Σταυρώνουν τους εκπαιδευτικούς με διώξεις και απολύσεις

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Ο αυταρχισμός και η βία είναι δομικό στοιχείο αυτού του παρακμασμένου συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ωστόσο στις μέρες μας το φαινόμενο των διώξεων για έκφραση άποψης, για πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ακόμα και για συμμετοχή σε «νόμιμη» απεργία έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις.  Για πρώτη φορά μετά τη χούντα είναι επί θύραις απολύσεις για έκφραση συνδικαλιστικής άποψης ή δράσης, όπως για τους  σ. Χρύσα Χοτζόγλου, Δημήτρη Χαρτζουλάκη, ενώ ήδη έχει απολυθεί ο σ. Δημήτρης Αντωνίου. Ακόμα πιο πρόσφατη η απόλυση του εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κατσούλη, λόγω  καταδίκης για «παράβαση καθήκοντος» που φέρεται να έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Δημάρχου της Ιεράς Πόλης  Μεσολογγίου. Επιχειρείται έτσι να περάσει ένα παραδειγματικό μήνυμα και στους εκπαιδευτικούς που διώκονται γιατί απεργούν, γιατί εκφράζουν γνώμη, γιατί δεν υποτάσσονται.

Η επίθεση του ΥΠΑΙΘ και της κυβέρνησης λαμβάνει διαστάσεις πογκρόμ ενάντια στον κλάδο των εκπαιδευτικών και απέναντι σε όσους αντιστέκονται στα σχέδια παράδοσης της εκπαίδευσης στα συμφέρονται του κεφαλαίου και στην υπηρεσία του συστήματος. Με πάνω από 2.000 πειθαρχικά ενάντια σε εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, με καθημερινές απειλές και εκφοβισμούς για διώξεις απέναντι σε εκπαιδευτικούς, μαθητές αλλά και γονείς! Οι ίδιοι που ευθύνονται με τις πολιτικές τους για το έγκλημα στα Τέμπη τώρα διώκουν και διώχνουν από το Δημόσιο Σχολείο εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται καθημερινά για τα δικαιώματα των μαθητών! Στον Πειραιά διώκονται 11 εκπαιδευτικοί, οι 9 από τους οποίους ανήκουν στην ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που έχει μπει στο στόχαστρο ως συνδικαλιστική παράταξη. Πολλοί από αυτούς είναι πολύ-διωκόμενοι! Και βέβαια η συνήθεια να μπαίνουν ένστολοι αστυνομικοί στο σχολείο για να παραδώσουν το έγγραφο για την κλήση στο δικαστήριο έγινε λατρεία για τον «εκσυγχρονιστή» υπουργό Παιδείας.

Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης με το δίπολο διώξεις – αυταρχισμός και «αξιολόγηση» θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους», «yes men», υπαλλήλους που ευθυγραμμίζονται και υποτάσσονται στη γενικότερη εκπαιδευτική πολιτική. Η κυρίαρχη πολιτική διαμορφώνει ένα σχολείο έντασης των ταξικών φραγμών με αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση, με Τράπεζα θεμάτων – ΕΒΕ – εξετάσεις PISA – Ωνάσεια - Ακαδημίες Επαγγελματικής Εκπαίδευσης  - “campus” - Διεθνές Απολυτήριο κ.α. Η κυβέρνηση δεν χρησιμοποιεί την αξιολόγηση μόνο για να πειθαρχήσει και να υποτάξει μαθητές κι εκπαιδευτικούς. Είναι ένα εργαλείο συγκάλυψης των ευθυνών της για τη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Η ανεπαρκής αξιολόγηση του προσωπικού είναι ένα από τα αίτια που συγκρούστηκαν τα τρένα, λέει με θράσος που περισσεύει! Ένα σχολείο που θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους, όπου θα κυριαρχεί φόβος, κανιβαλισμός, καταπίεση. Ένα σχολείο νεκροταφείο δικαιωμάτων.

Ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης και στελέχη υλοποιούν την κυβερνητική πολιτική υιοθετώντας  τις αντιδραστικές πρακτικές του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης και των απειλών  και της ποινικοποίησης των αγώνων, με τα χουντικής κοπής μέτρα των πειθαρχικών διώξεων των συνδικαλιστών και των απεργών συναδέλφων, με τις αγωγές εναντίον των συνδικαλιστικών οργάνων κλπ. Επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι απαξιώνουν  και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες!

Οι διώξεις είναι η συνέχεια των αντιδραστικών - απεργοκτόνων νόμων των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής, θέτοντας όλο και μεγαλύτερα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας, στη διοργάνωση συγκέντρωσης, στην πραγματοποίηση κινητοποίησης. Με το τελευταίο έκτρωμα – νόμο Γεωργιάδη, ακόμα και το μοίρασμα ανακοίνωσης έξω από ένα σχολείο την ημέρα της απεργίας, θεωρείται «άσκηση ψυχολογικής βίας σε όσους θέλουν να εργαστούν»,  επισύρει σύλληψη και βαρύτατο πρόστιμο!

Η άγρια επίθεση που εξαπολύεται δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς και την εκπαίδευση. Πραγματικός στόχος είναι να παταχθεί κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης και διεκδίκησης, όπου κι αν εκδηλωθεί, πριν εκδηλωθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη στόχευση των διώξεων: τρομοκράτηση, εκφοβισμός, ομηρία, φίμωση των αγωνιστικών φωνών των σωματείων που αντιστέκονται στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του Κεφαλαίου. 

Απέναντι στην αντιλαϊκή, την  αυταρχική εκπαιδευτική πολιτική  και την πολιτική των διώξεων των διώξεων που επιδιώκει να βάλει στον γύψο τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων είναι μονόδρομος. Τα συνδικάτα μπορούν και πρέπει να αντισταθούν. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς τη λογική του Πόντιου Πιλάτου και ισαποστακισμούς από διώκτες και διωκόμενους, χωρίς να καλύπτουν σκευωρούς!

Οι αγώνες μας δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Είναι δίκαιοι και αναγκαίοι: Γι’ αυτό αξίζει να αγωνιστούμε με πραγματικούς αγώνες και όχι συμβολικές διαμαρτυρίες. Βάζοντας μπροστά τις ανάγκες μας, με τα σωματεία, τις ΓΣ, τις επιτροπές αγώνα και τον συντονισμό τους, να ανοίξουμε δρόμο αντεπίθεσης, κόντρα στην υποταγή και την ήττα.

Η ενότητα και η συσπείρωση όλων όχι σε μια γραμμή συμβιβασμού, αλλά σε μια γραμμή αγώνα και αντίστασης μπορεί να πιέσει για να γίνει πράξη το σύνθημα ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ.

Οι πρώτες αργίες και απολύσεις μετά τη χούντα από το δημόσιο σχολείο για συνδικαλιστικούς λόγους ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ! ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!