Δίδακτρα (και) στο Φυσικό του ΕΚΠΑ

Τις τελευταίες ημέρες η συνέλευση τμήματος του Φυσικού ΕΚΠΑ συζήτησε και αποφάσισε την ίδρυση ξενόγλωσσων προγραμμάτων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών στο τμήμα, τα οποία όπως προβλέπεται από τη σχετική εισήγηση της συγκλήτου του Πανεπιστημίου θα είναι επί πληρωμή. Πρόκειται για μια πολύ αρνητική εξέλιξη, καθώς η θέσπιση προγραμμάτων επί πληρωμή, όσο και αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια αναβάθμιση του τμήματος, καθώς δήθεν θα διευρύνει την απεύθυνσή του και σε ξένους φοιτητές, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα πολύ ισχυρό αντιεκπαιδευτικό χτύπημα στο χαρακτήρα του τμήματος και του δημοσίου Πανεπιστημίου συνολικά. Ενός τμήματος που διαχρονικά, κάτω από την πίεση τόσο του φοιτητικού συλλόγου, όσο και μιας μικρής μερίδας διδασκόντων και διοικητικών, διακρίνεται για τη στάση που τηρεί σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το ζήτημα της παιδαγωγικής επάρκειας ή της δωρεάν παροχής μεταπτυχιακών προγραμμάτων.

Τα επί πληρωμή προγράμματα σπουδών έρχονται να ενισχύσουν περαιτέρω την εμπορευματοποίηση των σπουδών, ανοίγοντας το δρόμο για την εισχώρηση ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων, μετατρέποντας το Πανεπιστήμιο σε ένα μηχανισμό που θα ωφελεί το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο και την αστική πολιτική που το υπηρετεί. Επιπλέον, η εδραίωση επί πληρωμή προγραμμάτων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών αποτελεί μοχλό μετακύλισης του κόστους της χρηματοδότησης του δημοσίου Πανεπιστημίου από το κοινωνικό κράτος στις πλάτες των φοιτητών, υποβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο το χαρακτήρα του. Φυσικά δεν προκαλεί εντύπωση η προσπάθεια αυτή.

Είναι φυσικό και επόμενο, σε μια συγκυρία που η δημόσια παιδεία βάλλεται συνολικά, με μια σωρεία αντιεκπαιδευτικών νόμων και μέτρων που έχει ψηφιστεί το περασμένο διάστημα (ΕΒΕ, ιδιωτικά πανεπιστήμια, διαγραφές φοιτητών) να περνούν μέτρα περαιτέρω υποβάθμισης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Προβάλλει επιτακτική περισσότερο από ποτέ η ανάγκη συσπείρωσης και οργάνωσης των φοιτητών στον φοιτητικό τους σύλλογο, η διεξαγωγή μαζικών και ενιαίων γενικών συνελεύσεων και η οργάνωση του αγώνα των φοιτητών στη βάση των κοινών αιτημάτων και μορφών πάλης.