. Αν δεν είσαι οπαδός το καταλαβαίνεις. Έχουμε δει αστυνομικούς να χτυπάνε προσοχή στον Μαρινάκη, να μην τον ακουμπάει κανείς ενώ πετάει μπάλες μέσα στο γήπεδο να διακοπεί αγώνας, να κάνουν τα στραβά μάτια στο όπλο του Σαββίδη ενώ κάνει μπούκες με μπράβους να διακόψει αγώνα, να τρέμουν τον Βαρδινογιάννη που τους απειλεί πάλι σε αποδυτήρια, να αφήνουν προέδρους να μπαίνουν μέσα στα δωμάτια των διαιτητών και να τους τραμπουκίζουν, δεκάδες παραδείγματα, εκατοντάδες. Και λέω μόνο τα αθλητικά γιατί αν πιάσουμε και τα άλλα δε θα μας φτάσουν 10 χιλιάδες λέξεις.

Κι όταν η αστυνομία αυθαιρετεί και κάνει εγκλήματα η κοινή γνώμη τα βάζει με τα θύματα που είναι συνήθως μετανάστες, «γύφτοι», «αδερφές», «πρεζάκια», «κομμούνια» κι «ανάρχες», οπότε δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος δικαίου, κανόνες και πρωτόκολλα σύλληψης, έστω μια λογική ασφάλειας, όχι, μόνο η ταυτότητα των θυμάτων υπάρχει που είναι «βρόμικη» κι η αστυνομία πρέπει να την καθαρίσει σαν την κόπρο του Αυγεία. Όταν πάλι αυτοί που παραβιάζουν τους κανόνες και τους νόμους είναι παράγοντες και λεφτάδες οι δήθεν αδίστακτοι κυνηγοί του εγκλήματος γίνονται γατάκια του καναπέ και δέχονται δημόσιο εξευτελισμό, κοιτάνε άπραγοι το ξήλωμα του κράτους δικαίου και του Συντάγματος. Εικόνα της κοινωνίας μας είναι κι αυτοί. Στον αδύναμο μάγκας, στον δυνατό τα μάτια στο πάτωμα. Κι η κοινή γνώμη δεν οργίζεται, δεν αντιδρά, δεν θέλει να αντιληφθεί, βάζει κόκκινα, πράσινα, κίτρινα και μαύρα γυαλιά και δε βλέπει τίποτα ταξικό, μόνο το οπαδικό.

Σφάζονται οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι, τα θύματα της ευέλικτης εργασίας, οι πεινασμένοι κι οι κολασμένοι ποιανού ο πρόεδρος είναι πιο μάγκας, ποιος έχει κάνει χειρότερα, ποιος έχει πει χειρότερες κατάρες, ποιος έχει παραβιάσει περισσότερο το νόμο, ποιος είναι πιο τσιφλικάς της κοινωνίας, πιο καουμπόης του αθλήματος. Γιατί όταν είσαι οπαδός είσαι λοβοτομημένος πιστεύεις σε ψεύτικα λάβαρα και ψεύτικους ύμνους για να έχεις ψεύτικες περηφάνιες όταν η δική σου η αξιοπρέπεια είναι πατημένη και ξεσκισμένη, θες να βλέπεις τον εκμεταλλευτή σου, αυτόν που σου υποβάθμισε την ζωή, ως σωτήρα, ως εκπρόσωπο της μαγκιάς που εσύ δε μπορείς να έχεις. Σου μεταφέρει εντέχνως την οργή που σου δημιουργεί η φτώχεια κι η καταπίεση αντί εναντίον της τάξης του στον άλλον μεροκαματιάρη που φορά άλλο χρώμα φανέλας. Γίνεσαι υπεύθυνος και συνένοχος της στημένης τοξικότητας για να είσαι κοινωνικά παράσιτο, ανήμπορος να δεις και να αλλάξεις τον κόσμο, να φτάνεις να σφάζεις Άλκηδες και Μιχάληδες γιατί είναι άλλη ομάδα ή να υπερασπίζεσαι τους σφαγείς τους, γίνονται οι ομάδες το όπιο που καταπίνεις σφηνάκι για να παραμείνεις λούμπεν, να είσαι ήσυχος σα σκύλος απέναντι στα αφεντικά σου.

ΠΗΓΗ: Κυκλοθυμικός