Σχόλιο της Δευτέρας: Η 23 Μάρτη να γίνει μέρα καταδίκης της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης

Του Ακρίτα Καλούση, selidodeiktis

Στις 23 Μάρτη οδηγούνται σε δίκη για κινητοποιήσεις τρία συνδικαλιστικά στελέχη της ΕΛΜΕ Πειραιά – ο Πρόεδρος του Δ.Σ. Ηλίας Πατίδης, ο Ακρίτας Καλούσης μέλος του Δ.Σ. και ο Παναγιώτης Χουντής πρώην γραμματέας του Δ.Σ., καθώς και ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Μάρκος Μπεκρής. Ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά, υλοποιώντας τη συνολική πολιτική της κυβέρνησης, στέλνει στα δικαστήρια τρεις εκπαιδευτικούς και έναν εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα. Η δίκη αφορά, εκτός από κινητοποίηση της ΕΛΜΕ για τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν τη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου από την κυβερνητική πολιτική, και την κινητοποίηση που οργανώθηκε από την ΕΛΜΕ, στην οποία συμμετείχαν πλήθος σωματείων, ενάντια στην ημερίδα υπό την αιγίδα της ΔΔΕ Πειραιά για τη διαφήμιση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Δηλαδή έναν βασικό πυλώνα της πολιτικής της κυβέρνησης για την εκπαίδευση.

Η δίωξη αφορά δύο επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο αφορά τον παραδειγματισμό. Να διαμηνύσει στους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους ότι το κράτος και η κυβέρνηση αφού δε διστάζουν να στοχοποιήσουν εργαζόμενους με τις παραπάνω συνδικαλιστικές ιδιότητες, η τύχη τους θα είναι παρόμοια και πιο δυσμενής. Άρα η μόνη λύση είναι ο καθένας μόνος τους, να μην διεκδικεί συλλογικά, να μην «φανεί», να τρομοκρατηθεί, να φοβηθεί, να σκύβει το κεφάλι σε άνωθεν εντολές, να μην κριτικάρει την προϊσταμένη αρχή, να μην έχει γνώμη κι άποψη για την εργασία του, για το περιεχόμενο αυτής. Το δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει με το χτύπημα των σωματείων και των συλλογικότητων. Στόχος αποτελεί η οργανωμένη πάλη, η συλλογική διεκδίκηση, οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις και οι συγκεντρώσεις. Εξάλλου το κατηγορητήριο είναι ξεκάθαρο. Αφορά δύο συγκεκριμένες κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις που οργάνωσαν τα σωματεία απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης που με τόσο ζήλο υλοποιεί ο ΔιΔΕ Πειραιά. Η δίκη στις 23 του Μάρτη είναι η πρώτη και αρχική δίκη, ακολουθούν κι άλλες τέτοιου είδους και πάντα από το ίδιο πρόσωπο. Εκτός από την πειθαρχική δίωξη υπάρχει και ποινική μετά μήνυση του ΔιΔΕ Πειραιά που αφορά την κινητοποίηση που οργανώθηκε από την ΕΛΜΕ Πειραιά, την ΟΛΜΕ και την ΑΔΕΔΥ ενάντια στον διαγωνισμό PISA του 2023. Τόσο αυτή η δίωξη όσο και οι υπόλοιπες, όπως γίνεται κατανοητό, αφορούν κινητοποιήσεις των σωματείων που στρέφονται ενάντια σε βασικές επιλογές της κυβέρνησης για την αλλαγή του χαρακτήρα του δημόσιου δωρεάν σχολείου. Οι κατηγορίες με τις οποίες μας παραπέμπουν αποτελούν και την πεμπτουσία της δίωξης γιατί στοχοποιούν μια συνδικαλιστική κινητοποίηση εργαζομένων. Μας κατηγορούν για «διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας» και για « φθορά δημόσιας περιουσίας». Αυτά είναι τα «εγκλήματα», όπως χαρακτηρίζονται τα παραπάνω στο κλητήριο θέσπισμα για τη δίκη στις 23 του Μάρτη. Σέρνονται εκπαιδευτικοί στα δικαστήρια ως κοινοί εγκληματίες. Την ίδια ώρα που για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις παρακολουθήσεις, το έγκλημα Τεμπών δεν έχουν ασκηθεί αντίστοιχες διώξεις σε επιφανή πρόσωπα. Οι κινητοποιήσεις και οι διεκδικήσεις βαφτίζονται «εγκλήματα», γιατί το εκπαιδευτικό κίνημα, για παράδειγμα διεκδικεί να καλύπτονται άμεσα τα κενά των εκπαιδευτικών (σήμερα στη ΔΔΕ Πειραιά υπάρχουν 45 κενά, 2 μήνες πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς). «Εγκλήματα» χαρακτηρίζονται οι αγώνες ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ που επιχειρούν να μετατρέψουν το δημόσιο δωρεάν σχολείο σε επιχείρηση, με χορηγούς και με περήφανους προστάτες όπως επιδιώκουν να το κάνουν με τα «Ωνάσεια» σχολεία. Επιχειρούν να αλλάξουν τον χαρακτήρα του δημόσιου σχολείου, επιδιώκοντας αυτό να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Τους αγώνες ενάντια σε αυτήν την πολιτική τους βαφτίζουν εγκλήματα και τους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται για να την ανατρέψουν, εγκληματίες. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να αντιμετωπίσουν αυτούς τους αγώνες αλλά και την οργή και την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών που ζουν κυριολεκτικά στο όριο της φτώχειας με μισθούς πείνας, σε ένα περιβάλλον εργασίας που γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό και πιεστικό στην καθημερινότητά του, θέσπισαν και νέο πειθαρχικό κώδικα που ποινικοποιεί κάθε τι που αντιστρατεύεται την κυρίαρχη λογική και πολιτική. Σε αυτόν τον νέο πειθαρχικό κώδικα βασίζεται η κυβέρνηση για να μην ξεσηκωθούν οι εκπαιδευτικοί . Αυτό διαπιστώνεται κυρίως στον αγώνα που δίνει το εκπαιδευτικό κίνημα τα τελευταία 5 χρόνια ενάντια στην αξιολογική διαδικασία και ιδιαίτερα οι νεοδιόριστοι συνάδελφοι και συναδέλφισσες μας. Έναν αγώνα που όχι μόνο έχει καθυστερήσει την κυβέρνηση αλλά κυρίως την έχει οδηγήσει σε μια τακτική υποχώρησης. Η κυβέρνηση και οι διευθύνσεις εκπαίδευσης, μην έχοντας καταφέρει να υλοποιήσουν την αξιολόγηση σύμφωνα με τον προγραμματισμό τους, διώκουν πειθαρχικά πάνω από 2000 εκπαιδευτικούς για τη συμμετοχή τους στην Απεργία –Αποχή ενάντια στην αξιολόγηση. Κι αυτό γιατί η αξιολόγηση αποτελεί ένα σύνθετο πολυεργαλείο τόσο πειθάρχησης, εκφοβισμού και υποταγής αλλά ταυτόχρονα και ένα μέσο κατηγοριοποίησης εκπαιδευτικών και σχολείων στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση με βάση την ΕΕ και τον ΟΟΣΑ για την έμμεση ή άμεση ιδιωτικοποίηση πλευρών του δημόσιου και δωρεάν σχολείου.

Σε μια περίοδο που ακούγονται τα τύμπανα του πολέμου ακόμα πιο δυνατά και πιο κοντά στην περιοχή μας, όπου η κυβέρνηση μας εμπλέκει σε μια εμπόλεμη κατάσταση συμμετέχοντας έμπρακτα πλέον στην πολεμική μηχανή των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, η απάντηση είναι διττή. Από τη μια μεριά είναι η Αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους. Από την άλλη ο αγώνας και η αντίσταση, η οργάνωση ενός συντονισμένου αποφασιστικού απεργιακού αγώνα διαρκείας με συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων όχι μόνο για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου αλλά και ταυτόχρονα την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της που καταπατά τα εργασιακά μας δικαιώματα, καταρρακώνει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και τέλος που καταπατά τα δημοκρατικά πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες μας. Η 23 του Μάρτη να γίνει απεργιακή ημέρα καταδίκης της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης.

Ένα παλιό σύνθημα των ανθρακωρύχων στους μεγάλους απεργιακούς αγώνες στη δεκαετία του ‘80 στην Αγγλία ήταν:Strength, Solidarity, Resistance (Δύναμη, Αλληλεγγύη, Αντίσταση). Αυτό μας οδηγεί.