Αντριάνα Βασιλά - topontiki.gr

Σε μια νέα, αμφιλεγόμενη εποχή εισέρχεται η ελληνική αγορά εργασίας στις 16 Φεβρουαρίου 2026! Ξεκινά επίσημα η εφαρμογή της 13ωρης απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη… δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική αλλαγή στα ωράρια, αλλά μια βαθιά τομή στο εργασιακό κεκτημένο δεκαετιών, καθιστώντας την Ελλάδα την πρώτη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που θεσμοθετεί μια τέτοια επιμήκυνση του χρόνου εργασίας.

Τι αλλάζει στην πράξη: Ωράρια και μισθοί

Το νέο πλαίσιο επιτρέπει στον εργαζόμενο να απασχολείται έως και 13 ώρες ημερησίως, υπό την προϋπόθεση ότι τηρείται η ελάχιστη ανάπαυση των 11 συνεχόμενων ωρών. Στο σκέλος των αποδοχών, οι επιπλέον ώρες (πέραν του νόμιμου οκταώρου) αντιμετωπίζονται ως υπερεργασία και υπερωρία:

• Προσαύξηση 40%: Για κάθε ώρα πέραν του οκταώρου (έως τις 4 ώρες υπερωρίας ημερησίως), ο εργαζόμενος δικαιούταιπροσαύξηση 40%στο ωρομίσθιό του.

• Περιορισμοί: Η ρύθμιση μπορεί να εφαρμοστεί για περιορισμένο διάστημα (έως 37 ημέρες ετησίως) και απαιτεί —θεωρητικά—τη συναίνεση του εργαζομένου.

Η Ευρωπαϊκή εξαίρεση και η κατάρρευση των δικαιωμάτων

Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη πειραματίζεται με τη μείωση του εργάσιμου χρόνου (όπως η 4ήμερη εργασία στην Ισλανδία και το Βέλγιο) για να αυξήσει την παραγωγικότητα, η Ελλάδα ακολουθεί την αντίστροφη διαδρομή, την ώρα μάλιστα που οι Έλληνες εργαζόμενοι είναι ήδη «πρωταθλητές» στις ώρες εργασίας στην ΕΕ και παραμένουν στις τελευταίες θέσεις σε αγοραστική δύναμη.

Βεβαια, η κυβερνητική ρητορική εστιάζει στο γεγονός ότι είναι «εθελοντική» η φύση της 13ωρης εργασίας. Ωστόσο, σε όλους είναι γνωστό ότι η λέξη εθελοντική πολύ συχνά είναι προσχηματική σε ένα περιβάλλον άνισης διαπραγματευτικής ισχύος. Η μεταφορά του βάρους της απόδειξης στον εργαζόμενο σε περίπτωση άρνησης, δημιουργεί συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας, με τον κίνδυνο της απόλυσης να πλανάται ως «σιωπηρή απειλή».

Οικονομικό αποτύπωμα

Από την πλευρά των επιχειρήσεων, το μέτρο παρουσιάζεται ως λύση στην έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, ειδικά στον τουρισμό και τη βιομηχανία. Ωστόσο, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η υπερκόπωση του εργατικού δυναμικού μακροπρόθεσμα μειώνει την παραγωγικότητα και αυξάνει το κόστος από εργατικά ατυχήματα και επαγγελματική εξουθένωση.

Και κάπως έτσι, η 16η Φεβρουαρίου είναι το ορόσημο μιας Ελλάδας που επιλέγει να ανταγωνιστεί με όρους «φθηνής και ατελείωτης εργασίας», θυσιάζοντας την κοινωνική συνοχή και τα ιστορικά δικαιώματα στον βωμό μιας αμφίβολης ευελιξίας.