Η κρισιμότητα των συσχετισμών στο 22^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ και των αποφάσεων που αυτό θα πάρει για τους όρους με τους οποίους θα οργανωθεί η πάλη του κλάδου το αμέσως επόμενο διάστημα αποτυπώνεται ήδη με την άνοδο της μαζικότητας στις εκλογές για ανάδειξη συνέδρων στις τοπικές ΕΛΜΕ.

Πρόκειται για την πιο  σκληρή αναμέτρηση των τελευταίων χρόνων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εκπαίδευσης, όπου κρίνεται αν η ΟΛΜΕ θα είναι πατερίτσα των πολιτικών ΕΕ ΟΟΣΑ κεφαλαίου ή θα μπορέσει να ξεφύγει από την ηθελημένη ακινησία και να αναπτύξει πολιτικούς κινηματικούς αγώνες ανατροπής των πολιτικών αυτών.

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ 22^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ

ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ

 ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ, ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑΣ

Η κρισιμότητα των συσχετισμών στο 22^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ και των αποφάσεων που αυτό θα πάρει για τους όρους με τους οποίους θα οργανωθεί η πάλη του κλάδου το αμέσως επόμενο διάστημα αποτυπώνεται ήδη με την άνοδο της μαζικότητας στις εκλογές για ανάδειξη συνέδρων στις τοπικές ΕΛΜΕ.

Πρόκειται για την πιο  σκληρή αναμέτρηση των τελευταίων χρόνων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εκπαίδευσης, όπου κρίνεται αν η ΟΛΜΕ θα είναι πατερίτσα των πολιτικών ΕΕ ΟΟΣΑ κεφαλαίου ή θα μπορέσει να ξεφύγει από την ηθελημένη ακινησία και να αναπτύξει πολιτικούς κινηματικούς αγώνες ανατροπής των πολιτικών αυτών.

Στο συναινετικό πολιτικό σκηνικό της λυσσαλέας επίθεσης στον λαό, με τον δημοσιονομικό κόφτη, με την πολεμική οικονομία να “ταϊζει” την πολεμική μηχανή, με τον λαό να λιμοκτονεί, με τη δημόσια παιδεία, υγεία, τη γη και τον αέρα να ξεπουλούνται και το κοινωνικό κράτος να ξεχαρβαλώνεται, επιδιώκεται η καλλιέργεια κλίματος κοινοβουλευτικής αναμονής για κυβερνητική αλλαγή. Με συμφωνίες στον πυρήνα των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων,  θέλουν το κίνημα να μπει στον πάγο, να περιμένει τους επίδοξους υποτιθέμενους σωτήρες. Ούτε ανοχή, ούτε ανακωχή για εκλογική αναμονή δεν μπορεί να υπάρχει.  Ήδη η κοινοβουλευτική μηχανή εργάζεται εντατικά για να δεσμεύσει την οποιαδήποτε επόμενη για αναθεώρηση του Συντάγματος (άρθρο 16, άρση  μονιμότητας, μετατροπή δήμων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από Πανεπιστήμια μέχρι σχολεία σε επιχειρήσεις όπου θα πρέπει να βρίσκουν πόρους και να αυτοσυντηρούνται, ιδιωτικοποίηση δασών).

Το πλειοψηφικό μαύρο συμμαχικό μπλοκ ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ η “κυβέρνηση” της Ομοσπονδίας έχει πάρει θέση.  Είναι “το μάτι” και “το χέρι” της εργοδοσίας, της διοίκησης, της κυβερνητικής πολιτικής και των συναινετικών πολιτικών δυνάμεων διαφόρων αποχρώσεων που είναι εχθρικό προς την ανάπτυξη ανατρεπτικών αγώνων και πρέπει να χάσει.

Στο 22^ο συνέδριο δεν κρίνεται η πρωτιά κατά την επιδίωξη της ΑΣΕ ούτε η εναλλαγή του πρώτου με τον δεύτερο στο ΔΣ της ΟΛΜΕ.  Δεν ήταν η πρωτιά της ΔΑΚΕ, αλλά η  συμμαχία της με ΣΥΝΕΚ και ΠΕΚ που εξασφάλισε αποφάσεις  πλοήγησης της Ομοσπονδίας στα ήρεμα νερά της συνδικαλιστικής συμπολίτευσης, που αντί να ξεσηκώσει τον κλάδο και να ασκήσει πολιτική πίεση, επιλέγει το “τσάι και συμπάθεια” σε απογευματινά ραντεβού με την Υπουργό, χωρίς απεργία και τους εκπαιδευτικούς απ΄ έξω.

Πολύ περισσότερο ο πρωταθλητισμός για το γόητρο της ΑΣΕ δεν μπορεί να στείλει κανενός είδους μήνυμα ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στην πολιτική της όταν συνοδεύεται μάλιστα από μια πολιτική μη σύγκρουσης με την ουσία της συντηρητικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και χωρίς αντιπολίτευση στην πολιτική του μαύρου μπλοκ. Με πολιτική μη σύγκρουσης καινούριες πλειοψηφίες αγωνιστικής καθήλωσης μπορούν να αναδυθούν. Κι αυτό πρέπει να αποτραπεί.

Δύο κόσμοι συγκρούονται. Η ενίσχυση του ρεύματος των  Παρεμβάσεων κρίσιμη και καθοριστική για την πολιτική του προσανατολισμού της ΟΛΜΕ.

Στο 22^ο Συνέδριο, δίνουμε μάχη για την Ομοσπονδία που έχουμε ανάγκη για να παίρνει αποφάσεις και να οργανώνει την πάλη του κλάδου τόσο αυτοτελώς όσο και με συμπόρευση με τους άλλους κλάδους. Για να είναι απειλητική προς τις πολιτικές που ενταφιάζουν τα εργατικά δικαιώματα. Να κατακτά νίκες στην βάση των αναγκών  του κλάδου κι όχι υπόκλισης στους συσχετισμούς ή επίκλισης των συσχετισμών για την δικαιολόγηση της λείανσης των γωνιών,  είτε περιορίζοντας τις διαδηλώσεις σε τοπικό επίπεδο (πειθαρχικά, Ωνάσεια, πειραματικά) με πλειοψηφικές αποφάσεις 9 στα 11 μαζί με την ΑΣΕ, είτε με αναποτελεσματικές αποσπασματικές δράσεις διαμαρτυρίας χωρίς μεγάλα απεργιακά γεγονότα (διώξεις Πειραιά, 13^ος 14^ος μισθός), με καλέσματα σε απογευματινή συγκέντρωση από ΑΣΕ σε ημέρα απεργίας ΑΔΕΔΥ για τον προϋπολογισμό αδειάζοντας (ακυρώνοντας την απεργία επί της ουσίας) την πρωινή απεργιακή συγκέντρωση, είτε βγάζοντας τον χαρακτηρισμό την ισραηλινής κυβέρνησης ως δολοφονικής για να ψηφιστεί από τη ΔΑΚΕ απογευματινή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη αντί της πρωινής όπου καλούσαν σωματεία, τη στιγμή που στην Ιταλία οργανώθηκαν πανεργατικές απεργίες αντίστοιχα. Είτε ακόμα κάνοντας πλέον ανοιχτή αναδίπλωση στην αξιολόγηση ανάγοντάς την σε ατομική υπόθεση των συναδέλφων που αγωνίζονται κι όχι των σωματείων, είτε προσχωρώντας στο αφήγημα της καλής αξιολόγησης από πανεπιστήμια. Τελικά, επί της ουσίας, το αγωνιστικό πρόγραμμα που σταθερά καταθέτει στον κλάδο η ΑΣΕ τα τελευταία χρόνια (αυτό της μιας 24ωρης χωρίς προοπτική) είναι που την μετατρέπει σε συνομιλητή των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού και σε καμία περίπτωση σε αντίπαλο τους.

Στο 22^ο Συνέδριο πρωτιά πρέπει να πάρουν οι ανυποχώρητοι αγώνες μέχρι τη νίκη….

• για την αύξηση των μισθών στα 1200 ευρώ ο κατώτατος, επιστροφή των κλεμμένων ΜΚ και των δώρων να ανακουφιστεί ο λαός, να τα χάσει το κεφάλαιο και οι πολεμικές επενδύσεις που μόνο φέρετρα με σημαίες επάνω μπορούν να φέρουν.
• για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών/ριών με κάλυψη και των 60.000 κενών σε α΄ βάθμια και β΄ βάθμια εκπαίδευση με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία.
• ενάντια σε κάθε μορφή αξιολόγησης μέχρι την πλήρη ανατροπή της.

Να ανατραπεί η πραξικοπηματική απόφαση για καλή αξιολόγηση του 20ού συνεδρίου που πάρθηκε με αποκλεισμό της συζήτησης επί των θέσεων όπου οι σύνεδροι αντιμετωπίστηκαν ως πρόβατα των αρχηγών.

• για την αναχαίτιση της ιδιωτικοποίησης εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης, τον αποχαρακτηρισμό των Ωνασείων, το μπλοκάρισμα του Εθνικού Απολυτηρίου και το σχολείου εξεταστικού κάτεργου.
• για αύξηση της χρηματοδότησης της δημόσιας παιδείας, με αποκλειστική και πλήρη κάλυψη των δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό. Έξω οι “δωρητές” από τα σχολεία που από την μία τσέπη παίρνουν δις και από την άλλη δίνουν ψίχουλα για να κάνουν το δημόσιο σχολείο παραμάγαζό τους.
• για να σταματήσουν οι πειθαρχικές διώξεις, για ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, για παιδαγωγική ελευθερία. Για την ανατροπή του νέου πειθαρχικού κώδικα του alter ego της αξιολόγησης. Για να σταματήσει κάθε συζήτηση για άρση της μονιμότητας.

Ο ΚΛΑΔΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ.

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΑΣΗ Η ΜΟΝΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η  ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ.

ΣΤΟ 22^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ