Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, όταν και όπου γίνεται, δεν είναι παρά μια κακοπαιγμένη θεατρική παράσταση...

Την εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνει μια αηιολόγηση που έγινε προ ημερών στο  γυμνάσιο Αγ. Κηρύκου Ικαρίας, όπως την περιγράφουν οι εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Ικαρίας Φούρνων.

Φτάσαμε στο σημείο, λένε, να βλέπουμε ενήλικες ανθρώπους, επιστήμονες και παιδαγωγούς, να παίζουν θέατρο.

«Υποκρινόμενοι ότι δεν ξέρουν ότι το μάθημα που παρακολουθήσαμε δεν υπάρχει κανονικά. Κανονικά υπάρχουν και μαθητές που ήρθαν αδιάβαστοι, μαθητές που θα μιλήσουνε με το διπλανό τους, θα ζητήσουν χαρτί να φυσήξουν τη μύτη τους, θα ζητήσουν να πάνε τουαλέτα και θα διαμαρτυρηθούν όταν πεις όχι... »

Οι εκπαιδευτικοί βίωσαν κι ένα σοκ: 

«Το σοκ του να βλέπουμε τους μαθητές μας, που όμως δεν ήταν οι μαθητές μας. Ήταν τα ίδια παιδιά με άλλη συμπεριφορά. Επειδή, όπως είπε ένας μαθητής της Α΄ γ/σίου: « Αφού κυρία ήταν μπροστά ο αξιολογητής!»...

Η αξιολόγηση δεν είναι θέατρο. Είναι κακό θέατρο.

Στις 03/12/24 έγινε αξιολόγηση εκπαιδευτικού ΠΕ02 στο γυμνάσιο Αγ. Κηρύκου, και γίνανε όλοι, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές του σχολείου, μάρτυρες μιας θεατρικής παράστασης. Μιας παράστασης στην οποία ο σκηνοθέτης είχε διαλέξει την ώρα και τους ηθοποιούς, είχε προβάρει τα λόγια και φυσικά είχε σκηνοθετήσει το έργο.

Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, υλοποιώντας την απόφαση της Γ.Σ. του σωματείου από τις 13/11/24, έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας δηλώνοντας στον αξιολογητή, όλους τους λόγους για τους οποίους πιστεύουμε ότι η αξιολόγηση βλάπτει το δημόσιο σχολείο. Ζήτησαν από τον συνάδελφο και τον αξιολογητή-σύμβουλο των Φιλολόγων, να σεβαστούν την απόφαση της πλειοψηφίας των συναδέλφων και να σταματήσουν τη διαδικασία. Αίτημα το οποίο τόσο ο συνάδελφος όσο και ο αξιολογητής δεν δέχτηκαν.

Έγινε λοιπόν η αξιολόγηση του συναδέλφου, δεν απετράπη. Και στο ενδιάμεσο της αξιολογικής διαδικασίας οι καθηγητές του σχολείου ήταν παρόντες, συζητώντας συνεχώς με τον αξιολογητή και καταθέτοντας τους προβληματισμούς τους για τον ρόλο και την στάση των συμβούλων μπροστά στα προβλήματα των σχολείων και των εκπαιδευτικών:

Για τους συμβούλους που έρχονται κρυφά στο νησί για αξιολόγηση, χωρίς να ενημερώσουν τους υπόλοιπους συνάδελφους, που μπορεί και να θέλανε κάποιες οδηγίες για το μάθημά τους. Μας είπανε άλλωστε και πέρσι ότι δεν παίρνουν εντολή για μετακίνηση για να έρθουν στα νησιά μας για επιμόρφωση, παρά μόνο όταν πρόκειται να αξιολογήσουν. Είναι τελικά θέμα προτεραιοτήτων…

Για τη σιωπή των συμβούλων εκπαίδευσης για τα κενά στα σχολεία μας 3 μήνες μετά τον αγιασμό, ακόμα και σε μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά.

Για τη σιωπή των συμβούλων εκπαίδευσης για τις υπερωρίες των συναδέλφων που έχουν γίνει μόνιμη πρακτική καταστρατηγώντας έτσι το ωράριό μας, για να κάνει το υπουργείο οικονομία στους αναπληρωτές.

Για τη σιωπή των συμβούλων εκπαίδευσης τη στιγμή που πολλοί συνάδελφοί μας απειλούνται και καλούνται σε πειθαρχικό επειδή ασκούν ένα συνταγματικά νόμιμο δικαίωμά τους, την Α-Α. Παράξενο, επειδή ο σύμβουλος έδειξε να ενδιαφέρεται πολύ για την «ελεύθερη βούληση» του συναδέλφου και το δικαίωμα του να αξιολογηθεί.

Δε λένε όμως τίποτα για το πόσο «ελεύθερη» μπορεί να είναι αυτή η βούληση, όταν καθημερινά δεχόμαστε απειλές από το ΥΠΑΙΘΑ για να κάνουμε αυτό που μας εντέλει. Απειλές για στέρηση μισθού, για κλήσεις σε πειθαρχικό, για απόλυση κλπ. Αν αντιμετωπίζαμε τους μαθητές μας με τον τρόπο που μας αντιμετωπίζει το ΥΠΑΙΘΑ, σίγουρα θα κρινόμασταν ακατάλληλοι. Οι σύμβουλοι όμως που αξιολογούν και την παιδαγωγική μας επάρκεια, δεν βλέπουν τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Αναγνωρίζουν μόνο το «δικαίωμα» των συναδέλφων στην αξιολόγηση, όχι το δικό μας συνταγματικό δικαίωμα να απέχουμε από αυτή τη διαδικασία.

Όλα αυτά τα είπαμε στο σύμβουλο. Ένα μόνο δεν του είπαμε. Αυτό που κρατήσαμε να το λέμε μεταξύ μας: τη ντροπή και το σοκ που νιώσαμε παρακολουθώντας αυτό το κακό θέατρο.

Ντροπή για τον συνάδελφο που είπε ψέματα στην καθηγήτρια που είχε μάθημα με το τμήμα που τον βόλευε καλύτερα, προκειμένου να του το παραχωρήσει «για να προετοιμάσει ένα διαγώνισμα».

Ντροπή να βλέπουμε την υποτιθέμενη παράδοση σε μια τάξη χωρίς το τμήμα ένταξης, με τους εναπομείναντες μαθητές δασκαλεμένους, τον σύμβουλο να παρατηρεί, τη διευθύντρια του Γυμνασίου μέσα στην τάξη να ασχολείται με το κινητό της και ενίοτε να μιλάει σε αυτό, μαθητές να μπαινοβγαίνουν και όλο αυτό να θεωρείται ένα φυσιολογικό, καθημερινό μάθημα και μάλιστα, προς αξιολόγηση.

Ντροπή να βλέπουμε ενήλικες ανθρώπους, επιστήμονες και παιδαγωγούς, να παίζουν θέατρο. Υποκρινόμενοι ότι δεν ξέρουν ότι το μάθημα που παρακολουθήσαμε δεν υπάρχει κανονικά. Κανονικά υπάρχουν και μαθητές που ήρθαν αδιάβαστοι, μαθητές που θα μιλήσουνε με το διπλανό τους, θα ζητήσουν χαρτί να φυσήξουν τη μύτη τους, θα ζητήσουν να πάνε τουαλέτα και θα διαμαρτυρηθούν όταν πεις όχι.

Και, εκτός της ντροπής, το σοκ. Το σοκ του να βλέπουμε τους μαθητές μας, που όμως δεν ήταν οι μαθητές μας. Ήταν τα ίδια παιδιά με άλλη συμπεριφορά.

Επειδή, όπως είπε ένας μαθητής της Α΄ γ/σίου: « Αφού κυρία ήταν μπροστά ο αξιολογητής!»