Γιώργος Γκρίλης

Με δεδομένο ότι τα επεισόδια στο εξωτερικό βρίσκονται στο απόγειό τους, κάποια λίγα πρώτα συμπεράσματα:

Τηρουμένων των αναλογιών, από τα επεισόδια της Χιλής μέχρι την κατάληψη στο Ωνάσειο του Αιγάλεω (ναι, συμβαίνουν και στους… προνομιούχους αυτά, κι ας έχει θαφτεί η είδηση παντού) και από τον ξεσηκωμό στη Γαλλία μέχρι τις δικές μας κινητοποιήσεις, εδώ στα Νότια Προάστια, υπάρχει μία κοινή συνισταμένη: η Εκπαίδευση νοσεί. Και νοσεί εξαιτίας των αυτόκλητων Σωτήρων της, των «αρίστων» που εξυφαίνουν στα γραφεία τους τα σχέδια της υποτιθέμενης αναβάθμισής της.

Στην Γαλλία όταν ανέλαβε ο Μακρόν τα παιδιά στις τάξεις ήταν 20 άτομα το πολύ και σήμερα είναι 35 και 40, ενώ οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό υπολογίζονται στο 50% σε πάρα πολλά σχολεία! Στην Χιλή οι φοιτητές και τα συνδικάτα αντιδρούν έντονα στις σχεδιαζόμενες μειώσεις κρατικών κονδυλίων για τη δημόσια εκπαίδευση και την υγεία, καταγγέλλοντας πολιτική λιτότητας. Στη Δ΄ Αθήνας ζούμε κι εμείς, τους τελευταίους μήνες, άλλο ένα επεισόδιο του πολέμου ενάντια στα δημόσια σχολεία: 45 κομμένα τμήματα σε δύο φάσεις, αρχικά τον Ιούλιο και, στη συνέχεια, τον Σεπτέμβριο, μετά τον Αγιασμό. Τέτοιο πάθος να τηρηθεί η… νομιμότητα, που ακόμη και μετά την έναρξη του σχολείου η Διεύθυνση έκοβε τμήματα και έκανε συγχωνεύσεις!

Με δεδομένο ότι τα επεισόδια στο εξωτερικό βρίσκονται στο απόγειό τους, κάποια λίγα πρώτα συμπεράσματα:

Τις τελευταίες δεκαετίες και, κυρίως, με την αυγή του 21ου αιώνα και μετά, υπό την πίεση διεθνών Οργανισμών όπως η Ε.Ε. και ο ΟΟΣΑ, η Εκπαίδευση ολοένα και περισσότερο προσανατολίζεται αποκλειστικά στα αποτελέσματά της (outcomes), τα οποία πρέπει να είναι ορατά και μετρήσιμα, για να μπορούν να είναι εξαργυρώσιμα. Λέξεις κλειδιά όπως standards, δείκτες, ποιότητα (με ποσοτικά χαρακτηριστικά) και αποτελέσματα δεσμεύουν την Εκπαίδευση σε μία αποκλειστικά οικονομική λογική, απόλυτα χρησιμοθηρική και συμβατή με τη λογική της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της ελεύθερης αγοράς.

Αυτή η νεοφιλελεύθερη εμμονή οδηγεί μαθηματικά στην πλήρη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της γνώσης και οδηγεί στη διάκριση των σχολικών μονάδων σε σχολεία ελίτ και σε σχολεία δεύτερης κατηγορίας. Η διάκριση αυτή προφανώς υποβαθμίζει δραματικά, κατ΄ αρχάς, τα «λαϊκά» δημόσια σχολεία, όπου οι ελλείψεις εκπαιδευτικών και πόρων είναι η κανονικότητα. Για παράδειγμα, ενώ τα πρότυπα Ωνάσεια λειτουργούν με μάξιμουμ 22 παιδιά, στη Νότιο Αθήνα η Διοίκηση συγχωνεύει τμήματα για να στοιβάξει 27 και 28 μαθητές ανά τάξη, την ώρα που τα κενά σε εκπαιδευτικούς είναι τεράστια. Δεν είναι μόνο η Γαλλία που ξεμένει από καθηγητές: εδώ η Κυβέρνηση περιέκοψε δραστικά τις θέσεις των αναπληρωτών από 47.000 σε 30.000 φέτος.

Το πιο ειρωνικό, όμως, είναι ότι αυτή η ταξική πολιτική δημιουργεί εκρηκτικά προβλήματα ακόμη και στα σχολεία των ίδιων των «αρίστων». Η κατάληψη στο νεότευκτο Ωνάσειο του Αιγάλεω απέδειξε πως οι βιτρίνες της δήθεν αριστείας κρύβουν ένα ασφυκτικό, αυταρχικό πλαίσιο. Με ένα ανελαστικό και εξοντωτικό ωράριο 8-4, τα σχολεία αυτά δεν μορφώνουν, αλλά προπονούν μεθοδικά τα παιδιά για να γίνουν οι αυριανοί, πειθήνιοι σκλάβοι της αγοράς εργασίας και του 13ωρου.

Εμείς εδώ στα Νότια, στην ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου, μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις σύσσωμης της εκπαιδευτικής κοινότητας (εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές) τις προηγούμενες εβδομάδες, καταφέραμε να πάρουμε πίσω σχεδόν όλα τα τμήματα. Ουσιαστικά, εκκρεμούν ακόμα από ένα τμήμα στην Α΄ Λυκείου του 1ου ΓΕΛ Μοσχάτου (όπου οι τάξεις λειτουργούν με 27 και 28 παιδιά) και στην Α΄ Γυμνασίου του 6ου Γυμνασίου Νέας Σμύρνης. Εκεί, λειτουργούν 3 τμήματα των 26 και 27 μαθητών, στα οποία συνυπάρχουν συνολικά 17 διαγνώσεις για ΔΕΠΥ, αυτισμό κ.ά. Αν προσθέσει κανείς τον εκπαιδευτικό της τάξης, το τμήμα ένταξης και την παράλληλη στήριξη, μαθητές και εκπαιδευτικοί στοιβάζονται σε αίθουσες μόλις 50 τ.μ., σε κατάφωρη παράβαση του Κανονισμού Πυροπροστασίας που ορίζει ρητά 2 τ.μ. ανά άτομο.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ενώ ο Περιφερειακός Διευθυντής δέχθηκε, κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων, να εγκρίνει εκ νέου το τμήμα του 1ου ΓΕΛ Μοσχάτου, η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας εμμένει στην άρνησή της. Το συγκεκριμένο σχολείο, μάλιστα, παραμένει ακέφαλο, καθώς η διαδικασία επιλογής νέων στελεχών βρίσκεται σε εξέλιξη, με την όλη δομή των κρίσεων να συνοδεύεται ήδη από φήμες για… παρατράγουδα και διαδικαστικά ζητήματα.

Μπορεί, μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, η Διεύθυνση να αρνείται να μας δώσει και τα τελευταία 2 τμήματα, ωστόσο όπως λέει και ένα από τα συνθήματα του Παρισιού: «Δεν σταματάμε αν δεν τα πάρουμε όλα» (Tout pour tous, on ne lâche rien)!

Γιώργος Γκρίλης ΥΔ – ΜΑ Θεολόγος – Φιλόλογος

Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ν. Σμυρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου