Τα μολύβια του μέλλοντος

Του Γιώργου Προυσαλίδη - selidodeiktis

Κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι, σα διαβάζω ένα χρονογράφημα, ένα διήγημα, τις στροφές ενός ποιήματος, ταξιδεύει ο νους κι η καρδιά μου.Γεμίζουν φως, εικόνες και παραστάσεις τα μάτια μου κι η ψυχή μου.Αρώματα δυνατά αναδύονται, μυρωδιές με κατακλύζουν,ξεχύνονται ήχοι με μελωδίες πρωτόγνωρες που δονούν της ψυχής μου τα εσώτερα. Είναι κι αυτές οι απορίες που πάντα με βασάνιζαν, το ενδιαφέρον για το σύμπαν, τις επιστήμες, το κόσμο γύρω μας, τις πολιτικές εξελίξεις, τις ανθρώπινες σχέσεις. Η αγωνία για το δίκιο, για το πώς να ανθρωπέψει ο άνθρωπος να προκόψει κι αυτός κι η κοινωνία του.

Όλα αυτά λειτουργούσαν καθώς φάνηκε με τον χρόνο, ως ο καταλύτης που πυροδοτούσε διαρκώς μέσα μου αντίστοιχες σωματοαισθητηριακές διεργασίες ικανές να καθοδηγούν μια περίεργη και περίτεχνη πλοκή λέξεων και νοημάτων. Με τα χρόνια συντίθεντο με τη σειρά τους αυτά, όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο γλυκά, πιο ώριμα, πιο αρμονικά σε συστάδες πυκνωμένων συμπερασμάτων κι ήρθαν και αποτυπώθηκαν στις σελίδες τούτης της συλλογής: «τα μολύβια του μέλλοντος».
Δε σας κρύβω κι ακόμη μια αγωνία μου, όλη αυτή η προσπάθεια μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας, να συνάψει μια πολιτισμική σχέση; Διαβάζοντας ο αναγνώστης αυτή τη συλλογή, θα με ακολουθήσει άραγε σε αυτό τη στράτα συναισθημάτων και σκέψεων; Αν τούτο συμβεί, ο στόχος έχει επιτευχθεί. Να συνταξιδέψουμε δηλαδή παρέα, να επικοινωνήσουμε μέσα από παραθύρια ορθάνοιχτα, να αγαπηθούνε οι ψίθυροί μας να οργιάσουν. Να παίξουμε πεντόβολα, με τούτη τη ματιά που λυγίζει το άδικο, χωρίς απορίες, χωρίς ακροβασίες, ώσπου να σουρουπώσει.

Με όλες τις ωραίες εικόνες, τις γεύσεις, τις μυρωδιές στις αποσκευές μας κι όλα όσα όμορφα, κουβαλούν και φοβερίζουν του αέρηδες, τα όνειρα μας τα σκανδαλιάρικα της απελευθέρωσης, να ανοίγουμε τον κοπό της ποθητής πατρίδας του «εφικτού», που ορμητικά κι αλήτικα έρχεται να μας κεράσει όλους ψωμί κι ελευθερία.

Τι λέτε λοιπόν;

Ας δοκιμάσουμε με τα μολύβια να σχεδιάσουμε μια αξιόπιστη προσδοκία.