Ερώτηση για την απαράδεκτη πειθαρχική δίωξη και την επιβολή ποινής σε δύο εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν σε νόμιμη απεργία-αποχή της ΕΛΜΕ Πειραιά κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή προς την υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού. 

Το διακύβευμα της ερώτησης που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ προς την Υπουργό Παιδείας, εστιάζει στο γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί τιμωρήθηκαν με στέρηση μισθού ενός μήνα για τη συμμετοχή τους σε μια συνδικαλιστική δράση (απεργία-αποχή), η οποία ουδέποτε κρίθηκε παράνομη από τη δικαιοσύνη.

Στο κείμενο της Ερώτησης που υπογράφουν οι βουλευτές του ΚΚΕ Νίκος Αμπατιέλος, Διαμάντω Μανωλάκου, Γιάννης Γκιόκας, Βιβή Δάγκα, Σεμίνα Διγενή, Λιάνα Κανέλλη, Χρήστος Κατσώτης, Αφροδίτη Κτενά και Χρήστος Τσοκάνης αναφέρονται τα εξής: 

«Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Πειραιά, δύο εκπαιδευτικοί, τότε Διευθυντές σχολικών μονάδων, τιμωρήθηκαν με στέρηση μισθού ενός μήνα, επειδή συμμετείχαν στη νόμιμα κηρυγμένη απεργία-αποχή του σωματείου από τα καθήκοντα που σχετίζονται με το θεσμό των Μεντόρων/Συντονιστών. Πρόκειται για ενέργεια που συνιστά ευθεία επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, αφού η συγκεκριμένη απεργία ουδέποτε κρίθηκε παράνομη από οποιοδήποτε δικαστήριο.

Παρόλα αυτά, το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής, 2,5 χρόνια μετά τα γεγονότα, αξιοποιώντας τον παρωχημένο και βαθιά αντιδραστικό Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα και το νόμο 4823/2021 επέβαλε ποινή που δεν έχει καμία νομική βάση και υπηρετεί αποκλειστικά τον σκοπό της τρομοκράτησης του εκπαιδευτικού κόσμου. Είναι ενδεικτικό ότι οι δύο εκπαιδευτικοί δεν είχαν καν δικαίωμα ένστασης, λόγω του ότι η ποινή θεωρείται “η ελάχιστη δυνατή”, ενώ –αντιθέτως– δικαίωμα ένστασης είχε το ΥΠΑΙΘΑ μόνο για την επιβολή μεγαλύτερης ποινής.

Η απόφαση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κυβερνητικών επιλογών, που επιχειρούν να περιορίσουν την πολιτική και συνδικαλιστική δράση, να ποινικοποιήσουν την απεργία και να μετατρέψουν κάθε φωνή αντίστασης σε πειθαρχικό “παράπτωμα”.

Δεν είναι τυχαίες ούτε οι δηλώσεις περί ανάγκης αναθεώρησης του άρθρου 103 για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε οι διατάξεις του νέου Πειθαρχικού Δικαίου που απειλούν τους εργαζόμενους με βαριές ποινές, πρόστιμα, ακόμη και απόλυση.

Η δίωξη αυτή δεν πλήττει απλώς τους δύο εκπαιδευτικούς. Ανοίγει την πόρτα για έναν επικίνδυνο δρόμο αυταρχισμού, όπου η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις θα θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα και δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο για το σύνολο του κλάδου και των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Με βάση τα παραπάνω, ΕΡΩΤΑΤΑΙ η κ. υπουργός:

– Πώς δικαιολογεί η κυβέρνηση την πειθαρχική δίωξη και την επιβολή ποινής σε δύο εκπαιδευτικούς για συμμετοχή σε νόμιμη απεργία-αποχή που ουδέποτε κρίθηκε παράνομη από οποιοδήποτε δικαστήριο;

– Θεωρεί το υπουργείο ότι η συμμετοχή σε νόμιμη συνδικαλιστική δράση μπορεί να αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα;

– Τι μέτρα θα λάβει το υπουργείο για την άμεση απόσυρση της επιβληθείσας ποινής στους δύο εκπαιδευτικούς».