Ποινή στέρησης μισθού σε δυο πρώην Διευθυντές Σχολείων - Αντιδράσεις από την ΕΛΜΕ Πειραιά

Χρήστος Κάτσικας

Σε νέα φάση κλιμάκωσης οδηγείται η αντιπαράθεση μεταξύ εκπαιδευτικών σωματείων και της διοίκησης της εκπαίδευσης, μετά την απόφαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου Αττικής να επιβάλει σε δύο εκπαιδευτικούς την ποινή της στέρησης μισθού ενός μήνα. Οι δύο υπηρετούσαν τότε ως διευθυντές σχολικών μονάδων και συμμετείχαν στην Απεργία-Αποχή της ΕΛΜΕ Πειραιά από τα καθήκοντα Μεντόρων και Συντονιστών.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Πειραιά, η απόφαση του Πειθαρχικού «δεν στηρίζεται νομικά» και «στοχεύει στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης». Από την πλευρά της διοίκησης δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής επίσημη τοποθέτηση.

Τι οδήγησε στην πειθαρχική διαδικασία

Η υπόθεση αφορά την περίοδο εφαρμογής του θεσμού των Μεντόρων και Συντονιστών. Οι δύο εκπαιδευτικοί, ακολουθώντας τότε τις αποφάσεις της ΕΛΜΕ, δεν όρισαν πρόσωπα για τις θέσεις αυτές, επικαλούμενοι τη συμμετοχή τους στην κηρυγμένη Απεργία-Αποχή.

Η κινητοποίηση δεν είχε προσβληθεί νομικά από το ΥΠΑΙΘΑ, κάτι που, όπως υποστηρίζει το σωματείο, σημαίνει ότι θεωρείται «ακόμη και σήμερα απολύτως νόμιμη».

Η εξέλιξη της υπόθεσης: 2,5 χρόνια μετά η εκδίκαση

Η πειθαρχική διαδικασία οδηγήθηκε στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής στις 30 Ιουνίου 2025. Σύμφωνα με την ΕΛΜΕ, η καθυστέρηση οφείλεται στο πλαίσιο του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, που προβλέπει ότι όταν μία υπόθεση εισαχθεί σε πειθαρχικό συμβούλιο, δεν επιστρέφεται πίσω στη Διεύθυνση.

Timeline της υπόθεσης

• 2022–2023: Συμμετοχή των διευθυντών στην Απεργία-Αποχή.

• 2023: Έναρξη της πειθαρχικής διαδικασίας από τη ΔΔΕ Πειραιά.

• 30/6/2025: Συνεδρίαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου Αττικής.

• 2025: Επιβολή ποινής στέρησης μισθού ενός μήνα.

Η θέση της ΕΛΜΕ Πειραιά

Το σωματείο κάνει λόγο για «τρομοκρατική και αυθαίρετη» απόφαση, ενταγμένη —όπως αναφέρει— σε μια «ευρύτερη κυβερνητική στρατηγική περιορισμού των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων».

Παράλληλα, σημειώνει ότι οι δύο εκπαιδευτικοί δεν είχαν δικαίωμα ένστασης, λόγω του ότι η ποινή θεωρείται η χαμηλότερη δυνατή στο υφιστάμενο πειθαρχικό πλαίσιο.

Η ΕΛΜΕ Πειραιά δηλώνει ότι:

• Θα καλύψει τα έξοδα της προσφυγής στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιά.

• Θεωρεί ότι η ποινή «θα καταρρεύσει δικαστικά».

• Συνδέει την υπόθεση με τη συζήτηση περί συνταγματικής αναθεώρησης και ειδικά με το άρθρο 103 για τη μονιμότητα στο Δημόσιο.

Η υπόθεση εντάσσεται σε ένα πλαίσιο έντονης συζήτησης για το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο, το οποίο προβλέπει βαρύτατες ποινές, από καθυστερήσεις μισθολογικής εξέλιξης έως μεγάλα χρηματικά πρόστιμα ή ακόμη και οριστική παύση.

Η ΕΛΜΕ υποστηρίζει ότι το νέο πλαίσιο επιτρέπει την πειθαρχική δίωξη για «οποιαδήποτε κριτική ή διαφωνία» προς την πολιτική ηγεσία, ενώ επισημαίνει ότι στην περιοχή του Πειραιά «δεκάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικές ή ποινικές διαδικασίες για συνδικαλιστική δράση».

Όπως σημειώνει η ΕΛΜΕ Πειραιά:  «Η απόφαση πάρθηκε με βάση το παλιό Πειθαρχικό Δίκαιο και τον αντιδραστικό Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα, που διατήρησαν ανέπαφο όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως οι δύο συνάδελφοι δεν είχαν δικαίωμα καν ένστασης, επειδή η ποινή ήταν η χαμηλότερη που μπορεί να επιβληθεί (λες και εργαζόμαστε από χόμπι...)! Αντίθετα, είχε δικαίωμα άσκησης ένστασης εντός 20ημερου το ΥΠΑΙΘΑ, με σκοπό την επιβολή ακόμα μεγαλύτερης ποινής, την οποία δεν πραγματοποίησε.

Πρόκειται για απόφαση που εντάσσεται στην προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ που, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα, θέτει ευθέως στο στόχαστρο την πολιτική και συνδικαλιστική δράση, μετατρέπει την κάθε αγωνιστική διεκδίκηση, ακόμα και την κριτική στην πολιτική ηγεσία σε πειθαρχικά παραπτώματα, τα οποία τιμωρούνται με στέρηση μισθών και μισθολογικής εξέλιξης, ακόμα και πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ και φυσικά οριστική παύση και απόλυση (βλέπε νέο Πειθαρχικό Δίκαιο)! Αποτελεί το απαύγασμα όλων των εξαγγελιών της κυβέρνησης του τελευταίου διαστήματος και με το βλέμμα στη συνταγματική αναθεώρηση. Άλλωστε, πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι θα κριθεί αναθεωρητέο το άρθρο 103 του Συντάγματος, που αφορά την κατοχύρωση της μονιμότητας των υπαλλήλων στο δημόσιο.

Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν μάς φοβίζουν! Ποντάρουν μόνο στο φόβο και την τρομοκρατία, γιατί δεν τούς έχει μείνει τίποτα άλλο. Οι ποινές είναι σίγουρο πως θα καταρρεύσουν. Θα συνεχίσουμε τον Αγώνα για την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, για να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις και οι ποινές που έχουν επιβληθεί, καλούμε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να πάρουν θαρρετά μέρος τόσο στην Απεργία-Αποχή από την Ατομική Αξιολόγηση, όσο και από Μέντορες-Συντονιστές! Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ θα ενημερώσει εκ νέου για οποιαδήποτε εξέλιξη στην υπόθεση».

 Τι αναμένεται να συμβεί

Η επόμενη κρίσιμη φάση θα είναι η εκδίκαση της προσφυγής στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιά.
Παράλληλα, η ΕΛΜΕ Πειραιά δηλώνει ότι θα συνεχίσει:

• την Απεργία-Αποχή από την Ατομική Αξιολόγηση,

• την Απεργία-Αποχή από τον θεσμό Μεντόρων-Συντονιστών,

  καλώντας τους εκπαιδευτικούς «να μην φοβηθούν» και να συνεχίσουν τη συμμετοχή τους.

Τι σηματοδοτεί αυτή η απόφαση

Για τους εργαζομένους στην εκπαίδευση, το ζήτημα αφορά κάτι ευρύτερο από τη συγκεκριμένη ποινή. Αγγίζει:

1. Το δικαίωμα συμμετοχής σε νόμιμη Απεργία-Αποχή

Η ύπαρξη της ποινής, ακόμη κι αν πέσει στο Εφετείο, δημιουργεί ερωτήματα για την πρακτική εφαρμογή των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

2. Τη σχέση διοίκησης – σχολικών μονάδων

Οι διευθυντές σχολείων βρίσκονται συχνά ανάμεσα σε δύο γραμμές: θεσμικές υποχρεώσεις και συλλογικές αποφάσεις των σωματείων.

3. Την τάση αυστηροποίησης του Πειθαρχικού Δικαίου

Η συζήτηση αυτή επηρεάζει όχι μόνο την εκπαίδευση αλλά και το σύνολο των δημόσιων υπηρεσιών.

Οι εξελίξεις των επόμενων μηνών θα δείξουν κατά πόσο παρόμοιες αποφάσεις θα πολλαπλασιαστούν ή αν θα υπάρξει αναδίπλωση.
Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση λειτουργεί ως «τεστ αντοχής» για τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εκπαιδευτικής κοινότητας και διοίκησης.

Και, όπως θα έλεγε ο Μπρεχτ, «οι καιροί δεν περιμένουν» — οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται και πάλι στο επίκεντρο μιας επίθεσης στα δικαιώματά τους που αφορά όχι μόνο τους ίδιους αλλά και το δημόσιο σχολείο ως θεσμό.