Η εκδήλωση θα διεξαχθεί σήμερα, Δευτέρα 23/3 στις 19:00, ΕΔΟΘ (Πρ. Κορομηλά 51)

Τις σύγχρονες προκλήσεις και τα αδιέξοδα της δημόσιας εκπαίδευσηςεπιχειρεί να αναδείξει η εκδήλωση–συζήτηση που διοργανώνουν οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις ΔΕ Θεσσαλονίκης, σήμερα στις 19:00 στην ΕΔΟΘ.

Με βασικό άξονα την «κρίση» του σχολείου, οι ομιλητές θα εστιάσουν στις κοινωνικές ανισότητες, την πίεση που δέχονται εκπαιδευτικοί και μαθητές, καθώς και στις επιπτώσεις της ασκούμενης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Παράλληλα, θα τεθεί στο τραπέζι η ανάγκη διαμόρφωσηςσυλλογικής απάντησης από το εκπαιδευτικό κίνημα για ένα δημόσιο, δημοκρατικό και χωρίς αποκλεισμούς σχολείο.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις ΔΕ Θεσσαλονίκης

Εκδήλωση-συζήτηση

Το σχολείο σε κρίση.

Οι εκπαιδευτικοί υπό διωγμό - Οι μαθητές στο στόχαστρο

Η απάντηση του κινήματος

Δευτέρα 23/3, στις 7μμ, στην ΕΔΟΘ, Πρ. Κορομηλά 51 (ημιώροφος)

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

• ο Θανάσης Αλεξίου, καθηγητής στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου με σημαντικές παρεμβάσεις για τις κοινωνικές ανισότητες και τη σχέση σχολείου,οικογένειας,κοινωνίας. Προσεγγίσεις που είναι σε θέση να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πώς δημιουργείται το εκρηκτικό όσο και άγονο κλίμα στο σημερινό σχολείο, αλλά και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για ένα σχολείο δημιουργικό και δημοκρατικό.

• ο Δημήτρης Καπέτης, αντιπρόεδρος της Γ’ ΕΛΜΕ και

• η Σοφία Στεφανίδου, γραμματέας της Ε’ ΕΛΜΕ και μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ.

Το σχολείο σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια βαθιά κρίση. Σε μια κοινωνία που τη διαπερνούν βαθιές ανισότητες, δεν μπορεί να δώσει το μορφωτικό αγαθό και εφόδια στη νέα γενιά ώστε να γνωρίσει τον κόσμο γύρω, να σταθεί σε αυτόν και να τον αλλάξει προς το καλύτερο. Οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την πρόκληση όχι απλά χωρίς στήριξη από το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά έχοντας απέναντι την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης. Μετά από «εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις» 30 και πλέον χρόνων, το δημόσιο σχολείο υποβαθμίζεται σταθερά, ενώ το ζωντανό στοιχείο της, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί, μπαίνει στο στόχαστρο. Η εκπαιδευτική διαδικασία καταντά αγγαρεία για τους μαθητές, δοκιμασία για τους εκπαιδευτικούς, ενώ η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο. Για όλα προτείνει πλατφόρμες και ποινές, αξιολογήσεις και εξεταστικούς φραγμούς, ταμπέλες για παραβατικούς και ψυχικά ασταθείς…

Για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο πρέπει να βρούμε τις κοινωνικές αιτίες της εκρηκριτικής κατάστασης στα σχολεία, να φωτίσουμε τις στοχεύσεις της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής και να χαράξουμε δρόμο με την απάντηση του εκπαιδευτικού κινήματος, με τις διεκδικήσεις και τις μορφές πάλης που θα προωθήσει.

Το σημερινό σχολείο φτιαγμένο γύρω από την προοπτική των εξετάσεων και μιας θέσης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, σε εποχή που αυτό το όνειρο θολώνει για την μεγάλη πλειοψηφία, δεν μπορεί να κερδίσει τους μαθητές. Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, οι αλλεπάλληλες κρίσεις -οικονομική, covid19, πόλεμος σήμερα- αλλά και η αγωνία για το μέλλον, θέτουν νέες προκλήσεις και διλήμματα στον κάθε άνθρωπο. Ένα σχολείο της υποχρηματοδότησης, των παρωχημένων υποδομών, βιβλίων και εργαστηρίων, των κενών και των ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών, που παραμένει γαντζωμένο στην παπαγαλία και την αυταρχική επιβολή, δεν εμπνέει και δεν κερδίζει τους μαθητές.

Η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης έρχεται να εκβιάσει την αποδοχή της σημερινής κοινωνικής αδικίας. Να εμπεδώσει τις ανισότητες και διαγράψει την πρόσβαση στο μορφωτικό αγαθό, να προπαγανδίσει τις χαμηλές προσδοκίες, να ενοχοποιήσει τα θύματα των κοινωνικών αποκλεισμών. Εκεί στοχεύει η νέα αντι-μεταρρύθμιση που ξεκινά -και αυτή- από το εξεταστικό σύστημα: εθνικό απολυτήριο των αλλεπάλληλων εξεταστικών φραγμών για φύγουν τα παιδιά από το λύκειο. Σχολεία αριστείας για όσους αντέχουν ή όσους κατέχουν, πρότυπα, Ωνάσεια, Μπακολορεά, με την ιδιωτικοποίηση να γίνεται μοχλός της κατηγοριοποίησης. Αλλά και σχολεία στιγματισμένα για όσους αφήνει πίσω ο εξεταστικός μαραθώνιος, όπως τα «τεχνικά γυμνάσια» για παραβατικούς που πρότειναν οι δήθεν «σοφοί» του Υπουργείου και η υποβαθμισμένη ζώνη της γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης. Ένα αναλώσιμο ελαστικά εργαζόμενο εργατικό δυναμικό με καταρτίσεις μιας χρήσης και ληξιπρόθεσμα, σε ετοιμότητα να γυρίσει σε φέρετρα με την ευρωπαϊκή σημαία, είναι ο στόχος τους. Για αυτό και η επίθεση στον εκπαιδευτικό με την αξιολόγηση, τον διοικητικό αυταρχισμό και την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας. Η αξιολόγηση ανάμεσα σε άλλα επιχειρεί να απονομιμοποιήσει όλες εκείνες τις πρακτικές που σπάνε τον κύκλο της απόρριψης και των εξεταστικών φραγμών. Θέλουν να επιβάλλουν την πολιτική των αποκλεισμών με μια εκπαίδευση «βάσει πρωτοκόλλου» που θα οδηγεί στο προκαθαρισμένο εξεταστικό μακελειό για τα λαϊκά στρώματα, με την απειλή ότι κάθε απόκλιση από τον εκπαιδευτικό είναι ή επιστημονικό λάθος ή πειθαρχικό παράπτωμα. Παραπέρα η μισθολογική και εργασιακή υποβάθμθιση συμβάλλουν στην ακύρωση της κοινωνικής αποστολής του εκπαιδευτικού και τον αποξενώνουν από τον στόχο να μορφωθούν τα παιδιά από τα λαϊκά στρώματα.

Για μας μέτρο της αποτυχίας του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η αποξένωση του σχολείου από εκείνα τα παιδιά που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Αλλά και η υποκρισία που μοιράζει τον χαρακτηρισμό του «ανεπαρκούς», του «αποτυχημένου» και του «παραβατικού». Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ένα σχολείο που είναι ενιαίο και χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, δημόσιο και δωρεάν, με σύχγρονη αντίληψη για τη γνώση και την παιδαγωγική πράξη για να μορφώνει τα νέα παιδιά μέχρι τα 18. Με τους εκπαιδευτικούς να έχουν μισθούς για να ζουν, μόνιμη εργασία, εργασιακή αξιοπρέπεια. Σε ένα σχολείο δημοκρατικό που θα διαμορφώνει συνειδήσεις ελεύθερων ανθρώπων. Αυτό το πλαίσιο προϋποθέτει σύγκρουση με την αδράνεια και την ανυπαρξία της ηγεσίας της ΟΛΜΕ, στον δρόμο που χαράζουν τα μαχόμενα πρωτοβάθμια σωματεία και οι ΕΛΜΕ. Το αντίπαλο δέος στην αντιεκπαιδευτική πολιτική ΝΔ-ΕΕ και την αξιολόγηση, όπως συμβαίνει στην καθημερική μάχη για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, δεν μπορεί παρά να είναι οι ΕΛΜΕ των γενικών συνελεύσεων και της δημοκρατικής διαδικασίας, με σημαία τις διεκδικήσεις του κλάδου και τον αποφασιστικό αγώνα διαρκείας μέχρι τη νίκη.