Γράφει ο Χρήστος Αβραμίδης*

Το μόνο που διέσωσε λίγο τον Μητσοτακικό νεοφιλελευθερισμό ήταν η αντίδραση Τσίπρα.

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, αντί να αξιοποιήσει το χαστούκι του ΣτΕ στα (3) ιδιωτικά πανεπιστήμια για να αμφισβητήσει ολόκληρο το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο Μητσοτάκη, αξιοποίησε την είδηση για να δώσει διαπιστευτήρια «σύνεσης» [σε ποιον;] και να εγγυηθεί τη συνέχιση του νεοφιλελεύθερου πλαισίου.

Το κόμμα Τσίπρα έγραψε ότι: «Με σύνεση και υπευθυνότητα η ΕΛ.Α.Σ. και ο Πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας έχουμε δεσμευτεί στην τήρηση της νομιμότητας και στην αναγκαία αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που αφορά τα παραρτήματα διεθνών ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα.»

Πρόκειται για post που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πίσω απ'τα Social Media του κόμματος κρύβεται ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Θυμίζω το TINA είναι το ακρωνύμιο του “There Is No Alternative”

(«Δεν υπάρχει εναλλακτική»)

Η Θάτσερ είχε μόλις αναλάβει την κυβέρνηση το 1979 και προωθούσε ένα πρόγραμμα δραστικής αλλαγής της βρετανικής οικονομίας: περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού, μονεταρισμό, περιορισμό δημόσιων δαπανών & ιδιωτικοποιήσεις.

Λίγο μετά την άνοδό της στην εξουσία, στις 21 Μαΐου 1980 έκανε την δήλωση που έμελλε να μείνει στην Ιστορία: “Yet I believe people accept there’s no real alternative.”

Η πολιτική επιστήμονας Astrid Séville, σε μελέτη της για το TINA, το αναλύει ως πολιτική στρατηγική που εμφανίζεται στον θατσερισμό, στην τριτοδρομική πολιτική (καλή ώρα) και αργότερα στη διαχείριση της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης. Όταν μια απόφαση παρουσιάζεται ως αναγκαία και χωρίς εναλλακτική, ο χώρος της πολιτικής διαφωνίας περιορίζεται: αντί να συζητάς ποια κοινωνία θέλουμε, συζητάς κυρίως πώς θα εφαρμοστεί αυτό που θεωρείται αναπόφευκτο.

Γι' αυτό το TINA συνδέθηκε τόσο με τον νεοφιλελευθερισμό των δεκαετιών 1980–2000. Η θέση δεν ήταν απλώς «οι αγορές λειτουργούν καλύτερα». Στη ριζικότερη εκδοχή της ήταν περίπου:

παγκοσμιοποίηση + απελευθέρωση αγορών + ιδιωτικοποίηση + δημοσιονομική πειθαρχία δεν είναι μία πολιτική επιλογή ανάμεσα σε άλλες· αποτελούν τις μόνες ρεαλιστικές δυνατότητες μιας σύγχρονης οικονομίας.

Έτσι δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή: κάτι βαθιά πολιτικό και ιδεολογικό παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που το TINA έγινε αγαπημένος στόχος της Αριστεράς και του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Το κίνημα απάντησε με το περίφημο σύνθημα:

“Another world is possible” — «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»

Αυτό φώναζε πριν 25 χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας στο κίνημα της Γένοβας το 2001.

Ε σήμερα φώναξε το αντίθετο.

(Πώς σας φαίνεται το νέο σήμα;)

*Ο Χρήστος Αβραμίδης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK