Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Νομίζω πως το επεισόδιο στο Λουτράκι και η μαζική προβολή που παίρνει γίνεται το εργαλείο για να ελεγχθεί και να καμφθεί στην κοινή γνώμη μια εργασιακή ηθική που βλέπει την εργασία ως κοινωνική προσφορά και χαρακτηρίζει κυρίως έναν επαγγελματικό κλάδο, τους εκπαιδευτικούς, στον οποίο η Ελληνική κοινωνία οφείλει πολλά. Από την εκπαίδευση-κοινωνικοποίηση των παιδιών και την προσδοκώμενη επαγγελματική και κοινωνική τους ανέλιξη μέχρι την αφομοίωση των κοινωνικών κραδασμών που συνόδευσαν την οικονομική κρίση,  τα Lockdowns κ .ά.

Αν δυσφημιστούν και καταδειχτούν  οι εκπαιδευτικοί, όπως γίνεται με διάφορα επεισόδια που αφορούν ασυγχρονίες του ατομικού ψυχισμού κάποιων εκπαιδευτικών,  σπάει και μια άτυπη κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στην Ελληνική οικογένεια, τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς που λειτουργεί τρόπον τινά ως ανάχωμα στην πλήρη αποδιοργάνωση και διάλυση του σχολείου. Εδώ αποβλέπει κυρίως η αξιολόγηση στην εκπαίδευση, η ποσοτική αποτίμηση "με το κιλό", με χαρτούρα (γραφειοκρατικοποίηση), μιας καθόλα ποιοτικής εργασίας που αφορά τις αλληλεπιδράσεις, την επικοινωνία, τη συνεργασία με τα παιδιά και τους εφήβους, δηλαδή σχεσιακούς πόρους. Απότοκο αυτών των πολιτικών είναι η διάχυση και η ένταση των ανταγωνισμών στο σχολικό βιόκοσμο, μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων, ακόμη και μεταξύ των ίδιων των εκπαιδευτικών με σφήνα το διευθυντή και το σχολικό σύμβουλο, η εργασιακή εξάντληση (burn out) αφού το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευτικών είναι μέσα στη σχολική τάξη πάνω από 20 και 30 χρόνια.

Πόσο μάλλον όταν με την άλωση του σχολείου της γειτονιάς από τα Πρότυπα, τα Ωνάσεια κ.λπ. και την αφαίμαξη των "καλών" μαθητών από τα μικρο-, μεσοαστικά στρώματα, όμως σημαντικών για την ποιότητα της εκπαιδευτικής και μαθησιακής διαδικασίας, το μάθημα στην τάξη,  το κρίσιμο δεν θα είναι πλέον η εκπαίδευση των μαθητών αλλά το "κράτημά" τους στην τάξη έτσι που το σχολείο θα προσλάβει περισσότερο χαρακτήρα ιδρύματος, αναμορφωτηρίου, όπως το ευαγγελίζεται η κυβέρνηση με την ποινικοποίηση της σχολικής ζωής και της συμπεριφοράς των μαθητών κ.λπ. Επομένως πειθαρχημένο, πειθήνιο και φτηνό εργατικό δυναμικό χωρίς κουλτούρα διεκδικήσεων, χωρίς ηθικά κρατήματα με ποινικό μητρώο από το σχολείο και γι' αυτό περισσότερο ευάλωτο στις αγοραίες πρακτικές και στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Ότι πρέπει για να ευδοκιμήσει ο ρατσισμός, ο σεξισμός και οι νεοναζιστικές ιδεολογίες στα σχολεία που το βλέπουμε μπροστά μας.