Της Ντίνας Ρέππα, από selidodeiktis

Η αξιολόγηση και ότι αυτή φέρνει μαζί της, πρώτο αίτημα του συλλαλητηρίου

Το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 29.3 ήταν πολύ μεγάλο. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί με τα συνθήματά τους πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας. Τα Προπύλαια, η Σταδίου, το Σύνταγμα σείστηκαν από τα συνθήματα ενάντια στην αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και τις διώξεις, την εκπαίδευση εμπόρευμα, την ιδιωτικοποίηση και την επιχειρηματική λειτουργία της. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη Νίκη του μαχόμενου εκπαιδευτικού κινήματος και των πρωτοβάθμιων σωματείων που επιμένουν να αντιπαλεύουν την αξιολόγηση και ότι αυτή φέρνει μαζί της, την κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, την ιδιωτικοποίηση πλευρών της, τη λειτουργία της με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ως επιχείρηση.

Η αξιολόγηση είναι μια απάτη, θέλει τον δάσκαλο με σκυμμένη πλάτη… Και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί, η αξιολόγηση θα ανατραπεί… Η μόρφωση δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται, δικαίωμά μας είναι, μ’ αγώνες καταχτιέται… Εσείς με διώξεις και με τρομοκρατία, εμείς με τον λαό για δωρεάν παιδεία… Τα πειθαρχικά πετάμε στα σκουπίδια, μαζί με την κυβέρνηση θα πάνε στα τσακίδια… Το σχέδιό τους είναι σχολεία μαγαζιά, με γονείς πελάτες κι αμόρφωτα παιδιά… Όχι στην παιδεία για λίγους κι εκλεκτούς, αγώνας ενάντια στους ταξικούς φραγμούς… Ανυπακοή Απεργία Αποχή!

Η διαδήλωση «τσαλάκωσε» την κυβέρνηση…

Η διαδήλωση «τσαλάκωσε» πρώτα και κύρια την κυβέρνηση. Την κυβέρνηση που μαζί με το υπουργείο παιδείας προσπαθεί με κόπο να αποδείξει ότι η αντίσταση στην αξιολόγηση έχει τελειώσει, κι όλα στα σχολεία κυλούν κανονικά. Η μεγάλη διαδήλωση αλλά κυρίως το πολιτικό της αποτύπωμα στα συνθήματά της, απέδειξαν όχι μόνο ότι ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση είναι ενεργός αλλά ότι αυτός καθορίζει τις εξελίξεις. Εξηγεί γιατί η κυβέρνηση και η ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ δυσκολεύεται να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς τις αντιδραστικές τομές που περιγράφει. Γιατί ο αγώνας δεν έχει λήξει και δεν θα λήξει όσο υπάρχουν ακόμα σοβαρές ενεργές εστίες αντίστασης που βγαίνουν στον δρόμο κι αντιστέκονται. Γι’ αυτό κι ο Μητσοτάκης αρνήθηκε οποιαδήποτε συνάντηση με τις ομοσπονδίες κι επέλεξε για μια ακόμα φορά, την προσφιλή γραμμή, του αυταρχισμού και της καταστολής, θέτοντας φραγμό στη διαδήλωση στο Μέγαρο Μαξίμου, παρατάσσοντας τις κλούβες και στη συνέχεια χτυπώντας τις/τους διαδηλώτριες/ές με ΜΑΤ, δακρυγόνα και γκλοπς.

…κι ακύρωσε σχεδιασμούς για τίτλους τέλους στον ηρωικό αγώνα μας

Η διαδήλωση όμως, «τσαλάκωσε» και τους σχεδιασμούς εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που θέλουν να ξεμπερδεύουν με τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, πρώτα και κύρια των δυνάμεων του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ/ΔΙΚΤΥΟ που κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τον εξαφανίσουν, να σπείρουν απαισιοδοξία κι απογοήτευση στο στρατόπεδο των αγωνιζόμενων. Έκαναν τα πάντα για να τον «θάψουν». Αρνήθηκαν να εκδώσουν ψηφίσματα για τις/τους διωκόμενους, αρνήθηκαν απεργιακή κλιμάκωση όταν τα πειθαρχικά έγιναν χιλιάδες και η Χρύσα Χοτζόγλου βγήκε σε δυνητική αργία, αρνήθηκαν την παρουσία των ΔΟΕ/ΟΛΜΕ στις κινητοποιήσεις στις διευθύνσεις από τους ΣΕΠΕ κι ΕΛΜΕ… Και έφτασαν στο σημείο να αρνηθούν να μπει η αξιολόγηση στην προμετωπίδα του πανελλαδικού πανελλαδικού συλλαλητηρίου. Κι έβαλαν στην ανακοίνωση των ομοσπονδιών μέχρι και καταγγελία για την απουσία αιρετών στα πειθαρχικά συμβούλια αλλά αρνήθηκαν να μπει το αίτημα για την κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης που συμπυκνώνει όλη την αντίσταση στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις. Θέλησαν έτσι, να σφραγίσουν τους τίτλους του τέλους ενός ηρωικού αγώνα. Ματαίως! Τα συνθήματα της διαδήλωσης απέδειξαν ότι αυτό δεν γίνεται καθόλου εύκολα.

Οι χιλιάδες των διαδηλωτών επέβαλαν πρώτο θέμα στην ατζέντα, την αξιολόγηση. Με τον τρόπο αυτό ακύρωσαν  επιδιώξεις και αφηγήματα και των δυνάμεων της ΑΣΕ/ΠΑΜΕ που σε όλους τους ΣΕΠΕ κι ΕΛΜΕ που πλειοψηφεί δεν συμπεριέλαβε την εναντίωση στην αξιολόγηση στις ανακοινώσεις της για το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ούτε στις αφίσες που «καρμπόν» έβγαλαν όλα τα σωματεία που έχει απόλυτη πλειοψηφία. Κι εκεί δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι την δυσκόλεψαν οι πλειοψηφίες στα ΔΣ των ΔΟΕ/ΟΛΜΕ. Εκεί έχει μόνη της απόλυτη πλειοψηφία, καμία άλλη δύναμη δεν την εμπόδιζε ούτε καθόριζε το πλαίσιο του συλλαλητηρίου. Επιλογή έκανε. Γιατί και η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, για διαφορετικούς λόγους από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, επιδιώκει να απεγκλωβιστεί από τη μάχη της αξιολόγησης. Γιατί μόνο έτσι εξηγείται, γιατί ενώ έδωσε πολλές δυνάμεις και επένδυσε στο πανελλαδικό συλλαλητήριο, δεν συμπεριέλαβε στα αιτήματά του την πιο σημαντική μάχη όλης της 5ετίας, τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση.

Τα πειθαρχικά κι οι διώξεις ωρολογιακή βόμβα στην κυβερνητική στρατηγική

Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει στρατηγικές στοχεύσεις για την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, πρώτα και κύρια της παιδείας και της υγείας. Αυτές τις στοχεύσεις εξυπηρετεί η αξιολόγηση σχολείων κι εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί το έχουν καταλάβει πολύ καλά γι’ αυτό και είναι τόσο απονομιμοποιημένη στη συνείδησή τους. Πάνω σε αυτή τη συνειδητοποίηση θέριεψε ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση και η μαχητική συμμετοχή στην Απεργία Αποχή. Γι’ αυτό η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ επέλεξε τον ακραίο και άκρατο αυταρχισμό, ολοκληρωτισμό και δεσποτισμό, γι’ αυτό υποχρεώθηκε να δείξει τις προθέσεις που επιμελώς προσπαθούσε να αποκρύψει. Με τις διώξεις και τα πειθαρχικά θέλησε να τρομοκρατήσει και να οδηγήσει σε υποχώρηση. Κι ως ένα βαθμό το κατόρθωσε. Αλλά τη μάχη δεν την κέρδισε. Γιατί όσο επέμενε να αντιστέκεται το εκπαιδευτικό κίνημα, τόσο σκλήραινε η κυβέρνηση τη στάση της ως μόνο μέσο επιβολής της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της. Έτσι, επέβαλε χιλιάδες πειθαρχικά και διώξεις που όμως, αυξάνουν την οργή και τον θυμό ακόμα κι όσων λυγίζουν.

Οι χιλιάδες που παίρνουν πειθαρχικά, οι χιλιάδες που απειλούνται με πειθαρχικά κι επιμένουν να συνεχίζουν τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, αποτελούν την ωρολογιακή βόμβα στην κυβερνητική στρατηγική και τακτική. Αυτό αποτελεί και το αδιέξοδο της κυβερνητικής γραμμής καθώς και εκείνων των πολιτικών δυνάμεων θέλουν να τελειώνουν με αυτόν τον αγώνα. Αυτό αποτελεί και τη δύναμη του εκπαιδευτικού κινήματος. Η βόμβα αυτή μπορεί να απασφαλίσει στα χέρια της κυβέρνησης και ο αγώνας αυτός να οδηγήσει στη νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος. Η ταξική πτέρυγα του κινήματος, ο αγωνιστικός συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων θα δουλέψει γι’ αυτό με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα. Μέχρι τη Νίκη!