Παρακολουθώντας στην ΕΡΤ την πρόσφατη σύντομη τοποθέτηση του γενικού γραμματέα της ΟΛΜΕ για τη μονιμότητα και την αξιολόγηση στο δημόσιο ένιωσα να παρακολουθώ δύο αντίπαλα στρατόπεδα που μάχονται για τον ίδιο σκοπό.

Από τη μια πλευρά του στρατοπέδου ένας αντικομμουνιστής δημοσιογράφος, ταλέντο των τσικό της πετσωμένης σχολής του πορτοσαλτισμού που καταχράται θέση σε δημόσιο μέσο για να βάλλει ενάντια σε κάθε δημόσιο και κοινωνικό αγαθό. Από την άλλη ένας διωκόμενος συνδικαλιστής που, αντιμαχόμενος τη γελοία, αντιπαιδαγωγική και αντιεπιστημονική αξιολόγηση της κυβέρνησης, καταλήγει να κορδώνεται για την έγκυρη και επιστημονική αξιολόγηση που έχει λάβει ο ίδιος από 90 (και βάλε) πανεπιστημιακούς, τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένων και ιδεολογικών του αντιπάλων.

Ιδιαίτερα θανατηφόρο βέλος στη φαρέτρα επιχειρημάτων του γραμματέα αποτελεί η άποψή του ότι η αξιολόγηση της κυβέρνησης  δεν είναι τίποτα περισσότερο από θεατρινισμός και καραγκιοζιλίκι, αφού μέχρι στιγμής (μόνο) 6 στους 22.000 αξιολογούμενους εκπαιδευτικούς έχουν χαρακτηριστεί μη ικανοποιητικοί.

Αμφότερες αυτές οι μορφές της συστημικής δημοσιογραφίας και του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού αντίστοιχα, πίσω από τη φαινομενική φιλονικία τους και μέσα από τη μαγεία της διαλεκτικής, συναντιούνται και δένουν αρμονικά η μία με την άλλη και τελικά στρώνουν το δρόμο για την αντίδραση. Μια αντίδραση, η οποία άλλοτε ως αριστεία, άλλοτε ως καλή αξιολόγηση, παλεύει η ‘’άμοιρη’’ εδώ και μισό περίπου αιώνα να αποκτήσει μια οργανική θέση στα σχολεία.

Με συνδικαλισμό τέτοιου περιεχομένου ενδεχομένως να καταφέρει κάτι ακόμα πιο επισφαλές, να αποκτήσει οργανική θέση στη συνείδηση κάθε προλετάριου.

(Τα παραπάνω αποτελούν αποκλειστικά και μόνο προσωπική θέση)

Αθανάσιος Φατής- εκπαιδευτικός