Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου καταγγέλλει την κλιμάκωση απειλών και τρομοκρατίας προς τους εκπαιδευτικούς με αφορμή την επιβολή της αξιολόγησης.

Τονίζει ότι η αξιολόγηση παραμένει απονομιμοποιημένη στη συνείδηση της πλειοψηφίας του κλάδου και υποστηρίζει πως δεν αποσκοπεί στη βελτίωση του σχολείου, αλλά στην κατηγοριοποίηση σχολικών μονάδων και τη δημιουργία ανισοτήτων στην εκπαίδευση.

Αναλυτικά:

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή και τις συνεδριάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων με θέμα την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, έχει οξυνθεί η τρομοκρατία και οι απειλές προς τους εκπαιδευτικούς.

Συμπέρασμα 1^ο: Εδώ και 5 χρόνια που το κράτος έχει περάσει σε νέα πιο επιθετική φάση για να υλοποιήσει την αξιολόγηση, το συγκεκριμένο μέτρο εξακολουθεί να είναι καταδικασμένο και χρεοκοπημένο στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κλάδου, πλήρως απονομιμοποιημένο. Και αυτή η πραγματικότητα τους ενοχλεί, δεν μπορούν να την αγνοήσουν (αν και θα το ήθελαν) και έτσι επιστρατεύουν τους εκβιασμούς, τις απειλές, την τρομοκρατία.

Παρ’ όλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι του κλάδου εξακολουθεί και αντιστέκεται. Γιατί όμως χιλιάδες εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα εξακολουθούμε (και πολύ καλά κάνουμε) να αντιστεκόμαστε παρά την κρατική καταστολή;

Γιατί η λεγόμενη αξιολόγηση δεν έχει σκοπό τη βελτίωση του σχολείου και του έργου του εκπαιδευτικού. Οι αποδείξεις είναι πολλές, ενδεικτικά αναφέρουμε εδώ:

• Είναι απόδειξη ενδιαφέροντος του κράτους τα κονδύλια για την παιδεία (ειδικά αν τα συγκρίνουμε με τις επιχορηγήσεις και φοροαπαλλαγές σε επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και τα δις για πολεμικές δαπάνες); Τι δείχνει η κατάσταση των σχολικών κτιρίων, που υποφέρουν από ελλείψεις αιθουσών διδασκαλίας, εκδηλώσεων, γυμναστικής, εργαστήρια ακόμα και από στοιχειώδη μέτρα αντισεισμικής θωράκισης; Τι μας λένε τα χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών ακόμα και τέλη Οκτώβρη, το χάλι των σχολικών βιβλίων (που θα μεγαλώσει με το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο), το στοίβαγμα μαθητών σε 25άρια, 27άρια και 28άρια τμήματα; Τι δείχνει το γεγονός ότι σε λίγες μέρες κλείνουν πέντε χρόνια από το σεισμό στη Σάμο χωρίς να έχουν επιστρέψει οι μαθητές και οι μαθήτριές μας στα σχολικά τους κτίρια; Τι αποκαλύπτει η κατάσταση στην ειδική αγωγή με τη σφαγή στους εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης, την υποβάθμιση των τμημάτων ένταξης;

• Αλλά ας δούμε και τι εργαλεία δίνουν στους εκπαιδευτικούς για να κάνουμε σωστά το λειτούργημά μας, παρακολουθώντας την εξέλιξη της παιδαγωγικής σκέψης. Επιμορφώσεις υποβαθμισμένες στην καλύτερη των περιπτώσεων. Μισθοί στον πάτο με χιλιάδες συναδέλφους να κάνουν δεύτερη δουλειά, γεγονός που αποβαίνει σε βάρος των μαθητών.

• Αλλά και η πείρα της εφαρμογής της αξιολόγησης σε άλλες «πιο προηγμένες» χώρες (Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ) τι έχει δείξει; Κατηγοριοποίηση σχολείων, με τα σχολεία των πιο πλούσιων περιοχών να είναι σε απείρως καλύτερη κατάσταση από όλες τις πλευρές, «αυτονομία» σχολικής μονάδας (δηλαδή ψάξτε χορηγούς, γονείς βάλτε το χέρι στην τσέπη). Γιατί αυτό επιδιώκουν:

• Από τη μία σχολεία ελίτ που θα παράγουν ένα δυναμικό προορισμένο να ασκήσει επιτελική δουλειά στον καταμερισμό εργασίας.

• Από την άλλη σχολεία που θα βγάζουν αυριανούς εργαζόμενους ουσιαστικά αμόρφωτους, φορτωμένους με δεξιότητες, για να είναι το αυριανό φτηνό εργατικό δυναμικό, που με στωικότητα θα αποδέχεται τη μοίρα του, που θα είναι η διαρκής περιπλάνηση ανάμεσα σε εργασία με κουτσουρεμένα δικαιώματα και ανεργία.

Συμπέρασμα 2^ο: Σωστά οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε, σωστά πρέπει να πάρουν τη θέση στον αγώνα και οι συνάδελφοι κι οι συναδέλφισσες που κάτω από το βάρος πιέσεων και εκβιασμών προσωρινά υποχώρησαν χωρίς να συμφωνούν με την κυρίαρχη πολιτική. Όλοι κι όλες εμείς είμαστε στην ίδια πλευρά.

Λυσσάνε γιατί μας θέλουν υποταγμένους

Είναι χαρακτηριστική η κατάσταση με τη συζήτηση στους συλλόγους για τα ενιαία κείμενα της ΔΟΕ.

Σχολικοί σύμβουλοι απειλούν ευθέως ότι όποιος ανεβάσει τα ενιαία κείμενα θα πάρει μικρότερο βαθμό στην αξιολόγησή του. Πόσο ηθική είναι αυτή η στάση σχολικών συμβούλων που θα έπρεπε να στηρίζουν τους εκπαιδευτικούς στο έργο τους, που γίνεται μέσα σε τόσες αντιξοότητες; Καθόλου, είναι ντροπή για το ρόλο τους και αυτός ο χαρακτηρισμός θα τους συντροφεύει.

Επομένως πέρα από το 45λεπτο σόου που καλείται να στήσει κάθε εκπαιδευτικός μες στην τάξη, πρέπει και στην αξιολόγηση της σχολικής μονάδας να γράψει ότι του ζητάνε από το υπουργείο! Πόση υποκρισία μαζεμένη σε ένα mail!

Φυσικά τα ενιαία κείμενα της ΔΟΕ στηρίζονται σε επιστημονικές επεξεργασίες και εκδηλώσεις που έχει διοργανώσει η Ομοσπονδία με παρουσία και συμβολή πανεπιστημιακών από πολλές χώρες και όχι μόνο από τη χώρα μας. Έχει ο εκάστοτε σχολικός σύμβουλος αρθρώσει κάποιο επιστημονικό επιχείρημα για να τα αμφισβητήσει; Όχι, απλά «επιχειρηματολογεί» ότι είναι ενιαία κείμενα. Τόση δημοκρατία!

Συμπέρασμα 3^ο: Φυσικά εμείς χρησιμοποιούμε τα ενιαία κείμενα και για να διατυπώσουμε και να τεκμηριώσουμε θέσεις πάνω στα ενιαία προβλήματα που συναντάμε στα σχολεία, αλλά και ως ανάχωμα στην προσπάθεια κατηγοριοποίησης των σχολείων, κατάργησης του επιστημονικού, παιδαγωγικού και κοινωνικού μας ρόλου και συρρίκνωσης του μορφωτικού αγαθού της εκπαίδευσης σε μετρήσιμες «δεξιότητες». Το υπουργείο για τα προβλήματα δεν κάνει τίποτα πέρα από το να τα διογκώνει και την κατηγοριοποίηση την επιδιώκει. Πάνω σε αυτή τη διαπάλη αναπτύσσονται ενίοτε ανήθικες και αντισυναδελφικές συμπεριφορές.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν διευθυντές που δε σέβονται την απόφαση της πλειοψηφίας αν αυτή ταχθεί υπέρ των ενιαίων κειμένων. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν περιπτώσεις που είτε καλούν συνεδριάσεις των ΣΔ «μέχρι να σβήσει ο ήλιος» για να ανατρέψουν την απόφαση (μακάρι να καλούσαν τόσο συχνά συνεδριάσεις και για άλλα θέματα), είτε, εντελώς αντιδημοκρατικά και κόντρα στο ισχύον νομικό πλαίσιο, κάνουν κανονικά αξιολόγηση ανεβάζοντας άλλα «σχέδια δράσης» και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων.

Τελικό συμπέρασμα

Έχουμε γνώση για το πώς ασκούνται πιέσεις σε συναδέλφους και μπορούμε να μιλήσουμε και με πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα και ονόματα αν χρειαστεί.

Καλούμε τα στελέχη εκπαίδευσης να κάνουν την ουσιαστική δουλειά τους, να στηρίξουν τους εκπαιδευτικούς στο λειτούργημά τους, να μην καλλιεργούν με τη στάση τους το φόβο και τη διαίρεση ανάμεσα στους συναδέλφους, πόσο μάλλον με παράτυπες ή ακόμη και παράνομες μεθοδεύσεις, όπως η μη εφαρμογή αποφάσεων Συλλόγων Διδασκόντων. Άλλωστε δε θα τους περάσει.

Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Έχουμε ως όπλο τις συλλογικές αποφάσεις της Ομοσπονδίας μας και του Συλλόγου μας. Σε αυτό το δρόμο να συνεχίσουμε, όλοι και όλες, ακόμα και αυτοί που σε κάποια φάση, κάτω από τις πιέσεις υποχώρησαν. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και θα συνεχιστεί, αυτή είναι η ανάγκη για ένα σχολείο που να μορφώνει όλα τα παιδιά του λαού και όχι για το σχολείο της αγοράς, της υλικής και νοητικής φτώχειας και των ταξικών φραγμών που προσπαθούν να υλοποιήσουν.

Ξέρει ο κάθε συνάδελφος, η κάθε συναδέλφισσα ότι στις πιέσεις, στους εκβιασμούς, στις διώξεις, δε θα είναι κανείς μόνος του και καμία μόνη της.