Το Σχόλιο της Δευτέρας: Περάστε κόσμε. Και σχολεία πουλάω και την αλήθεια δεν μου την είπαν

του Χρήστου Κυργιάκη, Από selidodeiktis

– Περάστε κόσμε. Περάστε και θαυμάστε. Περάστε ιθαγενείς. Εδώ τα καλά σχολειά. Μας δίνετε ένα σχολείο δικό σας, σας δίνουμε εμείς κάτι ψίχουλα γιατί πρέπει να δείξουμε και καμιά δωρεά, εταιρική ευθύνη, φοροαπαλλαγές και μετά «μας» το επιστρέφουμε κούκλα. Ρωτήστε και το Δήμαρχο Χαρχούδα, συμφωνεί μαζί μας. Και οι δύο υψηλόβαθμοι που σέρνω μαζί μου, φυσικά δεν τους επιτρέπω να μιλάνε, κι αυτοί συμφωνούνε … γνέφοντας.

– Τα σχολεία δεν είναι του Χαρχούδα, ούτε της … ουράς σας. Είναι των παιδιών και των γονιών τους και των παππούδων τους και των θείων τους και των γειτόνων τους και όλων των κατοίκων της περιοχής. Δεν πουλάμε κυρ πλούσιε, τράβα αλλού να βρεις κορόιδα.

– Μα γιατί; Θα σας γεμίσω χάντρες χρωματιστές, θα σας γεμίσω χτενάκια, θα σας φλομώσω στα φύκια. Μέχρι και ποσόστωση θα σας βάλω για να μην γκρινιάζετε που λέει κι ο φίλος μας ο υπουργός, ξέρετε εκείνος που τσιρίζει από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Τα θέλω αυτά τα σχολεία. Αξίζουν χρυσάφι και θέλω και λίγο από εκείνη τη χρηματοδότηση που έχουν. Τη δημόσια. Ξέρετε εσείς. Μπορεί για όλα τα σχολεία να μη φτάνει αλλά για ετούτο που θα είναι το καλύτερο, το κόσμημα της περιοχής, φτάνει και περισσεύει.

– Να πάρεις τους φουσκωτούς σου, τις λιμουζίνες σου και την … ουρά σου και να πας αλλού να παίξεις. Να πας στην Εκάλη, να πας στην Κηφισιά, να πας βόρεια και να ανοίξεις το μαγαζί που θέλεις. Εμείς εδώ δεν θέλουμε μαγαζιά, δεν θέλουμε μπίζνες. Θέλουμε σχολειά για όλα τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις.

– Δεν καταλαβαίνετε. Εγώ έχω όραμα. Θέλω ένα δημόσιο σχολείο που η κυβέρνηση δεν μπορεί να σας το προσφέρει.

– Μα αφού θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια τι σόι δημόσιο θα είναι;

– Πόσο στενόμυαλοι είστε; Αυτή ακριβώς θα είναι η διαφορά και η κενοτομία του (μη διορθώσετε το «ε»). Είναι κάτι το ασύληπτο, κάτι το φανταστικό. Δείξτε όμως εμπιστοσύνη. Δε φτάνει βρε φτωχομπινέδες που επέλεξα την φτωχοπεριοχή σας για να σας δώσω την ευκαιρία να ξεπουληθείτε σε μένα και μου κάνετε και τους δύσκολους. Θα πάω κι εγώ σε άλλους τόπους, που με αγαπάνε και με σέβονται. Που έχουν τρόπους. Εσείς, ούτε ένα γλυκό του κουταλιού δε με κεράσατε. Μόνο φωνές, συνθήματα, ντουντούκες και πανό.

Αγροίκοι. Ε αγροίκοι.

– Να πας κυρ πλούσιε. Στο … καλό να πας. Πρόσεχε μην πατήσεις την … ουρά σου.

………………………………………………………………………………………………………………

– Παραπλανήθηκα, δεν ήξερα. Δεν μου είπαν τίποτα. Μου είπαν ψέματα για να μη με στενοχωρήσουν και τους ξεχάσω στη μοιρασιά. Δεν με άφηναν να μιλήσω. Πριν προλάβω εγώ να ανοίξω το στόμα μου, πετάγονταν εκείνοι και μιλούσαν. Γλώσσα δεν έβαζαν μέσα. Και δως του διαβεβαιώσεις, και δως του ψευτοπαραιτήσεις.  Όπως είχε πάθει τότε ο μέγας Καραμανλής με τη δολοφονία Λαμπράκη. Το ίδιο ακριβώς έπαθα κι εγώ.

Αν δε με πιστεύετε φιλάω και σταυρό.

– Αφού δεν ήξερες γιατί βγήκες 15 μέρες μετά τη σύγκρουση και βεβαίωνες ότι δεν υπήρξε εύφλεκτο υλικό;

– Με ενημέρωσε κανένας για το αντίθετο; Πιστεύετε ότι το ήξερα και έλεγα ψέματα; Αν νομίζετε ότι είμαι ψεύτης να ξέρετε εγώ αυτό δεν θα το αντέξω. Πονάει η ψυχή μου να σας βλέπω να έχετε καταλάβει ότι δεν έλεγα αλήθεια. Καρδιά εσείς δεν έχετε; Πώς μπορείτε να με κερνάτε τόσο πόνο; Τόσο φαρμάκι; Δεν είμαι εγώ αυτός που σκύβω τώρα μπροστά στον πόνο του χαμού ενός παιδιού;

– Ναι αλλά οι άλλοι οι δικοί σας, βγαίνουν και συκοφαντούν τους συγγενείς και μιλάνε για λεφτά και άλλα τέτοια.

– Τέτοιοι είναι. Δε σέβονται τίποτα. Μέσα στην προσβολή και την κωλοτούμπα. Δεν θυμάστε τον άλλον που έλεγε ότι δεν πρόκειται με τίποτα να έρθει στο κόμμα μου; Είδατε; Μια χαρά ήρθε. Κι εγώ για να του κάνω τη μούρη κρέας τον έβαλα υπουργό. Καλά να πάθει. Του χρειαζόταν.

– Πάντως η μισή Ελλάδα βγήκε τις προάλλες στους δρόμους. Σκέφτεστε να παραιτηθείτε;

– Και που να πάω; Άντε και παραιτήθηκα. Ποιος θα αναλάβει; Ποιος θα ηγηθεί της προσπάθειας για να λάμψει η αλήθεια; Έχετε στο νου σας κάποιον περισσότερο κατάλληλο από μένα;

– Μήπως φοβήθηκες με τόσο κόσμο στους δρόμους; Νόμισες πως θα την έβγαζες καθαρή επειδή δεν υπάρχει κόμμα αντιπολίτευσης; Ξέχασες ότι η αντιπολίτευση γίνεται στο δρόμο και όχι στα βουλευτικά έδρανα;

– Μα κι εγώ, και η κυβέρνησή μου και οι βουλευτές μου, αν δεν είχαμε αυτό το θεσμικό ρόλο θα κατεβαίναμε κι εμείς όλοι στους δρόμους και τις πλατείες να διαδηλώσουμε. Τι; Δε με πιστεύετε; Θέλετε να πάω τώρα αυτή τη στιγμή μόνος μου και να διαδηλώσω; Θέλετε να πάω στην πλατεία και να φωνάξω «Δεν έχω οξυγόνο», για να με πιστέψετε; Μπορώ να το κάνω. Αρκεί να μη μου ζητήσετε να παραιτηθώ. Αυτό, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν γίνεται να σταματήσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε σας όλους και σε τούτον εδώ τον τόπο.