Ανακοίνωση για την ανάρτηση καταλόγων διαγραφέντων φοιτητών μέσα στις γιορτές
Να παρθούν τώρα πίσω! Μαζικός ανυποχώρητος αγώνας για την ανατροπή των διαγραφών και των ορίων σπουδών!

Δεκάδες τμήματα και σχολές προχώρησαν μέσα στις γιορτές στην ανάρτηση καταλόγων διαγραφέντων φοιτητών. Τα τμήματα και οι σχολές αυτές υλοποιούν τον απαράδεκτο εκβιασμό του υπουργείου Παιδείας, το οποίο -όπως απειλητικά προειδοποίησε η υπουργός Παιδείας Ζαχαράκη στις αρχές Δεκέμβρη- έδωσε τελεσίγραφο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου για την αποστολή των καταλόγων με τους φοιτητές που διαγράφονται από τα πανεπιστήμια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, τα τμήματα και οι σχολές που δε θα προχωρήσουν στην ανάρτηση των λιστών κινδυνεύουν με πειθαρχικές διώξεις, που θα ξεκινούν από τις διοικήσεις τους και θα φτάνουν μέχρι τους διοικητικούς υπαλλήλους. Θυμίζουμε πως οι τελευταίοι, μέσα από το συνέδριο της Ομοσπονδίας τους έχουν πάρει απόφαση για απεργία – αποχή από οποιαδήποτε διαδικασία αφορά την αποστολή λιστών διαγραφέντων φοιτητών.

Έχει σημασία στο σημείο αυτό να θυμίσουμε για μια ακόμη φορά πως οι υποτιθέμενοι «αιώνιοι» ή «λιμνάζοντες» φοιτητές όπως απαξιωτικά αναφέρεται σε αυτούς η κυβέρνηση, δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Δε δικαιούνται καμία φοιτητική παροχή, όπως δωρεάν σίτιση, στέγαση ή συγγράμματα μετά το πέρας των απαράδεκτων και αντιεκπαιδευτικών ορίων σπουδών. Η βασική επωδός του υπουργείου όλη αυτή την περίοδο είναι πως «έδωσε την ευκαιρία» τον τελευταίο χρόνο σε 330.000 φοιτητές να πάρουν πτυχίο, όμως οι 290.000 «δεν ενδιαφέρθηκαν» και έτσι θα διαγραφούν «αυτοδικαίως» τον Δεκέμβριο, όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο υφυπουργός Παιδείας και πρώην πρύτανης των ΜΑΤ στο ΑΠΘ Νίκος Παπαϊωάννου.

Πρόκειται για έναν πλήρη αντιπαιδαγωγικό και ταξικό διαχωρισμό «ενεργών» και «ανενεργών» φοιτητών για να δικαιολογηθούν στα μάτια της κοινής γνώμης οι διαγραφές. Εκτός από το γεγονός πως τα στοιχεία που επικαλείται το υπουργείο είναι ψευδή, καθώς είναι υπερπολλαπλάσιος ο αριθμός των φοιτητών που έδωσε μαθήματα τα τελευταία χρόνια, κυβερνητικά στελέχη επικαλούνται το γεγονός πως υπάρχουν περίπου 30.000 φοιτητές που είναι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους των πανεπιστημίων και εισήχθησαν σε αυτά τη δεκαετία του 1970. Αν το πρόβλημα της κυβέρνησης ήταν πράγματι οι συγκεκριμένοι φοιτητές, θα προχωρούσε σε μία ρύθμιση που θα αφορούσε αποκλειστικά εκείνους και δε θα θέσπιζε ούτε τόσο ασφυκτικά όρια σπουδών, ούτε θα διέγραφε πάνω από έναν στους τρεις ενεργούς φοιτητές.

Πρέπει επίσης να επισημάνουμε πως ήταν ιδιαίτερα μεγάλος ο αριθμός των φοιτητών που πραγματοποίησαν το διάστημα αυτό αιτήσεις παράτασης σπουδών και πολλές από αυτές απορρίφθηκαν. Είτε αυτές αφορούσαν λόγους υγείας είτε άλλους λόγους, απορρίφθηκαν επειδή δεν πληρούσαν τις δύο πλήρως αντιπαιδαγωγικές προϋποθέσεις που θέσπισε η κυβέρνηση τον περασμένο Ιούλιο. Τα δύο αυτά κριτήρια προβλέπουν την ολοκλήρωση του 70% των πιστωτικών μονάδων (ένας ακόμη αντιεκπαιδευτικός δείκτης που αφορά στην υποβάθμιση των πτυχίων) των προγραμμάτων σπουδών, καθώς και την επιτυχή συμμετοχή σε κάποιο μάθημα τα τελευταία δύο χρόνια.

Οι διαγραφές φοιτητών αποτελούν έναν διαχρονικό πόθο όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων και συνιστούν ένα από τα πιο βαθιά ταξικά, αντιεκπαιδευτικά και άδικα μέτρα που έχουν επιχειρήσει να εφαρμόσουν. Θυμίζουμε πως οι υποτιθέμενοι «ανενεργοί» φοιτητές το 2010 ήταν μόλις 100.000, ενώ το 2015 δεν ξεπερνούσαν τους 180.000 και σήμερα φτάνουν περίπου τους 330.000. Ο αριθμός αυτός δεν τριπλασιάστηκε και διπλασιάστηκε μέσα σε δεκαπέντε και δέκα χρόνια αντίστοιχα επειδή τόσες γενιές φοιτητών σταμάτησαν ξαφνικά να «ενδιαφέρονται» για τις σπουδές τους, όπως υποτιμητικά και απαξιωτικά αναφέρουν στελέχη της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας.

Πρόκειται για χιλιάδες νέους που αναγκάστηκαν να φύγουν για να σπουδάσουν ή να δουλέψουν στο εξωτερικό τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων. Για χιλιάδες φοιτητές που υποχρεώθηκαν να δουλέψουν από τα πρώτα χρόνια των σπουδών τους, καθυστερώντας εκ των πραγμάτων να πάρουν το πτυχίο τους. Για χιλιάδες νέους που δουλεύουν στις τουριστικές σεζόν του τρόμου, χάνοντας υποχρεωτικά τις εξεταστικές του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου. Για χιλιάδες παιδιά που αποκλείστηκαν από τις εστίες, παρά το γεγονός πως δικαιούνταν δωμάτιο. Για χιλιάδες φοιτητές που οι ίδιοι και οι οικογένειές τους δεν μπόρεσαν να υποστηρίξουν οικονομικά τις σπουδές σε άλλη πόλη από εκείνη της καταγωγής τους. Για χιλιάδες νέους, τέλος, που είτε καθυστέρησαν ή σταμάτησαν τις σπουδές τους λόγω αυξημένης δυσκολίας των μαθημάτων είτε το έκαναν επειδή στερήθηκαν και στερούνται την προοπτική της αξιοπρεπούς εργασίας πάνω στο αντικείμενό τους. Εκεί έχει οδηγήσει η πολιτική της απαξίωσης των πτυχίων, των ταξικών φραγμών και της διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης.

Ταυτόχρονα, η θέσπιση του μέτρου των ορίων σπουδών στα ν+2 χρόνια για τις σχολές τετραετούς φοίτησης και στα ν+3 στις σχολές πενταετούς φοίτησης διαμορφώνει ένα πλήρως ασφυκτικό, εντατικοποιημένο και αυστηροποιημένο πλαίσιο σπουδών για τους φοιτητές που είτε μπήκαν στο πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια είτε θα μπουν τα επόμενα. Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς τι θα σημάνει αυτό για τμήματα τετραετούς φοίτησης με μέσο όρο περάτωσης σπουδών τα 6.5, 7 ή και τα 7.5 χρόνια όπως είναι αρκετά τμήματα των Φυσικομαθηματικών σχολών και άλλων.

Τον πραγματικό στόχο που υπηρετούν οι διαγραφές για την κυβέρνηση της ΝΔ τον αποκαλύπτει η πρόβλεψη που υπάρχει στην υπουργική απόφαση που ψηφίστηκε στα τέλη Οκτώβρη, σύμφωνα με την οποία οι φοιτητές που διαγράφονται τώρα, μπορούν με βάση τον αριθμό των πιστωτικών μονάδων που έχουν συγκεντρώσει, να «συνεχίσουν» τις σπουδές τους σε κάποιο από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (!) που άνοιξαν τον Σεπτέμβριο ή αναμένεται να ανοίξουν το επόμενο διάστημα. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μέχρι τώρα, τουλάχιστον, δεν έχουν θεσπίσει ανώτατο όριο φοίτησης, καθώς λειτουργούν πρώτα απ’ όλα με όρους καπιταλιστικής κερδοφορίας και κάθε παράταση σπουδών σημαίνει περισσότερα χρήματα. Όχι μόνο, δηλαδή, απειλούνται να πεταχτούν βίαια και απότομα τόσοι χιλιάδες φοιτητές από το πανεπιστήμιο, αλλά ταυτόχρονα η στόχευση είναι να δημιουργηθεί μια διευρυμένη υποψήφια πελατεία για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που θα παρέχουν πλήρως αμφισβητούμενης αξίας και περιεχομένου τίτλους σπουδών, οι οποίοι, ωστόσο, θα ισοδυναμούν με τα πτυχία των δημοσίων πανεπιστημίων.

Παρά το γεγονός πως σύλλογοι μελών ΔΕΠ, σωματεία διοικητικών υπαλλήλων, σύλλογοι ΕΤΕΠ, σύσσωμοι σχεδόν οι φοιτητικοί σύλλογοι και εν γένει οι φορείς της ακαδημαϊκής κοινότητας σε όλη τη χώρα έχουν απορρίψει το μέτρο, το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση προχωρούν ακάθεκτοι, από κοινού με τη συμμαχία των «προθύμων» μέσα στις σχολές. Ακόμη και αυτές οι πρυτανικές αρχές ή οι διοικήσεις πολλών τμημάτων και σχολών που τώρα ανακοινώνουν σωρηδόν διαγραφές φοιτητών όλο το προηγούμενο διάστημα εξέφρασαν τις διαφωνίες τους για τον οριζόντιο και αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα του μέτρου. Ακόμη και η υποτιθέμενη «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη έκρινε νόμιμη την απεργία – αποχή των διοικητικών υπαλλήλων από διαδικασίες που αφορούν στην αποστολή καταλόγων διαγραφέντων φοιτητών, στη βάση πως δεν είναι ένα μέτρο που έχει «επείγον» χαρακτήρα!

Βρισκόμαστε στο «και πέντε». Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για ολιγωρίες, δεν πρέπει να υπάρξει καμία άλλη ανοχή στη στάση των δυνάμεων της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ, που όλο το προηγούμενο διάστημα καλλιέργησαν τον εφησυχασμό, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης οι δυνάμεις αυτές, όχι μόνο επειδή η ΠΚΣ αποτελεί την πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια, αλλά επειδή είναι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Και με τη θέση τους για «να μη διαγραφεί κανένας φοιτητής που θέλει να ολοκληρώσει τις σπουδές του» ή με τη στάση τους να αρνούνται συστηματικά να καλέσουν σε γενικές συνελεύσεις και να προτείνουν αγωνιστικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις για να μην περάσει το μέτρο των διαγραφών στα μάτια χιλιάδων φοιτητών δικαίωσαν και δικαιώνουν την κυβερνητική πολιτική και τους συμμάχους της ΔΑΠ-ΠΑΣΠ μέσα στις σχολές. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί και πρέπει να πάει αλλιώς. Να απορρίψει τις δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής και να βαδίσει στον δρόμο του αγώνα. Να απαιτήσει να παρθούν πίσω όλες οι λίστες διαγραφέντων φοιτητών και συνολικά το μέτρο των διαγραφών και των ορίων σπουδών.

Το μόνο που «λιμνάζει» στα δημόσια πανεπιστήμια είναι η αντιεκπαιδευτική πολιτική. Αυτή που διαγράφει φοιτητές, υποβαθμίζει τις σπουδές, διαλύει τα πτυχία και καταστρέφει την προοπτική και τα όνειρα της νεολαίας. Ο δρόμος του ανυποχώρητου αγώνα με όλες τις μορφές πάλης αποτελεί τον μόνο που μπορεί αποτελεσματικά να αναπτερώσει την ελπίδα στο φοιτητικό κίνημα, να δώσει ώθηση σε χιλιάδες φοιτητές που θέλουν να αγωνιστούν και απογοητεύονται από τη στάση των κυρίαρχων δυνάμεων. Σε αυτή την κατεύθυνση θα καταθέσει όλες τις δυνάμεις της και η Φοιτητική Πορεία.