Γιάννης Μακρυγιάννης - topontiki.gr 

Το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή μπορεί να είναι η αφελής άγνοια – το λέω κομψά, όπως βλέπετε.

Διότι η «αφελής άγνοια» και η επιπολαιότητα ανοίγουν τον δρόμο για να κάνουν τη… δουλειά τους τα πραγματικά επικίνδυνα φαινόμενα, όπως ο φασισμός, ο ρατσισμός, η διάδοση του μίσους και των διακρίσεων.

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου είναι τυπικό δείγμα εκπροσώπησης των παραπάνω. Στην εκλογική διαδικασία στις δημοκρατίες δεν τίθεται απαγόρευση συμμετοχής και τέτοιων «πολιτικών» – έτσι είναι η Δημοκρατία, γενναιόδωρη και ανεκτική.

Αλλά το πώς αντιμετωπίζει κανείς τους φορείς τέτοιων απόψεων, ειδικά όταν μιλάμε για δημόσιο βήμα, μέσα ενημέρωσης και άλλα τινά, είναι αποκλειστικά θέμα επιλογής, που δείχνει και τι κουβαλάει ο καθένας και πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα και την ευθύνη του.

Εάν, για παράδειγμα, ωραιοποιούμε το «τέρας», εξωραΐζουμε τις ακραίες απόψεις και «ξεπλένουμε» παρουσίες σαν τη Λατινοπούλου με χαριτωμενιές και ελαφρότητες, αγνοώντας τα βασικά και τα προφανή, τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά απ’ όσο δείχνουν. Όταν το «ξέπλυμα» γίνεται με τον μανδύα της «χαλαρότητας», της δήθεν παρεΐστικης αντίληψης και του «έλα μωρέ», αποκτά μία ύπουλη διείσδυση που έχει απρόβλεπτες – ή, τελικά, εφιαλτικά προβλέψιμες; – συνέπειες. Στην πραγματικότητα, αυτό το φαινόμενο συναντά και δικαιώνει τη φράση του Γερμανού θεολόγου Ντίτριχ Μπονχέφερ ότι «η βλακεία είναι πιο επικίνδυνος εχθρός του καλού από την κακία».

Είχε προηγηθεί η περίπτωση του Κασιδιάρη, που τα μέσα τον είχαν περί πολλού και τον αντιμετώπιζαν σαν κανονικό άνθρωπο – μέχρι που ήρθαν τα χαστούκια και, αργότερα, οι δολοφονίες από τη Χρυσή Αυγή. Και δυστυχώς εκείνο το «κανάκεμα», παρότι το πλήρωσαν άνθρωποι με τη ζωή τους, συνεχίζεται από διάφορους γονίδηδες και τον λοιπό συρφετό που βαυκαλίζεται με τις ακροδεξιές ιδέες και πρακτικές. Δεν συγκρίνω την Λατινοπούλου με τον Κασιδιάρη, ούτε λέω πως η ίδια θα εξελιχθεί όπως εκείνος. Αλλά η εχθροπάθεια που σπέρνει και οι “ιδέες” της αποτελούν απειλή για την κοινωνία και για συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων. Το πρόσφατο περιστατικό στην Ελευσίνα είναι φοβάμαι ένα δείγμα.

Η Λατινοπούλου, λοιπόν, προσκαλείται από πολιτικές εκπομπές ως πολιτική αρχηγός – θα δούμε μέχρι πότε, καθότι έχει κάτι μπλεξιματάκια με τη Δικαιοσύνη, που έφτασαν ως την Ευρώπη και γίνεται σούσουρο.

Στις πολιτικές εκπομπές, λοιπόν, ερωτάται – ή πρέπει να ερωτάται και, πάντως, αυτό είναι το πλαίσιο – για τις απόψεις της με αυστηρό τρόπο, όπως ισχύει για όλους. Καλείται να δώσει εξηγήσεις, να απαντήσει στην κριτική και πάει λέγοντας.

Αλλά όταν, στο σορολόπ, την καλεί μία αθλητική εκπομπή – και προσωπικά και επίμονα ο παρουσιαστής της, Βαγγέλης Ιωάννου – για να περάσει να πει την παρόλα της στο εντελώς άσχετο, καθότι ουδεμία σχέση έχει με το μπάσκετ, το πράγμα ξεφεύγει. Και δίπλα της, καταξιωμένοι αθλητές όπως ο Γιάννης Μπουρούσης να αντιμετωπίζουν το σκηνικό σε φάση «τι ωραία που περνάμε».

Γούστο, λοιπόν, θα είχε – και πραγματική αξία για την ενημέρωση του κοινού – αντί για σαλιαρίσματα, να ρωτούσαν τη Λατινοπούλου τι γνώμη έχει για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τα αδέλφια του. Ενδιαφέρον θα είχε να τη ρωτήσουν τι γνώμη έχει γενικά για αθλητές που ήταν οι ίδιοι και οι γονείς τους μετανάστες και παίζουν στις χώρες που τους υποδέχθηκαν. Να πει η Λατινοπούλου εάν βλέπει την Εθνική Γαλλίας ή και την Εθνική Γερμανίας «πολύ μαύρη και αφρικανική», όπως λένε ομοϊδεάτες της στην Ευρώπη. Για την ακρίβεια, λένε και πολλά χειρότερα, αλλά, αφού η Λατινοπούλου ήταν… γκεστ καλεσμένη, θα μπορούσε ο Βαγγέλης Ιωάννου, που είναι και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου, να της κάνει απλώς δυο-τρεις ερωτήσεις, όχι περισσότερες.

Για να δούμε τότε εάν θα συνέχιζαν να χασκογελούν όλοι μαζί, σαν να κάνουν δημόσιες σχέσεις.

Ο Μπονχέφερ είπε κι άλλα, που καλό είναι να τα μελετήσουμε τώρα που το αβγό του ναζισμού εκκολάπτεται επικίνδυνα. Ο άνθρωπος πολέμησε τον ναζισμό στις πιο δύσκολες εποχές. Και δεν είχε καν εκπομπή αθλητικού περιεχομένου.