Χρήστος Κάτσικας

Μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές για τον κλάδο της εκπαίδευσης εκτυλίσσεται σήμερα, με σωματεία και ομοσπονδίες να κατεβαίνουν σε κινητοποιήσεις ενάντια στις πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών. Το αίτημα είναι σαφές και επαναλαμβάνεται με ένταση: «Να σταματήσουν όλες οι διώξεις – κανείς εκπαιδευτικός σε δυνητική αργία».

Στην Αττική, η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ, μαζί με δεκάδες πρωτοβάθμια σωματεία, έχουν προκηρύξει τρίωρη παναττική στάση εργασίας (08:00–11:00) και συγκέντρωση στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης, στην οδό Ξενίας.

Η κινητοποίηση δεν έχει μόνο συνδικαλιστικό χαρακτήρα. Έχει βαθιά πολιτικό και παιδαγωγικό φορτίο.

Η σκιά των πειθαρχικών

Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκονται συγκεκριμένες υποθέσεις εκπαιδευτικών που καλούνται ενώπιον πειθαρχικών συμβουλίων με το ενδεχόμενο της «δυνητικής αργίας».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η υπόθεση της Χρύσας Χοτζόγλου, για την οποία συμπληρώνεται ένας χρόνος από την απόφαση να τεθεί εκτός υπηρεσίας. Το αρμόδιο Πειθαρχικό Συμβούλιο καλείται σήμερα να γνωμοδοτήσει για το αν η αργία θα παραταθεί για ακόμη έναν χρόνο.

Παράλληλα, στο Πειθαρχικό παραπέμπονται και άλλοι εκπαιδευτικοί, μεταξύ των οποίων ο Δ. Χαρτζουλάκης και τρεις ακόμη συνάδελφοί του, με την κατηγορία της «παράβασης υπαλληλικού καθήκοντος». Η αιτία; Η συμμετοχή τους σε απεργιακή κινητοποίηση ενάντια σε θεσμούς όπως οι «μέντορες» και οι «συντονιστές».

Για τα σωματεία, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι διώξεις αυτές δεν είναι απλώς υπηρεσιακές. Είναι πολιτικές.

«Δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις»

Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις κάνουν λόγο για ένα ευρύτερο φαινόμενο. Μιλούν για «βιομηχανία διώξεων» που στοχεύει –όπως υποστηρίζουν– στη φίμωση της συνδικαλιστικής δράσης και στην αποδυνάμωση του δικαιώματος στην απεργία.

«Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά», τονίζουν. «Πρόκειται για μια συστηματική πρακτική που επιχειρεί να επιβάλει σιωπή μέσα στο σχολείο».

Η λέξη «τρομοκρατία», που χρησιμοποιείται σε ανακοινώσεις, δεν είναι τυχαία. Αντανακλά το κλίμα που, σύμφωνα με πολλούς εκπαιδευτικούς, διαμορφώνεται στα σχολεία: ένα περιβάλλον όπου η συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες μπορεί να έχει συνέπειες.

Από την Αθήνα… στην περιφέρεια

Οι κινητοποιήσεις δεν περιορίζονται στην Αττική. Στον Πύργο και στην Τρίπολη, τοπικές ΕΛΜΕ και σύλλογοι εκπαιδευτικών προχωρούν σε συγκεντρώσεις και στάσεις εργασίας, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στους διωκόμενους συναδέλφους τους.

Στην Ηλεία, η κινητοποίηση πραγματοποιείται στην πλατεία Δικαστηρίων, ενώ στην Τρίπολη εκπαιδευτικοί και δάσκαλοι συγκεντρώνονται ενάντια στη δίωξη τριών συναδέλφων τους, που καλούνται σε απολογία στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Πελοποννήσου.

Η συμμετοχή οργανώσεων και από άλλους κλάδους δίνει στις κινητοποιήσεις έναν ευρύτερο χαρακτήρα. Δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα εκπαίδευσης, αλλά για ζήτημα εργασιακών δικαιωμάτων στο σύνολο του δημόσιου τομέα.

Το διακύβευμα

Για τους εκπαιδευτικούς που κινητοποιούνται, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους ίδιους. Αφορά το δικαίωμα να εκφράζονται, να διαφωνούν, να διεκδικούν.

«Αν η απεργία μπορεί να οδηγήσει σε πειθαρχική δίωξη, τότε τι απομένει από το δικαίωμα στην απεργία;» αναρωτιούνται.

Η σημερινή ημέρα δεν είναι απλώς μια ακόμη απεργιακή κινητοποίηση. Είναι μια προσπάθεια να τεθεί ένα όριο.

«Καμία δίωξη δεν θα μείνει αναπάντητη», δηλώνουν οι εκπαιδευτικοί. Ένα μήνυμα που απευθύνεται όχι μόνο στην πολιτεία, αλλά και στην ίδια την κοινωνία.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα ξεπερνά τον κλάδο:

Τι είδους σχολείο θέλουμε; Ένα σχολείο σιωπηλό και πειθαρχημένο ή ένα σχολείο ζωντανό, όπου οι άνθρωποί του μπορούν να μιλούν και να διεκδικούν;

Η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμη. Αλλά γράφεται, μέρα με τη μέρα, στους δρόμους και στις αίθουσες.