Χρήστος Κάτσικας

Οι διευθυντές, πίσω από έναν υπολογιστή να ακολουθούν στεγνά τη γραφειοκρατεία και οι δάσκαλοι φοβισμένοι , να δέχονται ο,τι τους ζητούν και να τρέχουν να αποδείξουν την αξία τους σε προϊσταμένους που συχνά δε γνωρίζουν καν πώς είναι να διδάσκεις σε τάξη. 

Μέρες που είναι, με τα πειθαρχικά να αλωνίζουν και να φοβερίζουν για την αξιολόγηση, έπεσε στο μάτι μας ένα εξαιρετικό σχόλιο μιας καθηγήτριας. Μας θύμισε, αλήθεια, η Ευαγγελία Αγγελάκη εκείνους ψυχωμένους Δασκάλους που γνώριζαν καλά τι σήμαινε το "όχι"  στο κλίμα μιας εποχής που ευδοκιμεί η υποταγή. Το δημοσιεύουμε αφού πρώτα θυμίσουμε τους στίχους του ποιητή: 

“Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο”

Ευαγγελία Αγγελάκη: «Είπα και φέτος ένα ωραίο ΟΧΙ  και πολύ το ευχαριστήθηκα» ! 

(Όσοι λίγο με γνωρίζουν , γνωρίζουν και ποια είναι η θέση μου και η εργασία μου στα σχολεία ... )
Αυτές οι μέρες είναι σαν πιο απελευθερωτικές για μένα . (Και βγήκα μια ωραία φωτογραφία να το γιορτάσω)

Και θα ήθελα να μοιραστώ με τους φίλους μου εδώ τη χαρά μου, μιας και σε αντίθεση με ο,τι πίστευα παλιά, κι εδώ μπορούν να υπάρξουν σχέσεις ωραίες κι ανθρώπινες. 
Το καθεστώς που ζούμε, απειλεί με πειθαρχικό και απόλυση σε όποιον εκπαιδευτικό δε δέχεται την αξιολόγησή του και εγώ την αρνήθηκα.

Δεν είμαι ενάντια στο να αξιολογούμαι αλλά είμαι ενάντια στα σιχαμερά συστήματά τους που θέλουν υπαλλήλους υπάκουους χωρίς άποψη και δεμένους σε γραφειοκρατικούς κανόνες, που θέλουν σχολεία κατηγοριοποιημένα  και με ψεύτικο κρατικό ενδιαφέρον για τη γνώση και γενικότερα . 

Όλα, ένα ψεύτικο θέατρο που σκοπό του έχει μόνο τη ρομποτοποίηση παιδιών και δασκάλων . Έχει χρόνια που ξεκίνησε . Κρατική μέριμνα για τις αληθινές ανάγκες των σχολείων, καμία ... Ίσα ίσα μεθοδεύονται νόμοι που αφαιρούν αρμοδιότητες από τον δάσκαλο και ενδιαφέρον από τα παιδιά . Ειδικά στα χρόνια μας.

Οι διευθυντές, πίσω από έναν υπολογιστή να ακολουθούν στεγνά τη γραφειοκρατεία και οι δάσκαλοι φοβισμένοι , να δέχονται ο,τι τους ζητούν και να τρέχουν να αποδείξουν την αξία τους σε προϊσταμένους που συχνά δε γνωρίζουν καν πώς είναι να διδάσκεις σε τάξη. 

Σε όλο αυτό το παραμύθι δηλαδή του δήθεν ενδιαφέροντος για την πρόοδο του σχολείου , είπα και φέτος ένα ωραίο ΟΧΙ  και πολύ το ευχαριστήθηκα ! 

Η καρδιά μου το  ευχαριστήθηκε . Μετά από τόσα που περάσαμε αυτά τα χρόνια , τι να μας πουν και τα πειθαρχικά τους ; ... 
Άσε που λίγα είναι τα ψωμιά τους . 
Κι αν καταφέρουν και μας αποκλείσουν από την εκπαίδευση , ίσως είναι η καρδιά που το ζητάει και ψάχνει τον τρόπο . 

Ευαγγελία Αγγελάκη, Εκπαιδευτικός