Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Μετά την ανακοίνωση 5.487 διορισμών μόνιμων εκπαιδευτικών τον Ιούλιο και 29.948 αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μελών ΕΕΠ-ΕΒΠ στο πλαίσιο της Α΄ φάσης προσλήψεων για το σχολικό έτος 2026-2027 τα σχολεία ξεκίνησαν με 23.026 κενά!

Τι έκανε η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ για αυτά; Μόλις χτες από 3 εβδομάδες από την έναρξη των μαθημάτων και αφού έχουν χαθεί χιλιάδες διδακτικές ώρες ανακοίνωσε την πρόσληψη 6.683 αναπληρωτών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα κενά, όπως αποτυπώνεται σε έρευνα του Πάνου Ντούλα, ανέρχονται σε 16.343 κενά. Σε επίπεδο συνολικού σχεδιασμού για τη φετινή σχολική χρονιά, τα αρχικά κενά είχαν υπολογιστεί σε 51.510. Μέχρι και την Γ’ φάση προσλήψεων αναπληρωτών, η οποία, σύμφωνα με όσα έχει ανακοινώσει το υπουργείο Παιδείας, προγραμματίζεται για τον Νοέμβριο, αναμένεται να χαθούν χιλιάδες διδακτικές ώρες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία των σχολείων και για τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών. Και αυτό συνεπάγεται απόρριψη «ολιγομελών» και παραπέρα συμπτύξεις τμημάτων και νέες συγχωνεύσεις με 27 μαθητές στην τάξη, υποχρεωτικές υπερωρίες, υποχρεωτικές μετακινήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών σε άλλα σχολεία. Ακόμα περικοπές ολιγομελών και ξενόγλωσσων μαθημάτων, κατευθύνσεις χωρίς εκπαιδευτικούς, πιέσεις για υποχρεωτική ανάθεση – ανάληψη υπερωριών, πιέσεις για ωράριο 8-2, πιέσεις στην ειδική αγωγή να αναπληρώνει κενά γενικής. Το δημόσιο σχολείο συρρικώνεται και οι κοινωνικές – εκπαιδευτικές ανισότητες οξύνονται.

Να θυμίσουμε ότι με περίπου 8-10.000 κενά έκλεισε η περσινή σχολική χρονιά, ολόκληρα μαθήματα δεν διδάχθηκαν, τμήματα ένταξης έμειναν αστελέχωτα, η παράλληλη στήριξη έμεινε ακάλυπτη, τμήματα συγχωνεύτηκαν…

Χρόνια αδιοριστία και αντιεκπαιδευτικά μέτρα

Τα τελευταία χρόνια ψηφίστηκαν ρυθμίσεις που αποδιαρθρώνουν τις δομές του δημόσιου σχολείου, επιδεινώνοντας τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών και τη μόρφωση των μαθητών.

Στην τελευταία έκθεσή του, με τίτλο «Για ένα λαμπρό μέλλον της εκπαίδευσης στην Ελλάδα», ο ΟΟΣΑ τοποθετεί το ζήτημα των διορισμών και της διαχείρισης του προσωπικού στο επίκεντρο. Το παρακάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας που επικρατεί:

«Η επίλυση του προβλήματος των λιγότερων οργανικών θέσεων ήταν ευφυής (!) και από διοικητική και από οικονομική άποψη. Η εναλλακτική λύση ήταν η χρήση αναπληρωτών εκπαιδευτικών, με τη συμφωνία και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. (…) Δεν μισθοδοτούνται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, κι έτσι –από μια μακροοικονομική άποψη– δεν αποτελούν επιπλέον μακροχρόνια επιβάρυνση του εθνικού προϋπολογισμού».

Κυβέρνηση, μνημονιακά κόμματα, ΕΕ, ΟΟΣΑ, ΣΕΒ συμφωνούν με μοχλό την περίφημη «αυτονομία της σχολικής μονάδας» και τη λεγόμενη «αποκέντρωση» να εισέλθουμε σε μια νέα περίοδο εργασιακού μεσαίωνα με ακόμα πιο βάρβαρες μορφές ελαστικής απασχόλησης (τρίμηνες συμβάσιες κ.α.) αντί της μέχρι τώρα σχεδόν «μόνιμης» επανάληψης των συμβάσεων αναπληρωτών και της σχετικής κατοχύρωσης της ελαστικής έστω εργασίας (στην καλύτερή της εκδοχή – του αναπληρωτή), με βάση την προϋπηρεσία.

Όρος για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης ο ενιαίος και παρατεταμένος αγώνας, όχι μόνο των εκπαιδευτικών, αλλά ευρύτερα της εκπαιδευτικής κοινότητας και των εργαζομένων στην κατεύθυνση της σύμπτυξης ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης στις πολιτικές κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Με αιχμή τα αιτήματα για σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους και μόνιμους μαζικούς διορισμούς για κάλυψη των εκρηκτικών αναγκών σε υποδομές και εκπαιδευτικούς.