Η υπουργός Παιδείας Ζαχαράκη στη σύνοδο των Πρυτάνεων εξήγγειλε τον ερχομό ενός νέου βαθιά αυταρχικού νόμου στα πανεπιστήμια που θυμίζει «σκοτεινές» εποχές. Πρόκειται για περαιτέρω αυστηροποίηση και προσθήκη νέων διατάξεων στον ήδη αντιδραστικό νόμο Κεραμέως, ενταγμένες μάλιστα σε ένα νομοσχέδιο που αφορά βασικά στη Μονή του Σινά! Κάμερες ακόμα και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, μηχανισμοί παρακολούθησης, «πειθαρχικό συμβούλιο φοιτητών» και «μονάδα ασφαλείας και προστασίας», νέο σώμα δηλαδή πανεπιστημιακής αστυνομίας, αυτή είναι η «νέα υλικοτεχνική θωράκιση» των ΑΕΙ, όπως παρουσιάζεται στο νέο νομοσχέδιο.

Με κύρια αιχμή το κατασκευασμένο αφήγημα για «βία και ανομία στα πανεπιστήμια» και τη «διασφάλιση της εύρυθμης, ασφαλούς και ανεμπόδιστης» διεξαγωγής του εκπαιδευτικού και διοικητικού έργου, η κυβέρνηση επιδιώκει να σπείρει την τρομοκρατία στο φοιτητικό κίνημα. Η «χωρίς άδεια» χρήση των υποδομών, η «ρύπανση», η «ηχορύπανση», η «παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής λειτουργίας», η «παρεμπόδιση των οργάνων των ΑΕΙ» απειλούνται από 3μηνη φυλάκιση έως περιοριστικά μέτρα και απαγόρευση εισόδου στα ΑΕΙ, 2χρονη αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας ή και οριστική διαγραφή! Εκτρωματική είναι η αυτόματη 2χρονη αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας σε περίπτωση που κάποιος φοιτητής μηνυθεί για πλημμέλημα ή κακούργημα, πριν καν δικαστεί ή καταδικαστεί. «Παρεμπόδιση συλλογικής ακαδημαϊκής λειτουργίας», «με όπλο» και «σωματική βλάβη» θα απειλείται ως κακούργημα με 10 χρόνια φυλάκιση!

Αυτές οι διατάξεις στρέφονται ευθέως απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και τον φοιτητικό συνδικαλισμό, αφού στοχεύουν και ποινικοποιούν τις κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, τις διαμαρτυρίες εντός των ΑΕΙ. Από την «ηχορύπανση» που παραπέμπει σε συνθήματα, μέχρι τα «όπλα» που θεωρούνται οι σημαίες σε διαδηλώσεις, όλες οι διατάξεις φωτογραφίζουν τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Ξεσαλωμένη η κυβέρνηση θεωρεί έγκλημα κάθε αγωνιστική δραστηριότητα (ποινικοποιεί μάλιστα και ενέργειες που δε θεωρούνται εγκλήματα εκτός ΑΕΙ!) και διώκει το φοιτητικό κίνημα με ποινές που παραπέμπουν στη Χούντα! Αυτές οι διατάξεις πάνε να φτιάξουν ένα πανεπιστήμιο «αποστειρωμένο» από τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των φοιτητών και έρχονται ακριβώς αυτήν την περίοδο που ετοιμάζονται και οι διαγραφές χιλιάδων φοιτητών, το Σεπτέμβρη.

Την 1η Σεπτέμβρη 2025 η κυβέρνηση διαλαλεί ότι θα εφαρμόσει τον νόμο Κεραμέως του 2022, με βάση τον οποίο θα διαγράψει τους λεγόμενους «αιώνιους» φοιτητές. Παρά την υποτιθέμενη «δυνατότητα» που δίνει η κυβέρνηση σε μόλις 35.000 φοιτητές (το 10% περίπου δηλαδή των προς διαγραφή φοιτητών) να περατώσουν εντός ενός έτους τις σπουδές τους (εφόσον έχουν περάσει το 75% των συνολικών μαθημάτων και έχουν συμμετάσχει επιτυχώς(!) σε δύο εξεταστικές τα τελευταία δύο χρόνια), η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το σκληρό ταξικό μέτρο των διαγραφών σε βάρος σχεδόν 290.000 φοιτητών. Αυτό το μέτρο χτυπάει συνολικά το δικαίωμα των φοιτητών στη δημόσια δωρεάν παιδεία, αφού χωρίς καμιά εκπαιδευτική-παιδαγωγική δικαιολογία τούς πετάει εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το ψέμα της κυβερνητικής προπαγάνδας ότι αυτό γίνεται για «δημοσιονομικούς» σκοπούς, δηλαδή για την εξοικονόμηση χρημάτων, εξαρχής δεν έχει και αυτό βάση. Είναι, ωστόσο, και ένας μύθος, καθώς οι φοιτητές που ξεπερνούν τα προβλεπόμενα όρια δεν κοστίζουν κυριολεκτικά τίποτα στο κράτος. Αντίθετα, πετιούνται από τις εστίες, δε δικαιούνται συγγράμματα, σίτιση, ούτε ακόμα και διάφορες δευτερεύουσες παροχές, όπως πχ μειωμένα εισιτήρια. Πολύ περισσότερο χτυπιούνται οι φοιτητές από τα εργατικά-λαϊκά στρώματα, οι οποίοι καλούνται να εργάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών τους και οι οποίοι κάθε χρόνο όλο και αυξάνονται.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στην εβδομαδιαία ανασκόπησή του, τόνισε πως «η παραμονή τους (ενν. των «αιώνιων» φοιτητών) αλλοιώνει την πραγματική εικόνα της φοιτητικής κοινότητας». Δηλαδή το πρόβλημα, δεν είναι ούτε δημοσιονομικό, ούτε είναι ζήτημα «τάξης», αλλά πρέπει «να μπορούν και τα πανεπιστήμια να γνωρίζουν με ακρίβεια σε ποιους απευθύνονται και να κάνουν τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό τους». Αυτό δηλαδή που εμποδίζει τα πανεπιστήμια να κάνουν τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό τους είναι οι «πλεονάζοντες» φοιτητές, όχι η υποχρηματοδότηση, όχι οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό, όχι η κατάσταση των υποδομών στα πανεπιστήμια.

Έχει ιδιαίτερη σημασία να αναφέρουμε πως το 2015, σε μεγαλύτερο αριθμό εγγεγραμμένων φοιτητών, οι «αιώνιοι» δεν ξεπερνούσαν τους 180.000. Πώς ξαφνικά σχεδόν διπλασιάστηκαν μέσα σε δέκα χρόνια οι φοιτητές που ξεπερνούν τα ανώτατα όρια φοίτησης; Αυτό συμβαίνει:
-Επειδή πλέον ένας στους δύο φοιτητές εργάζεται μερικώς ή πλήρως ήδη από το πρώτο έτος, επειδή οι χιλιάδες φοιτητές που πετιούνται έξω απ’ τις εστίες καλούνται από νωρίς να βγουν στον εργασιακό στίβο για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα.
-Επειδή χιλιάδες οικογένειες ανεβαίνουν καθημερινά έναν «Γολγοθά» για να μπορέσουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους, για να πληρώσουν με τους πετσοκομμένους τους μισθούς τα αυξημένα ενοίκια, τους αυξημένους λογαριασμούς, τις αυξημένες τιμές στα σούπερ μάρκετ -και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
-Επειδή δεκάδες τμήματα έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια από την πολιτική των συγχωνεύσεων και των καταργήσεων, την ίδια στιγμή που οι εισακτέοι σε αυτά, μετά και από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, έχουν μειωθεί ραγδαία, με κίνδυνο να συγχωνευτούν και να καταργηθούν την επόμενη περίοδο τμήματα με μικρό αριθμό εισακτέων.
-Επειδή οι φοιτητές καλούνται μέσα σε αυτές τις συνθήκες να παρακολουθήσουν εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών που ολοένα και αυστηροποιούνται, ενώ η φοιτητική μέριμνα διαρκώς περικόπτεται, με τα κριτήρια για τη δωρεάν σίτιση και στέγαση να αυξάνονται συνεχώς, αποκλείοντας κάθε χρόνο ακόμη περισσότερους φοιτητές.
-Επειδή χιλιάδες φοιτητές σταματούν τις σπουδές τους γιατί στερούνται κάθε προοπτική εργασίας πάνω στο αντικείμενό τους, γιατί βλέπουν πόσο μεγάλο είναι το ποσοστό των αποφοίτων των πανεπιστημίων που βρίσκονται στην ανεργία, την ελαστική εργασία ή σε δουλειές άσχετες με αυτό που σπούδασαν.

Αν, λοιπόν, αναρωτιούνται η κυβέρνηση, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης και τα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ γιατί ένας φοιτητής καθυστερεί τις σπουδές του, ενώ κόπιασε αυτός και η οικογένειά του για να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο, ενώ πέρασε όλο το άγχος των εξετάσεων στο Λύκειο, ενώ οι λαϊκές οικογένειες «μάτωσαν» οικονομικά στα φροντιστήρια, αρκεί να κοιτάξουν την πολιτική τους. Έργο της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής των ταξικών φραγμών και των αποκλεισμών είναι οι «αιώνιοι φοιτητές». Οι φοιτητές που πετιούνται έξω από τις εστίες. Οι φοιτητές που αναγκάζονται από νωρίς να εργαστούν για να τα βγάλουν πέρα. Οι φοιτητές που αδυνατούν να παρακολουθήσουν την εντατικοποίηση και την αυξημένη δυσκολία των διαρκώς μεταβαλλόμενων προγραμμάτων σπουδών. Οι φοιτητές που αναγκάζονται να πληρώνουν χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια για να περνούν τα μαθήματά τους, χιλιάδες ευρώ σε αναλώσιμα και βιβλία που δεν παρέχει το «δημόσιο και δωρεάν» κατά τ’ άλλα πανεπιστήμιο.

Στην κινητοποίηση που πραγματοποίησαν φοιτητικοί σύλλογοι έξω από το ξενοδοχείο στην Ανάβυσσο που πραγματοποιήθηκε η Σύνοδος των Πρυτάνεων παρουσία της υπουργού Παιδείας, για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση (αξιοποιώντας και τις τυχοδιωκτικές εντυπωσιοθηρικές ενέργειες της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ) απάντησε με καταστολή και δακρυγόνα, στέλνοντας το μήνυμα της άτεγκτης στάσης της απέναντι στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Ταυτόχρονα, η μονιμοποίηση αυτής της νέας πρακτικής, της σταθερής, δηλαδή, παρουσίας του εκάστοτε υπουργού Παιδείας στις συνόδους των πρυτάνεων, αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της κυβερνητικής επιχείρησης πλήρους ελέγχου στα πανεπιστήμια, καταργώντας ουσιαστικά το λεγόμενο «αυτοδιοίκητο» των ΑΕΙ.

Το ζητούμενο για το φοιτητικό κίνημα είναι με πλατιά συσπείρωση στους φοιτητικούς συλλόγους και στο αίτημα «Όχι στις διαγραφές φοιτητών», με γενικές συνελεύσεις και μαζικές κινητοποιήσεις, να βάλει φραγμό στο βαθιά ταξικό μέτρο της έξωσης από το πανεπιστήμιο τόσων χιλιάδων φοιτητών. Απέναντι στην τυχοδιωκτική και συμβιβαστική πολιτική των ρεφορμιστικών δυνάμεων της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ, που φέρουν βασική ευθύνη για το γεγονός πως το φοιτητικό κίνημα δεν μπόρεσε φέτος να δώσει με αποτελεσματικότητα τη μάχη απέναντι στις διαγραφές. Απέναντι στις δυνάμεις της υποταγής στην κυβερνητική πολιτική ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που υπερασπίζονται τις διαγραφές φοιτητών.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος