Πάνω από 200 … αξιολογημένοι «πλύστες» μαύρου χρήματος  –  Ανάμεσά τους Δ/ντες Υπουργείων και Δημόσιων Υπηρεσιών – Διώξεις για όσους διαμαρτύρονται και αγωνίζονται

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

«Στην «τσιμπίδα» της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος βρίσκονται πάνω από 200 πρόσωπα, ανάμεσά τους υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως διευθυντές Υπουργείων και δημοσίων υπηρεσιών, οι οποίοι μέσω 10 περίπου στοιχηματικών εταιρειών ξέπλεναν ποσά που έφταναν ακόμη και το 1 εκ. ευρώ.»  Τα παραπάνω  μεταξύ άλλων αναφέρει το ρεπορτάζ της ert.gr.

Αλλά και σε πρόσφατα ρεπορτάζ διαβάζουμε και ακούμε: «Αστυνομικοί, στρατιωτικοί και παπάδες διατηρούσαν μαφιόζικο κύκλωμα στην Κρήτη...»

«Κύκλωμα αστυνομικών διακινούσε κατασχεμένα ναρκωτικά με κέρδη πάνω από 5 εκατομμύρια...»

Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα, όπως οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσων άλλων συνδέονται άρρηκτα με τους «ά(χ)ριστους αξιολογητές» και την «αξιολόγηση» στο δημόσιο και στην εκπαίδευση.

Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρχει «αντικειμενική», «αξιοκρατική» αξιολόγηση από το αστικό κράτος της σήψης, της ρεμούλας, των σκανδάλων και της καταστολής! Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διπλασίασαν στα χρόνια διακυβέρνησής τους μετακλητούς υπαλλήλους (από 1.700 έγιναν 3.350) βάζοντας στο στόχαστρο τη μονιμότητα.  Στόχος να διαμορφώσουν μια άκρως ελεγχόμενη διοίκηση, με κομματικές εντολές, πιέσεις από την πολιτική ηγεσία στους υπηρεσιακούς υφισταμένους, διώξεις με τον μανδύα του πειθαρχικού χαρακτήρα, ένα κράτος ασφυκτικά ελεγχόμενο από την κυβέρνηση για να επιτελεί την ταξική του λειτουργία. Για αυτό και η αξιολόγηση δεν είναι μια ουδέτερη διαδικασία, μια διαδικασία προώθησης της αξιοκρατίας. Αντίθετα φροντίζει για την ανέλιξη των «ημετέρων» που ακολουθούν υπάκουα με σκοπό τη χειραγώγηση και πειθάρχηση των υπολοίπων.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουνε, μα ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί παρά να είναι το φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης κατά αναλογία με τον κρατικό μηχανισμό. Ειδικότερα η εκάστοτε κυβέρνηση στοχεύει στη συγκρότηση ενός αυταρχικού και ιεραρχικού κρατικού μηχανισμού πλήρως ελεγχόμενου που δεν υλοποιεί απλά και μόνο την κυβερνητική πολιτική, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός επιτήρησης, αυταρχικού ελέγχου και χειραγώγησης στη βάση των πελατειακών σχέσεων και του ρουσφετιού.

Εύστοχα σε πρόσφατη ανακοίνωσή τους οι Αγωνιστικές ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΔΕ επισημαίνουν μεταξύ άλλων:

«Η κυβέρνηση της ΝΔ σε συνέχεια των αντεργατικών αντισυνδικαλιστικών νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, με το νέο πειθαρχικό αντισυνδικαλιστικό – αντιαπεργιακό κώδικα  για την αναμόρφωση του πειθαρχικού «δικαίου» στο δημόσιο, επιχειρεί να θωρακίσει την αντιδραστική αναδιάρθρωση  παράδοσης του Δημοσίου αλλά και ειδικότερα της Εκπαίδευσης στην αγορά (ιδιωτικά Πανεπιστήμια, την εκχώρηση δημόσιων σχολείων σε επιχειρηματικά συμφέροντα όπως Ωνάσεια, Επαγγελματική εκπαίδευση, Επαγγελματικός προσανατολισμός, σχολικά εγχειρίδια). Αφού δεν εξασφάλισαν τη συναίνεση των εργαζομένων στην αξιολόγηση πειθάρχηση, δεν κατάφεραν στη συνέχεια βγάζοντας παράνομες τις απεργίες, με απειλές, με φόβο, με ΕΔΕ και πειθαρχικά να συμμορφώσουν σωματεία και συνδικαλιστική δράση, κλιμακώνουν με τη θεσμοθέτηση νομικού πλαισίου που θα τους «λύνει τα χέρια» για ταχύτερο και αποτελεσματικό χτύπημα κάθε μαχόμενης φωνής αντίστασης της κυρίαρχης πολιτικής με επιβολή απολύσεων και άρση μονιμότητας.

Στην  κατεύθυνση αυτή με τον νέο πειθαρχικό- κατασταλτικό κώδικα:

Θεσμοθετούνται κατηγορίες για «αναξιοπρεπή συμπεριφορά», «απείθεια», «κακόβουλη άσκηση κριτικής στην προϊσταμένη αρχή», «παραβίαση εχεμύθειας» με τις οποίες ήδη έχουν στηθεί διώξεις συνδικαλιστών οι οποίοι είτε αρθρογράφησαν σε κοινωνικά δίκτυα ή ΜΜΕ ασκώντας κριτική σε κυβέρνηση, υπουργούς ή άμεσους προϊσταμένους τους ή λόγω δημόσιας έκφρασης υποστήριξης διωκόμενων από συναδέλφους τους, ή μετά από ανώνυμες καταγγελίες γονέων ακόμα κι όταν αυτές ήταν ανυπόστατες και αναπόδεικτες ή ακόμα και για απρεπή …ενδυμασία. Οι παραπάνω κατηγορίες μάλιστα ταυτίζονται και επισύρουν ανάλογες ποινές με ποινές για  αδικήματα όπως υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, διαφθορά, πλαστογραφία, παιδεραστία.

Έτσι αν ένας/μία εκπαιδευτικός καταγγελθεί ανώνυμα από κάποιον γονέα όπως και αν ο ίδιος ασκήσει επώνυμα  κριτική στη διοίκηση επειδή πχ υπάρχουν κενά σε εκπαιδευτικούς ή βοηθητικό προσωπικό και μένουν ακάλυπτοι μαθητές του/ης θα διώκονται ισάξια με κάποιους που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή στο πλιάτσικο του ταμείου Ανάκαμψης ή στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών.

Αυστηροποιούνται ποινές όπως αφαίρεση ΜΚ, πρόστιμα από 3.000 έως 100.000 ευρώ, θέση σε αυτοδίκαιη αργία ή απόλυση, χωρίς δίκη με συνοπτικές διαδικασίες, λόγω σύλληψης ή λόγω περιοριστικών όρων όπως  έχει γίνει «ουκ ολίγες φορές» αναίτια και απρόκλητα με κατασκευασμένες κατηγορίες από τις δυνάμεις καταστολής σε διαδηλωτ(ρι)ες. Και «στον Έβρο θα μας στέλνουν» ή επί το κοσμιότερον του φαιδρού νομοθετήματός τους «Δυσμενή μετάθεση» θα μπορούν να επιβάλλουν για φρονηματισμό.

Προβλέπεται σύνθεση πειθαρχικών συμβουλίων χωρίς εκπροσώπους των εργαζόμενων (αιρετούς), παρά μόνο με νομικούς σύμβουλους του κράτους (αποκλείονται ακόμη και οι δικαστές) ώστε οι αποφάσεις να είναι ελεγχόμενες, αδιαφανείς, να βγαίνουν εν κρυπτώ μακριά από την συνδικαλιστική δημοσιοποίηση και αντίδραση. Με κατήγορο την διοίκηση και δικαστήριο του χεριού της, η «ζυγαριά της Θέμιδος» θα γέρνει ανισοβαρώς κατά των διωκόμενων. Επιπροσθέτως οι πραιτοριανοί θα μπορούν να συνεδριάζουν και διαδικτυακά, διενεργώντας γρήγορα κι αποτελεσματικά ομαδικές μαζικές δίκες όταν οι κατηγορίες κρίνονται ως συναφείς.

Οι διώξεις θα κοινοποιούνται και  θα θεωρούνται παραδοτέες εντός τριών ημερών από την έκδοσή τους αφού προβλέπεται επίδοση κατηγοριών μέσω email, ασχέτως αν ο/η διωκόμενος/η νοσεί ή είναι σε άδεια, χωρίς δικαίωμα ένστασης με μόνο δικαίωμα δικαστικής προσφυγής αν μπορεί να την υποστηρίξει οικονομικά.

Με δηλώσεις μετάνοιας ή ομολογίας που ονομάζονται «πειθαρχική συνδιαλλαγή» θα εκβιάζονται πιθανές επιεικείς ποινές εξευτελίζοντας την αξιοπρέπεια των διωκόμενων, ανάλογες με τις μεταπολεμικές φασιστικής έμπνευσης «δηλώσεις αποκήρυξης του κομμουνισμού».

Κορωνίδα του νομοσχεδίου είναι η θεώρηση της  «μη συμμετοχής» (αγνοείται από το λεξικό του νομοσχεδίου η απεργία – αποχή) στην αξιολόγηση για δύο συνεχόμενες φορές ως αιτίας απόλυσης, ως αντικαθεστωτικής συμπεριφοράς, ως σύγχρονου ιδιωνύμου. Αμφισβητείται το κατακτημένο με αίμα συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας. ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ.

Η κυβέρνηση των συναλλαγών και της διαπλοκής κεφαλαίου-ΜΜΕ, της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, του Πρέντατορ των υποκλοπών, των διωκόμενων για κακουργήματα «αθώων» που βρίσκονταν στις παρυφές της, η κυβέρνηση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου στο κεφάλαιο, της πολεμικής οικονομίας και της εμπλοκής στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού πώς να τα βάλει με έναν λαό που απέργησε και διαδήλωσε σε Ελλάδα και παγκοσμίως αποζητώντας δικαιοσύνη; Πώς να μιλήσει για Δίκαιο σε έναν λαό που βλέπει Τριαντόπουλο και Αχ. Καραμανλή να παραπέμπονται για πλημμελήματα σε πενταμελές ελεγχόμενο δικαστικό σώμα μετά τη βούλιαγμα της προανακριτικής, με Βορίδη και Αυγενάκη να πέφτουν «στα μαλακά» χωρίς να παραπέμπονται στη δικαιοσύνη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ με απόφαση της Βουλής;