Δύο χρόνια τώρα παρακολουθούμε άλλοι εξοργισμένοι κι άλλοι μουδιασμένοι τις εξελίξεις, ώσπου η κραυγή «Δεν έχω οξυγόνο» συμπύκνωσε όλη την αγανάκτηση των πολιτών για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Γιατί πια όλοι κατάλαβαν ότι κάθε στιγμή είναι υποψήφια θύματα στα μέσα συγκοινωνίας που είναι ασυντήρητα και αφημένα στην τύχη τους, σε νοσοκομεία υποστελεχωμένα και χωρίς εξοπλισμό, είτε σε σπίτια παγωμένα ή αρπαγμένα από τα funds, σε σχολεία που τα πνίγουν η υποχρηματοδότηση, οι πλατφόρμες, η κατηγοριοποίηση, οι ταξικοί φραγμοί.

Όλοι κατάλαβαν ότι τα ηχητικά που «ανακαλύφθηκαν» δύο χρόνια μετά αποδεικνύουν ότι το έγκλημα των Τεμπών είναι πολλαπλό και διαρκές. Είναι η συμπύκνωση όλων των εγκλημάτων: Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, συνακόλουθες μίζες, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, διαπλοκές με λαθρέμπορους – με πολύ υψηλό κοινωνικό προφίλ που ελέγχουν τα πολιτικά αθύρματα – εξαγορά ανακριτών, δικαστών, βρόμικη προπαγάνδα των τηλεοπτικών καναλιών και των δημοσιογραφικών εντύπων και (βολικές) προανακριτικές επιτροπές της Βουλής που εγγυώνται τη συγκάλυψη.

Δυο χρόνια μετά και οι πλέον καλοπροαίρετοι δεν αμφιβάλλουν πια ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» κι η συνειδητοποίηση αυτή γεμίζει δρόμους και πλατείες υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να αναδιπλωθεί από το αρχικό αφήγημα.

Τα παραπάνω επισημαίνονται σε ανακοίνωση της Ε.Λ.Μ.Ε. Β΄ ΑΧΑΪΑΣ

Αναλυτικά:

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ στις 28 ΦΛΕΒΑΡΗ

«Στὴ χώρ᾿ αὐτὴ ποὺ τήνε λέω δικιά μου ξένος εἶμαι καὶ τυχερὸς ποὺ ζῶ!» Κ. Βάρναλης

Στις 28.2.2023 δύο τρένα μπήκαν στην ίδια γραμμή και δεν υπήρχε κανένα σύστημα ασφαλείας ώστε αυτό να εντοπιστεί και να αποφευχθεί η σύγκρουση. Πριν δύο χρόνια η σύγκρουση δύο τρένων κάνει ολόκληρη την Ελλάδα να παγώσει. Ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Ένα έγκλημα οφειλόμενο στην αδιαφορία και στην ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, στην απάθεια παρά τις προειδοποιήσεις των αρμοδίων. Είναι ένα απ’ αυτά τα γεγονότα που στοιχειώνουν τη συλλογική μνήμη και χωρίζουν τον κοινωνικό χρόνο στο πριν και στο μετά.

Για 57 οικογένειες δεν ξημέρωσε η επόμενη μέρα, καθώς η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων σημάδεψε ανεξίτηλα τις ζωές τους. Κι ενώ σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου που παρουσιάζεται ως Κράτος Δικαίου οι συγγενείς θα ασχολούνταν με το πένθος τους και η οργανωμένη Πολιτεία θα φρόντιζε να επέλθει κάθαρση, στην Ελλάδα αντιστράφηκαν οι όροι. Η Πολιτεία όχι μόνο δεν επιτέλεσε το καθήκον της αλλά δυο χρόνια τώρα μπαζώνει, αποκρύπτει, διαστρέφει, λοιδωρεί τους συγγενείς και παραμυθιάζει τους πολίτες κι οι γονείς παλεύουν να βρουν δικαίωση.

Δύο χρόνια τώρα παρακολουθούμε άλλοι εξοργισμένοι κι άλλοι μουδιασμένοι τις εξελίξεις, ώσπου η κραυγή «Δεν έχω οξυγόνο» συμπύκνωσε όλη την αγανάκτηση των πολιτών για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Γιατί πια όλοι κατάλαβαν ότι κάθε στιγμή είναι υποψήφια θύματα στα μέσα συγκοινωνίας που είναι ασυντήρητα και αφημένα στην τύχη τους, σε νοσοκομεία υποστελεχωμένα και χωρίς εξοπλισμό, είτε σε σπίτια παγωμένα ή αρπαγμένα από τα funds, σε σχολεία που τα πνίγουν η υποχρηματοδότηση, οι πλατφόρμες, η κατηγοριοποίηση, οι ταξικοί φραγμοί.

Όλοι κατάλαβαν ότι τα ηχητικά που «ανακαλύφθηκαν» δύο χρόνια μετά αποδεικνύουν ότι το έγκλημα των Τεμπών είναι πολλαπλό και διαρκές. Είναι η συμπύκνωση όλων των εγκλημάτων: Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, συνακόλουθες μίζες, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, διαπλοκές με λαθρέμπορους – με πολύ υψηλό κοινωνικό προφίλ που ελέγχουν τα πολιτικά αθύρματα – εξαγορά ανακριτών, δικαστών, βρόμικη προπαγάνδα των τηλεοπτικών καναλιών και των δημοσιογραφικών εντύπων και (βολικές) προανακριτικές επιτροπές της Βουλής που εγγυώνται τη συγκάλυψη.

Δυο χρόνια μετά και οι πλέον καλοπροαίρετοι δεν αμφιβάλλουν πια ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» κι η συνειδητοποίηση αυτή γεμίζει δρόμους και πλατείες υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να αναδιπλωθεί από το αρχικό αφήγημα.

«Η σαπίλα στην καρδιά της Ελλάδας είναι πλέον ορατή στον καθένα» γράφουν οι NYTimes κι εμείς απεργούμε γιατί:

 και βλέπουμε τη σαπίλα και αρνούμαστε να γίνουμε τα επόμενα θύματα της πολιτικής της διάλυσης των δημόσιων αγαθών 

 βλέπουμε τη σαπίλα κι αρνούμαστε να «μοιάσουμε στο τέρας»

 απαντάμε σε όσους βλέπουν στα συλλαλητήρια και τις κινητοποιήσεις «σχέδιο πολιτικής εκτροπής και ανωμαλίας» ότι Δημοκρατία δεν είναι η τελετουργική ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ο διαρκής αγώνας για την ευημερία των πολιτών και το σεβασμό των δικαιωμάτων τους

 συνειδητοποιούμε ότι το "δεν θα χάσουμε την κυβέρνηση για ένα κωλότρενο" δεν ήταν μια ατυχής φράση, αλλά η ιδεολογία μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης κι εμείς τα θύματά της.

 είναι θέμα τιμής κι αξιοπρέπειας να αποτρέψουμε την παραγραφή (λόγω χρόνου) των αδικημάτων που προκύπτουν από τις παραλείψεις και την ολιγωρία τους, να μην κλείσουμε τα μάτια και τ’ αυτιά στην επιχειρούμενη συγκάλυψη

 στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους γονείς και τους συγγενείς των αδικοχαμένων που παλεύουν με τη σειρά τους «να γίνει αυτός ο αγώνας ένας αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, για τα δικά σας παιδιά». (Ν. Πλακιάς)

Απεργούμε: Για τη Δικαίωση των θυμάτων, για τη Δημοκρατία για το κράτος Δικαίου και καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στις συγκεντρώσεις στο Αίγιο, στην Ακράτα, στην Πάτρα και στα Καλάβρυτα.

Υπενθυμίζουμε στους μη εξοικειωμένους με τα «απεργιακά ήθη» ότι οι απεργοί συνάδελφοι δεν είναι αδειούχοι, επομένως κάθε αναμόρφωση προγράμματος είναι κατ’ ελάχιστον προσβολή σ’ αυτούς και στους αγώνες τους.