Χρύσα Χοτζόγλου: "Θα διδάξουμε και θα ζήσουμε με ψηλά το κεφάλι!"

Χρύσα Χοτζόγλου

Το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης που έρχεται από κάθε μεριά της χώρας, τόσο με τα ψηφίσματα σωματείων και συλλόγων όσο με και τα καλέσματα στην συγκέντρωση στον Πειραιά, αλλά και με τις συγκεντρώσεις πανελλαδικά, ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Είναι εκατοντάδες! Επιβεβαιώνοντας ορισμένες εκτιμήσεις.

1. Ο κόσμος της δουλειάς ασφυκτιά. Οι εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα πλήττονται από την ίδια αντεργατική πολιτική. Αυτή των ελαστικοποιημένων εργασιακών σχέσεων, των μισθών πείνας, της εργοδοτικής ασυδοσίας, της καταπάτησης των δικαιωμάτων, της πλήρους υποβάθμισης όλων των πτυχών της ζωής. Ασφυκτιά και οργίζεται αναζητώντας κάθε τρόπο για να εκφραστεί ενάντια στην βαρβαρότητα που κράτος και κεφάλαιο, χέρι-χέρι, θέλουν να επιβάλουν. 

2. Τα πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν όργανα πάλης των εργαζομένων και όχι εργαλεία συμβιβασμού και υποταγής όπως επιχειρούν να τα μετατρέψουν καθεστωτικές πλειοψηφίες. Οι εργαζόμενοι μπορούν να τα σηκώσουν στα χέρια τους με την μαζική συμμετοχή τους στις συλλογικές διαδικασίες και, απομονώνοντας όσους κραυγάζουν την υποταγή, να ανοίξουν ξανά τον δρόμο του ασυμβίβαστου, ανυποχώρητου, ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ αγώνα. Για να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην δουλειά και την ζωή!

3. Η αλληλεγγύη του αγώνα, ο συντονισμός και η οργάνωση απελευθερώνουν αγωνιστικές δυνάμεις. Για όλους εμάς που δεν έχουμε ούτε θέλουμε να έχουμε σχέσεις με τα συστημικά μέσα και τους κυβερνητικούς παράγοντες, αποτελεί άθλο το γεγονός ότι ο αγώνας ενάντια στην αργία και τις διώξεις έγινε πανελλαδικό ζήτημα. Αυτή η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ είναι μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

Αναδεικνύει τον σημαντικό και καθοριστικό ρόλο που έπαιξαν οι επιτροπές αγώνα, οι ανοιχτές συνελεύσεις, ο συντονισμός σωματείων στην οργάνωση του αγώνα, δίνοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα να εκφραστεί η λαϊκή αλληλεγγύη με κάθε τρόπο. Αναδεικνύει, πριν από όλα, τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε ο αγώνας να μαζικοποιηθεί, να συνολικοποιηθεί και ο κλάδος να μπει αποφασιστικά στην ΜΑΧΗ για το ΔΙΚΙΟ του!   

Μπαίνουμε σε περίοδο δύσκολη και σκληρή. Το καταλαβαίνουμε όλοι και αγωνιούμε για το μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν για εμάς και τα παιδιά μας. Όσο παραμένει η καθεμία και ο καθένας μόνη/ος τότε ο φόβος είναι ο σύμβουλος μας. Όταν όμως πλημμυρίσουμε τους δρόμους και πιαστούμε στην αλυσίδα τότε καταλαβαίνουμε την δύναμη μας και γίνεται ξεκάθαρο ότι «Ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη».

Δεν θα υποταχτούμε! Γιατί ο τρομοκρατημένος και πειθαρχημένος εκπαιδευτικός δεν θα υπερασπιστεί τα μικρά τμήματα. Τη μείωση της ύλης. Δεν θα εναντιωθεί στους νέους ταξικούς φραγμούς και κόφτες για τα παιδιά των φτωχών και λαϊκών οικογενειών. Δεν θα παλέψει ενάντια στην τρομακτικά εντατικοποιημένη καθημερινότητα της σχολικής ζωής. Θα σωπάσει στη 13ωρη και απλήρωτη εργασία, στα εργατικά εγκλήματα, στις απολύσεις των απεργών. Και αυτά αφορούν τη ζωή των μαθητών και των μαθητριών μας αλλά και των γονέων τους, των φυσικών μας συμμάχων. Γιατί αν σωπάσουμε όταν το άδικο και η βαρβαρότητα γίνεται νόμος, τότε και εμείς «αξιολογημένοι» στις ίδιες συνθήκες αδικίας και βαρβαρότητας θα εργαζόμαστε.  

Θα διδάξουμε και θα ζήσουμε με ψηλά το κεφάλι! Έχουμε την δύναμη, μπορούμε να νικήσουμε! Αυτός είναι ο εφιάλτης της κυβέρνησης, ας τον κάνουμε πραγματικότητα! Όλοι στον αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, για δουλειά και ζωή με δικαιώματα!