Στέλιος Βαϊνάς

Αν και η εμπειρία δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος μπορούμε να πούμε ότι έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή που αποδίδουν ένα μεγάλο κομμάτι της πραγματικότητας με εξαιρετικά ακριβή τρόπο και ανατριχιαστικά συμβολικό (ή και ειρωνικό).

Μια τέτοια στιγμή μας ήρθε ένα πρωί που δάσκαλοι, μαθητές και γονείς βρισκόμασταν έξω από το σχολείο διαμαρτυρόμενοι για την επικείμενη συγχώνευση του με τη διπλανή μονάδα όπου και εμφανίστηκε ο σχολικός σύμβουλος όχι για να ακούσει τους προβληματισμούς της σχολικής κοινότητας ούτε να μας παρέχει υποστήριξη αλλά για να αξιολογήσει συνάδελφο που υπηρετούσε στο διπλανό σχολείο (που επίσης θα συγχωνευόταν). Όταν αργότερα του ασκήθηκε κριτική για αυτό απάντησε ότι είναι αρμόδιος εκπαιδευτικών θεμάτων και όχι κτηριακών. Το να κλείσει ένα σχολείο συνεπώς δεν αφορά το εκπαιδευτικό του έργο.

Αυτό το γεγονός λοιπόν πέρα από το ότι είναι μόνο ένα μεταξύ δεκάδων αντίστοιχων γεγονότων, μας παρουσιάζει τον πυρήνα του ζητήματος “αξιολόγηση” και φανερώνει τις πραγματικές του διαστάσεις πέρα από οποιαδήποτε φανταχτερή επίστρωση του από λέξεις/φράσεις όπως “εκσυγχρονισμός”, “αναβάθμιση”, “δημιουργική αλληλεπίδραση” κλπ.

Το εν λόγω σχολείο λοιπόν, είναι ένα από τα δεκάδες στην Δυτική Αττική που αναμένεται να συγχωνευτούν από την επόμενη σχολική χρονιά, για να απορροφηθούν σε γειτονικά σχολεία τα οποία θα διογκωθούν, δημιουργώντας υπέρογκες τάξεις στα πλαίσια του “πολυδύναμου” σχολείου όπως αναφέρουν στελέχη του υπουργείου. Άλλη μια φανταχτερή επίστρωση.Φυσικά όπου μεγάλες τάξεις τόσο λιγότερος χώρος για το παιδί αλλά και τόσο λιγότεροι εκπαιδευτικοί. Οι πολλές δυνατότητες αυτής της “πολυδυναμίας” είναι αν μη τι άλλο η εξοικονόμηση στα δημόσια κτήρια, στις παροχές και τις προσλήψεις. Μειώνεται ωστόσο η ποιότητα του μαθήματος αλλά αυτό δεν βαραίνει σε καμία περίπτωση την κρατική επιχειρηματικότητα.

Άλλωστε η τελευταία έχει φροντίσει να ανεβάσει τον πήχη δυσκολίας (στο μάθημα και στη ζωή) για να φανεί ποιοι δάσκαλοι και ποιες μονάδες θα ανταποκριθούν σ αυτές τις νέες απαιτητικές και ανταγωνιστικές συνθήκες. Και θα αξιολογηθούν για το δύσκολο έργο που καταβάλουν όλη τη χρονιά (ή τις χρονιές) όταν θα έρθει ο εκλεκτός του υπουργείου στην τάξη τους για να ψυχανεμιστεί κατά τη μια (1) διδακτική ώρα που θα παρακολουθεί το μάθημα όλη αυτή την προσπάθεια που δήθεν κατεβλήθη από τον εκπαιδευτικό.Αν βέβαια δεν ικανοποιηθούν οι αισθητήρες της αριστείας που διαθέτει λόγω ελλιπούς χρήσης του προτζέκτορα κατά την εκπαιδευτική διαδικασία τότε θα υπάρχουν κυρώσεις. Τώρα αν αυτός κλάπηκε από τα κοντέινερ στα οποία στεγάζεται ένα σεισμόπληκτο σχολείο που 6 χρόνια μετά δεν έχει αποκατασταθεί αυτό είναι θέμα που ή ίδια η σχολική μονάδα έπρεπε να φροντίσει να βρει το κεφάλαιο και την χρηματοδότηση για να πάρει από κάπου ένα νέο κτήριο ή να νοικιάσει ένα τέλος πάντων. Το παράδειγμα είναι πραγματικό και αφορά  περιστατικό που συνέβη στο 17ο Δημοτικό Αιγάλεω πριν λίγες μέρες. Αλλά ας πούμε ότι παρά τις αντιξοότητες, παρά τις ελλείψεις εμείς οι εκπαιδευτικοί και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουμε υποχρέωση να ασκούμε με συνέπεια το λειτούργημα μας και να δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό.

Ποιος θα αξιολογήσει λοιπόν όσους ευθύνονται για την μη υλοποίηση της σύμβασης 717 στους σιδηροδρόμους;

Ποιος θα αξιολογήσει όσους κρατούν σε ομηρία νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς του 2020 (που δικαιώθηκαν δικαστικά) στο καθεστώς του “δόκιμου” και δεν εφαρμόζουν τις δικαστικές αποφάσεις για μονιμοποίηση τους;

Ποιός θα αξιολογήσει τους υπαίτιους για δεκάδες ζητήματα ασφαλείας που παραμένουν ακόμα σε όλο τον δημόσιο τομέα με κίνδυνο ακόμα και δυο χρόνια μετά από το τρομερό έγκλημα να υπάρξουν νέα Τέμπη είτε στους σιδηροδρόμους είτε στα ετοιμόρροπα σχολεία;

Άραγε οι αρμόδιοι για τη συντήρηση και τη χρηματοδότηση των κρατικών φορέων και υποδομών δεν είναι δημόσιοι λειτουργοί που θα έπρεπε να αξιολογηθούν ; Γιατί παραμένουν στο απυρόβλητο;

Η αλήθεια γύρω από την αξιολόγηση δεν έχει καμία σχέση με τη διαδικασία αλληλεπίδρασης και του feedback ανάμεσα στις διοικούσες και τις διοικούμενες βαθμίδες του δημοσίου. Αν αυτο ίσχυε και δεν ήταν άλλο ένα κυβερνητικό παραμύθι για να ρίξουμε τα σπασμένα στον τελευταίο τροχό της αμάξης θα αξιολογούνταν όλοι ανεξαιρέτως. Είναι λοιπόν μια τιμωρητική πράξη που επιβαρύνει και ενοχοποιεί τους εργαζόμενους και χαμηλά αμοιβόμενους του δημοσίου. Είναι μια αφορμή για επίκληση στον ιδιωτικό τομέα που θα έρθει να καλύψει τις ανεπάρκειες του κράτους όπως άλλωστε τις κάλυψε και η Hellenic Train. Το τελευταίο αφορά άμεσα την αξιολόγηση σχολικής μονάδας, τις συμβάσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα κ.λπ.

Άλλωστε το διάγγελμα Μητσοτάκη το έκανε σαφές καθώς αφουγκραζόμενος την οργή του κόσμου που κατέβηκε στον δρόμο για  να ζητήσει περισσότερη αξιολόγηση πρότεινε σχετικά με την κυβερνητική συγκάλυψη των Τεμπών να κατοχυρωθεί συνταγματικά η αξιολόγηση στο Δημόσιο και για τις εγκληματικές ευθύνες των αρίστων της Hellenic Train να συναφθεί διακρατική συμφωνία με ξένο οργανισμό, που θα αναλάβει να υποστηρίξει τον ΟΣΕ στη συντήρηση και αναβάθμιση του σιδηροδρομικού δικτύου. Ιδιωτικοποίηση δηλαδή ΚΑΙ της συντήρησης των γραμμών και υποστήριξης των υποδομών.

Επιπλέον είναι σαφές ότι την κυβέρνηση δεν μπορούμε να την πιάνουμε στο στόμα μας και να τους λέμε ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ. Μπορούμε όμως αντί για αυτό να αξιολογήσουμε τους δημόσιους υπαλλήλους. Αυτό ναι μάλιστα ! Για αυτό και προαναγγέλλει ο ίδιος ο πρωθυπουργός ερωτηματολόγια απευθυνόμενα σε 4 εκατομμύρια πολίτες που εγκαλεί να αξιολογήσουν τις δημόσιες υπηρεσίες ενώ οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που αντιτίθενται στην κυβερνητική αξιολόγηση διώκονται με εντολή του προηγούμενου υπουργού Πιερρακάκη όπως η Χρύσα Χοτζόγλου που τέθηκε σε δυνητική αργία υπερασπιζόμενη το κατοχυρωμένο δικαίωμα συναδέλφου στην απεργία-αποχή της ΔΟΕ. Τόση δημοκρατία.

Το σίγουρο είναι ότι μερικά εκατομμύρια όντως προχώρησαν σε διαδικασία αξιολόγησης πρόσφατα. Στις πλατείες και στους δρόμους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Εκεί συμπληρώθηκαν όντως εκατομμύρια “ερωτηματολόγια” και δεν αξιολόγησαν τους δημόσιους υπαλλήλους αλλά εσάς κύριε Μητσοτάκη. Επομένως πρέπει εσείς και η κυβέρνηση σας να παραιτηθείτε για να κάνει επιτέλους και η αξιολόγηση τη δουλειά της.

πηγή: kommon.gr