Η κυβέρνηση οξύνει την πολιτική του αυταρχισμού και της καταστολής

Ένταση της καταστολής στις φοιτητικές εκλογές

Αξιοποιώντας τα περιστατικά ξυλοδαρμών μελών των ΕΑΑΚ από ομάδες του αναρχικού χώρου μία μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές, αλλά και αντίστοιχα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις σχολές όλη την περασμένη χρονιά ανάμεσα στην ΑΡΑΣ και την αναρχία, η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρά αποφασιστικά στην ένταση του αυταρχισμού στα πανεπιστήμια. Ειδικότερα, διά στόματος του υφυπουργού Παιδείας και πρώην πρύτανη του ΑΠΘ Νίκου Παπαϊωάννου, μόλις λίγες μέρες μετά τις φοιτητικές εκλογές, ανακοινώθηκε πως θα προχωρήσει άμεσα η εγκατάσταση καμερών και ηλεκτρονικών μηχανισμών ελεγχόμενης εισόδου στα πανεπιστήμια όλης της χώρας.

Ο υφυπουργός, ο οποίος -επί πρυτανείας του στο ΑΠΘ- είχε εγκαταστήσει τα ΜΑΤ για έναν ολόκληρο χρόνο, έσπευσε, μάλιστα, να δηλώσει προκλητικά πως «[…] Η πολιτική της κυβέρνησης είναι καθαρή: εφαρμογή του νόμου, ενίσχυση των μηχανισμών ασφάλειας και λογοδοσίας, προστασία των φοιτητών, των καθηγητών, των εργαζομένων και της ίδιας της ακαδημαϊκής λειτουργίας». Θυμίζουμε, επίσης, πως στις φοιτητικές εκλογές, δυνάμεις της αστυνομίας πραγματοποιούσαν ελέγχους σε φοιτητές στο Πάντειο και την Πανεπιστημιούπολη, ενώ μια μέρα πριν προχώρησαν στην προσαγωγή δεκάδων φοιτητών και μελών των ΕΑΑΚ στο ΑΠΘ.

Πώς «προστατεύει» η κυβέρνηση της ΝΔ την ακαδημαϊκή κοινότητα

Προστασία των φοιτητών είναι οι ξυλοδαρμοί φοιτητών από δυνάμεις των ΜΑΤ σε δεκάδες φοιτητικές διαδηλώσεις, οι διώξεις φοιτητών στα Χανιά, οι συλλήψεις και προσαγωγές φοιτητών στις αρχές του χρόνου στην Αρχιτεκτονική ΕΜΠ, επειδή υλοποιούσαν την απόφαση του συλλόγου τους για κατάληψη. Προστασία των φοιτητών είναι η προκλητική παρουσία ομάδων ΟΠΚΕ σε κινητοποιήσεις φοιτητών, όπως συνέβη φέτος στην Πανεπιστημιούπολη. Προστασία της ακαδημαϊκής λειτουργίας είναι οι αστυνομικές εισβολές σε σχολές, όπως συνέβη το Πάσχα στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ, χωρίς μάλιστα να έχει ενημερωθεί προηγούμενα η διοίκηση της σχολής!

Προστασία των καθηγητών και των εργαζομένων των πανεπιστημίων είναι η καταστολή που συναντούν σε όλες τους τις κινητοποιήσεις. Είναι οι διώξεις ακαδημαϊκών, όπως συμβαίνει τώρα στο ΑΠΘ με τρεις καθηγητές, επειδή τόλμησαν να εκφράσουν δημόσια τη στήριξή τους στο δίκαιο αγώνα των εστιακών φοιτητών και καλούνται σε απολογία. Είναι οι διώξεις εργαζομένων, όπως συνέβη πριν ενάμιση χρόνο με το Δημήτρη Αντωνίου, διοικητικό και συνδικαλιστή στο ΕΚΠΑ, επειδή αγωνίστηκε μέσα από το σωματείο του μαζί με την υπόλοιπη ακαδημαϊκή κοινότητα ενάντια στον απεργοσπαστικό μηχανισμό των τηλε-εξετάσεων που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές φοιτητών.

Οι κάμερες και οι μηχανισμοί ελεγχόμενης εισόδου είναι κομμάτι της ευρύτερης πολιτικής της καταστολής και της τρομοκρατίας

Η εγκατάσταση καμερών και μηχανισμών ελεγχόμενης εισόδου στα πανεπιστήμια συνδέεται με τη συνολικότερη όξυνση της πολιτικής της καταστολής, του αυταρχισμού και της τρομοκρατίας απέναντι στο αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα. Από την κατάργηση του ασύλου, την επιχείρηση εισόδου της πανεπιστημιακής αστυνομίας στις σχολές (που κάτω από τους αγώνες των φοιτητών δεν προχώρησε) μέχρι τα παραπάνω, είναι προφανές πως η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να εκφοβίσει όποιον αγωνίζεται στα πανεπιστήμια, με στόχο να διαμορφώσει μια εικόνα «τάξης και ασ­φάλειας» σ’ αυτά.

Η αξιοποίηση της διαλυτικής αντιπαράθεσης ΕΑΑΚ-αναρχίας

Για το σκοπό αυτό, αξιοποιεί τη δράση ομάδων του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, που με μια σειρά προβοκατόρικων ενεργειών και πρακτικών που δεν έχουν καμία σχέση με το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα και τους συλλόγους, δίνουν το «τέλειο» άλλοθι στην κυβέρνηση για να προχωρήσει στην ένταση των μέτρων καταστολής. Ταυτόχρονα, τα περιστατικά τυφλής βίας και οργανωτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στις ομάδες αυτές με την ΑΡΑΣ (ΕΑΑΚ), με αποκορύφωμα τα γεγονότα άγριων ξυλοδαρμών μελών της αναρχίας από τα ΕΑΑΚ κατά την έναρξη του φετινού τριήμερου εορτασμού της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Αθήνα αξιοποιούνται προς την ίδια κατεύθυνση με χαρακτηριστική την απειλή του πρύτανη Χατζηγεωργίου για «αλλαγή του χαρακτήρα του τριήμερου εορτασμού».

Είναι χαρακτηριστικό πως φέτος, με απόφαση της πρυτανείας του ΕΜΠ, για «προληπτικούς λόγους» οι φοιτητικές εκλογές των συλλόγων του Πολυτεχνείου μεταφέρθηκαν από την Πατησίων στην Πολυτεχνειούπολη, σε μια πρωτοφανή αυταρχική παρέμβαση των πρυτανικών αρχών στα εσωτερικά των συλλόγων, με την προκλητική ανοχή και εκκωφαντική σιωπή όχι μόνο των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, αλλά και της ΠΚΣ. Οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ-ΑΡΑΣ-ΛΑΕ, όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως «θύματα» σε όλη αυτήν τη διαλυτική και εκφυλιστική αντιπαράθεση με την αναρχία τα τελευταία χρόνια, κατηγορώντας τις δυνάμεις της υπόλοιπης Αριστεράς για «σιωπή» και «συνενοχή» απέναντι στις προβοκατόρικες ενέργειες αναρχικών ομάδων, φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις αντιδραστικές αυτές εξελίξεις.

Είναι οι δυνάμεις της ΑΡΑΣ και των ΕΑΑΚ που όλα αυτά τα χρόνια τραμπουκίζουν, ξυλοκοπούν και επιβάλλουν διά της βίας την άποψή τους σε όποιον διαφωνεί, που έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις απέναντι σε μέλη οργανώσεων της Αριστεράς, ανάμεσά τους και της Φοιτητικής Πορείας. Ήταν τα ΕΑΑΚ που φέ­τος διέκοψαν τις καταμετρήσεις σε μια σειρά σχολές σε ένα κρεσέντο νοθείας, βίας και αλληλοεκβιασμών ανάμεσα σ’ αυτούς και την ΠΚΣ, θυμίζοντας μερικές από τις πιο αντιδημοκρατικές πρακτικές που χρησιμοποιούσε η ΔΑΠ στα χρόνια της κυριαρχίας της. Είναι οι δυνάμεις αυτές που «περιφρουρούν και διασφαλίζουν» -όπως διακηρύσσουν- τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες με κράνη και καδρόνια, δυσφημώντας με το χειρότερο τρόπο τις ιδέες, τις αξίες και τα οράματα της Αριστεράς. Οι πρακτικές αυτές είναι ξένες και εχθρικές όχι μόνο προς την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και προς τους συλλόγους και τα δημοκρατικά κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος.

Η κυβερνητική υποκρισία και ο στόχος των μέτρων έντασης της καταστολής

Ανεξάρτητα από την αξιοποίηση τέτοιων γεγονότων, είναι προφανές πως η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ενδιαφέρονται μόνο υποκριτικά για την «ασφάλεια» στα πανεπιστήμια. Αν ενδιαφέρονταν πραγματικά για τους φοιτητές και την ασφάλειά τους δε θα απέλυαν τους φύλακες των πανεπιστημίων που κατάργησαν τον κλάδο τους σε μία νύχτα, δε θα διέγραφαν εκατοντάδες χιλιάδες εξ αυτών, στερώντας από τόσα παιδιά εργατικών-λαϊκών οικογενειών το πτυχίο. Θα πραγματοποιούσαν προσλήψεις διοικητικού και εκπαιδευτικού προσωπικού και δε θα άφηναν τα πανεπιστήμια να μαραζώνουν. Θα μεριμνούσαν για τις υλικοτεχνικές υποδομές, δε θα άφηναν αφώτιστα ολόκληρα στρέμματα στις εστίες, δε θα άφηναν σοβάδες να πέφτουν στα κεφάλια φοιτητών, θα φρόντιζαν για την αναβάθμιση του εργαστηριακού εξοπλισμού, δε θα μετακυλούσαν το κόστος στις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους. Αν ενδιαφέρονταν για την ακαδημαϊκή κοινότητα και τα δημόσια πανεπιστήμια θα τα ενίσχυαν, δε θα προχωρούσαν στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, δε θα υποβάθμιζαν τα πτυχία, δε θα καταρράκωναν τις σπουδές και την τριτοβάθμια εκπαίδευση εν γένει.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος