ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τα εργαλεία τα έχουμε – και όσα δεν έχουμε θα τα φτιάξουμε. Απεργία – αποχή από την ατομική αξιολόγηση, συμμετοχή στα σωματεία μας και στις γενικές συνελεύσεις, γενική απεργία. Είναι στο χέρι μας να τα αναβαθμίσουμε κάνοντας τον συνδικαλισμό υπόθεση όλων μας.

Τα τελευταία πέντε χρόνια στα συνήθη άγχη εκπαιδευτικών και μαθητ(ρι)ών της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς έχουν προστεθεί νέα με προεξάρχουσα την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Για να καταλάβει κάποιος/α τι είναι η ατομική αξιολόγηση πρέπει να συνδυάσει πληροφορίες από τον ίδιο το νόμο και τις συνοδευτικές εγκυκλίους, αλλά και την εμπειρία των εκπαιδευτικών. Η συσχέτιση αυτών των πληροφοριών είναι απαραίτητη όχι γιατί η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά γιατί η εμπειρία των εκπαιδευτικών επιβεβαιώνει αυτό που διαβάζουμε πίσω από τις γραμμές του νόμου. Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει εκπαιδευτικός που να αναγνωρίζει την παραμικρή βελτίωση του σχολείου μετά από όλες αυτές τις αξιολογήσεις! Κάτι που κάποιοι και κάποιες γνωρίζαμε και φωνάζαμε για αυτό από την αρχή. Καμιά είδους αξιολόγηση δεν συνιστά βελτίωση! Αντίθετα αξιολόγηση σημαίνει πειθάρχηση και αντιδημοκρατική λειτουργία του σχολείου!

Ο Νόμος 4823/2021 ρυθμίζει την αναβάθμιση του σχολείου, (εδώ γελάμε) την ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών (και εδώ γελάμε) και ορίζει τα όργανα και τις διαδικασίες της ατομικής αξιολόγησης. Ωραίος τίτλος, αλλά αυτό που πραγματικά λέει ο νόμος είναι τα εξής:

1. Οι νεοδιόριστοι/ες εκπαιδευτικοί παραμένουν δόκιμοί για δύο χρόνια και μετά την επιτυχή αξιολόγησή τους  μονιμοποιούνται. Ο όρος δόκιμος εκπαιδευτικός το μόνο που εξυπηρετεί είναι να διατηρήσει ένα καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας που πολλές και πολλοί από εμάς νιώσαμε στο πετσί μας πριν διοριστούμε σε αυτή την μακρά δεκαετία μηδαμινών διορισμών στην εκπαίδευση, αναπληρώνοντας τον εαυτό μας σχεδόν οπουδήποτε στην Ελλάδα. Άλλωστε από τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, προβλέπεται ήδη μια δόκιμη διετία στο τέλος της οποίας, αν δεν υπάρχει λόγος απόλυσης για τον δημόσιο υπάλληλο, προκύπτει η αυτοδίκαιη μονιμοποίησή του. Πρώτος ο κλάδος των εκπαιδευτικών από το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων, αφού έδωσε γραπτές εξετάσεις τις πέρασε αλλά δεν διορίστηκε, αφού πήρε μέρος σε ένα απίστευτα ανταγωνιστικό και ανθρωποφάγο κυνήγι μεταπτυχιακών, διδακτορικών, σεμιναρίων, πιστοποιήσεων και ξενόγλωσσων πτυχίων με το προσοντολόγιο του Γαβρόγλου και τελικά κάποιοι κατάφεραν να διοριστούν, καλείται να ξανά αποδείξει μέσω της ατομικής αξιολόγησης ότι είναι ικανός για αυτή την θέση εργασίας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να την υπηρετεί ήδη μια δεκαετία και παραπάνω ως αναπληρωτής/ρια! Είναι δυνατόν να μην γίνεται αντιληπτός ο παραλογισμός αυτής της διαδικασίας; Γίνεται να μην αντιλαμβανόμαστε ότι ο συνδυασμός όλων αυτών των μέτρων αποκαλύπτουν τις πραγματικές προθέσεις της εξουσίας απέναντι στους εκπαιδευτικούς; Αφού λοιπόν όλα τα προηγούμενα στάδια (γραπτός διαγωνισμός και προσοντολόγιο) δεν είναι ικανά για να αποδείξουν την ικανότητά μας ως εκπαιδευτικοί, μήπως γίνονται για να ανακυκλώνουν ένα καθεστώς αναπλήρωσης, να διαμορφώσουν έναν ανταγωνιστικό, ατομικά προσηλωμένο εργαζόμενο που θα νιώθει μονίμως το συνάδελφο ως απειλή; Και σε περίπτωση που δεν το μάθαμε αυτό το μάθημα περνάμε και μια ατομική αξιολόγηση για να πειθαρχήσουμε χωρίς πολλά πολλά στις εντολές του υπουργείου σε όλες τις πτυχές τις εργασιακής μας ζωής. Φυσικά, μαζί με την προϋπηρεσία, εντείνεται η απαξίωση του πτυχίου μας και των επαγγελματικών δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτό, αφού στην πραγματικότητα το πτυχίο το μόνο που έχει καταντήσει να προσφέρει είναι η δυνατότητα να λάβεις μέρος σε ένα διαγωνισμό!

• Τους εκπαιδευτικούς αξιολογούν ο/η Διευθυντής/ρια της σχολικής μονάδας, ο/η σύμβουλος Παιδαγωγικής Ευθύνης της σχολικής μονάδας και ο/η σύμβουλος Ειδικότητας. Με απλά λόγια η διεύθυνση του σχολείου αξιολογεί τον εκπαιδευτικό τόσο μέσα στην τάξη σε σχέση με το παιδαγωγικό κλίμα που διαμορφώνεται όσο και στο πόσο καλός υπάλληλος είναι, δηλαδή γραφειοκράτης. Μάλιστα μαζί με το σύμβουλο παιδαγωγικής ευθύνης αποφασίζουν αν είναι επαρκής η συμμετοχή μας σε μια σειρά από επιπλέον γραφειοκρατικές εργασίες ή ανούσιες αποσπασματικές δράσεις που μας έχουν φορτώσει τα τελευταία χρόνια μέσω της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας, υποκριτικών δράσεων όπως ο ενεργός πολίτης και περιβαλλοντικών προγραμμάτων μεταξύ άλλων, που αυξάνουν στην πραγματικότητα κατά πολύ το εργασιακό μας ωράριο, αφού προστίθενται στις ήδη αυξημένες εξωδιδακτικές εργασίες που υποχρεωνόμαστε να κάνουμε καθώς μας θεωρούν εκπαιδευτικούς και διοικητικούς υπαλλήλους ταυτόχρονα. Είναι σαφές πως εδώ διευρύνεται επί της ουσίας το Διευθυντικό Δικαίωμα και ωθείται ο διευθυντής να λειτουργήσει ως εργοδότης. Με αυτό τον τρόπο οξύνεται η λειτουργία της εκπαίδευσης με ιδιωτικό – οικονομικά κριτήρια. Το δημόσιο σχολείο λειτουργεί όλο και πιο αντιδημοκρατικά όσο ισχυροποιεί όρους ιδιωτικής επιχείρησης όπου ο λόγος του διευθυντή και του εργοδότη είναι νόμος. Εκτός και αν έχουμε αυταπάτες πως μέσα σε ένα πλαίσιο υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης από την πλευρά του υπουργείου και πίεσης προς τους διευθυντές να λειτουργήσουν όλα άψογα στις πλάτες τις δικιές μας, δε θα υπάρξουν διευθύνσεις σχολείων που με την απειλή της αξιολόγησης θα επιβάλλουν εξαντλητικές επιπλέον εργασίες στους εκπαιδευτικούς. Η ατομική αξιολόγηση επί της ουσίας απομακρύνει τον διευθυντή από το σύλλογο δίνοντάς του εξουσίες που κατά περίσταση μπορεί να οδηγήσουν και σε παράλογες απαιτήσεις (ένα παράδειγμα της αυθαιρεσίας των διευθυντών είναι η παράλογη απαίτηση της παραμονής στο σχολείο 8.00 – 14.00 μόνο και μόνο πχ για να σηκώνεις τηλέφωνα).

Αντίστοιχη σχέση δημιουργείται μεταξύ εκπαιδευτικού και συμβούλου ειδικότητας. Όπως τα παραπάνω συμβαίνουν ανεξάρτητα από τις προσωπικές προθέσεις του κάθε διευθυντή έτσι και ο σύμβουλος ειδικότητας ανεξάρτητα από τις προσωπικές προθέσεις του μετατρέπεται σε επιθεωρητή. Παραδοσιακά ο σύμβουλος καλούσε τον κλάδο/ειδικότητα των εκπαιδευτικών ανά περιοχή σε επιμορφωτικά σεμινάρια και απευθυνόταν στον κλάδο/ειδικότητα. Αν ο εκπαιδευτικός επιθυμούσε κάποια συμβουλή ή προσωπική συνεργασία καλούσε ο ίδιος τον σύμβουλο ειδικότητας. Τώρα συμβαίνει κατά κόρον το αντίθετο. Ο σύμβουλος ειδικότητας απευθύνεται ατομικά στον εκπαιδευτικό για να τον αξιολογήσει με όρους που δεν είναι στο χέρι του εκπαιδευτικού. Ενισχύεται επί της ουσίας μια ιεραρχική σχέση μεταξύ των κατά τα άλλα συναδέλφων, όπως αυτοαποκαλούνται αρκετοί σύμβουλοι ειδικότητας (;!). (Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα όπου σύμβουλοι/αξιολογητές ειδικότητας απαίτησαν συγκεκριμένες διδακτικές πρακτικές π.χ. αντεστραμμένη τάξη, αγνοώντας παντελώς την σύσταση του τμήματος ή το γεγονός ότι όπως φάνηκε η αντεστραμμένη τάξη δεν ήταν παρά άλλη μια πρόσκαιρη εμμονή του υπουργείου, μέχρι και παραδείγματα όπου σύμβουλοι/αξιολογητές  σχολίασαν το ντύσιμο των υπό αξιολόγηση εκπαιδευτικών!) Το όποιο κλίμα στοιχειώδους ελευθερίας πάει περίπατο ενισχύοντας την γενική αντιδημοκρατική στροφή της εκπαίδευσης.  Φυσικά πλέον οι επιμορφώσεις των συμβούλων, αν προλαβαίνουν να γίνουν, αφορούν κυρίως και πρωτίστως την σημασία της αξιολόγησης, αποκαλύπτοντας ότι η λεγόμενη επιμόρφωσή τους είναι ουσιαστικά… συμμόρφωση.  Στο ίδιο πλαίσιο δημιουργούνται και άλλες ιεραρχικές θέσεις στην εκπαίδευση που αυξάνουν και την μισθολογική απόσταση και άρα τις ανισότητες στην εκπαίδευση. Όπως στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν μια σειρά από στελέχη και διευθυντές που το μόνο που παράγουν είναι εντολές και πειθάρχηση προς τις απαιτήσεις της εργοδοσίας, αντίστοιχα με αφορμή την αξιολόγηση έχουμε και την σύσταση του σώματος των εποπτών εκπαίδευσης με αυξημένους μισθούς που η εργασία τους είναι ο συντονισμός των αξιολογητών, η πάση θυσία εφαρμογή της αξιολόγησης και η επιπλέον πειθάρχηση των εκπαιδευτικών στις εντολές του υπουργείου  Για όλα αυτά, λέμε πως ο στόχος της αξιολόγησης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την βελτίωση της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού αλλά με την μετατροπή των εκπαιδευτικών σε πειθήνιους κρατικούς υπαλλήλους!

• Αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

Το τρίτο στάδιο της ατομικής αξιολόγησης του εκπαιδευτικού περιλαμβάνει μια μορφή αυτοαξιολόγησής του. Σε μια πλατφόρμα καλείται να καταγράψει μόνος του τους τίτλους σπουδών που κατέχει, την παιδαγωγική και υπηρεσιακή του πορεία. Οι αξιολογητές στη συνέχεια, κυρίως ο σύμβουλος παιδαγωγικής ευθύνης της σχολικής μονάδας, καλείται να κρίνει κατά πόσο υπήρξε ο υπό αξιολόγηση εκπαιδευτικός πρόθυμος και με ποιον τρόπο υλοποίησε μία σειρά από τις ατελείωτες δράσεις που προωθούνται τα τελευταία χρόνια στο σχολείο. Πέρα από την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, κρίνεται για την συμμετοχή του σε περιβαλλοντικά προγράμματα, διοργάνωση εκδρομών και πάσης φύσεως δράσεων, αν ανέλαβε ρόλους όπως του μέντορα, του συντονιστή ειδικότητας, εάν συμμετείχε σε όμιλο κ.α.. Πολλά από αυτά δεν θεωρούνται ακόμη υποχρεωτικά, μέσω όμως της ατομικής αξιολόγησης καθίστανται επί της ουσίας αναγκαία και αποδεικνύεται η σκοπιμότητα όλων αυτών των δράσεων και ρόλων, που δεν είναι άλλη από την επιπλέον πειθάρχηση των εκπαιδευτικών, τον ανταγωνισμό και την ιεράρχηση μεταξύ των συναδέλφων και την εργασιακή εξάντληση του εκπαιδευτικού.

Η καταγραφή των πάντων σε πλατφόρμες, είτε αφορά την ατομική αξιολόγηση είτε την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο σαν ένας επιπλέον γραφειοκρατικός φόρτος εργασίας.  Μπορεί μεταξύ μας στο σχολείο ή ακόμα και στον σύλλογο να γκρινιάζουμε και να απορρίπτουμε όλες αυτές τις διαδικασίες, κάτι το οποίο, αν και υγιές, δεν δίνει πραγματική διέξοδο. Ο σύλλογος διδασκόντων ενός σχολείου μπορεί να βοηθήσει στον συντονισμό και στην ενδυνάμωση μιας συλλογικής δράσης, δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει την συνδικαλιστική δράση. Η κοινή παραδοχή που ακούγεται συχνά στους συλλόγους διδασκόντων, ότι η αξιολόγηση μας βρίσκει αντίθετους, αλλά τι να κάνουμε τώρα δεν μπορούσε να κάνουμε αλλιώς, δείχνει σε ποιο βαθμό έχει προχωρήσει η πειθάρχηση. Το σύστημα για να νικήσει δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι έχει δίκιο, αρκεί να συμπεριφέρεσαι σαν να έχει δίκιο. Μια συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται μέχρι να μην μπορείς καν να σκεφτείς ότι υπάρχει η δυνατότητα να πράξεις αλλιώς! Για αυτό άλλωστε και η ατομική αξιολόγηση δεν αφορά μόνο τους νεοδιόριστους και επαναλαμβάνεται κάθε δύο με τέσσερα χρόνια. Στην επαρχία υπάρχουν διευθύνσεις εκπαίδευσης που καλούν σε αξιολόγηση εκπαιδευτικούς ακόμα και λίγο πριν την σύνταξη! Αρκεί, λοιπόν για να επιβληθεί η εξουσία,  με ένα επιτελεστικό, μηχανιστικό τρόπο να επαναλαμβάνεις αυτά που σου επιβάλει να κάνεις ακόμα και αν τα σιχαίνεσαι! Αυτό επιτυγχάνεται από το σύστημα είτε με απειλές και ποινές (βλ. πειθαρχικές διώξεις για αντίδραση στην ατομική αξιολόγηση και απεργία – αποχή από αυτήν) σε όποιον αντιστέκεται ή τολμά να σκεφτεί να αντισταθεί, είτε με την παραίτησή μας από κάθε είδους διεκδίκηση και αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική υποβάθμισης και αυταρχικοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος, με άλλα λόγια με το να κάνουμε απλά την δουλίτσα μας. Άλλωστε η αξιολόγηση είτε ως γραφειοκρατική διαδικασία, είτε ως σκοπός, αυξάνει το εργασιακό στρες είτε λόγω φόρτου εργασίας είτε μέσω της μόνιμης εργασιακής ανασφάλειας και εν τέλει επισφάλειας, που δημιουργεί. Ο τρομοκρατημένος εργαζόμενος είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, δεν θα διεκδικήσει ούτε το αυτονόητο. Ο τρομοκρατημένος εκπαιδευτικός διδάσκει φόβο και υποταγή στους μαθητές και τις μαθήτριες. Το χρόνιο στρες, ενώ γεννιέται από τις κοινωνικές συνθήκες, στην σύγχρονή κοινωνία αντιμετωπίζεται ως μια ατομική παθογένεια και δυσλειτουργία. Σαν να είναι υπεύθυνο το άτομο για το άγχος και το στρες που βιώνει. Κυρίαρχη αντίληψη που σπρώχνει τον εργαζόμενο σε ατομικές λύσεις και υπέρμετρο ανταγωνισμό και αποδυναμώνει την συλλογική δράση και διεκδίκηση.

Εδώ όμως πρέπει να μιλήσουμε για τις ευθύνες του γραφειοκρατικοποιημένου, κυβερνητικού συνδικαλισμού. Σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών αν και διαφωνεί, υλοποιεί τις πάσης φύσεως αξιολογήσεις, δεν σημαίνει ότι ο κάθε εκπαιδευτικός έχει κάποιου είδους ατομική ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον χώρο της εκπαίδευσης. Η ατομική αξιολόγηση είναι κομμάτι μιας σειράς αξιολογήσεων που πνίγουν το σχολείο σε καθημερινή βάση. Δεν είναι άσχετη με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας ή τον διαγωνισμό PISA. Δυστυχώς οι αντιδράσεις απέναντι σε αυτά τα δύο δεν γίνονται πάντα με την απαραίτητη οργάνωση καθώς τα τελευταία χρόνια η ΟΛΜΕ δεν αποφασίζει δυναμικές κινητοποιήσεις. Είναι ζητούμενο να μην καταλήξει και ο αγώνας ενάντια στην ατομική αξιολόγηση υπόθεση κάποιων ΕΛΜΕ ή ακόμα χειρότερα κάποιων συναδέλφων/ισσών.

Ένας αγώνας ο οποίος ξεκίνησε με πολύ δυναμικές κινητοποιήσεις και με μια τεράστια διαδήλωση εκπαιδευτικών στην απεργία των ΟΜΛΕ –  ΔΟΕ τον Οκτώβριο του 2021, ενάντια στην αξιολόγηση. Πώς από τα ποσοστά εκείνης της απεργίας που άγγιξαν πανελλαδικά το 50% και ανά τόπους έως το 90%, πώς από την συντριπτική συμμετοχή των νεοδιόριστων στην απεργία-αποχή τα πρώτα χρόνια εφαρμογής της αξιολόγησης, έχουμε φτάσει σήμερα η απεργία – αποχή σε κάποιες περιπτώσεις να παρουσιάζεται ως ατομική απόφαση του/της κάθε εκπαιδευτικού; Η ατομική αξιολόγηση μόνο ατομική δεν είναι αφού οι συνέπειες της αφορούν το μέλλον του σχολείου γενικά και τις συνθήκες εργασίας ολόκληρου του κλάδου. Πως έχουμε φτάσει σήμερα στο σημείο να ακούμε από συνδικαλιστικές παρατάξεις για μια άλλη αξιολόγηση; Λες και το πρόβλημα είναι ότι η αξιολόγηση αυτή είναι κακή και όχι ότι κάθε αξιολόγηση έχει ως στόχο τη συμμόρφωση του εργαζόμενου στις πάσης φύσεως απαιτήσεις και στόχους του εργοδότη, στην περίπτωση μας την προσαρμογή του σχολείου στου όρους λειτουργίας της αγοράς και την υποταγή στα σχέδια του κεφαλαίου και του κράτους. Πως γίνεται σήμερα μετά από τις νίκες που έχουμε τόσο με την δικαίωση των συναδέλφων που συμμετείχαν στην απεργία – αποχή, αλλά κυρίως με την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στο σχολείο μετά από ενάμιση χρόνο δυνητικής αργίας να μην εκμεταλλευόμαστε αυτό το γεγονός για να αναβαθμίσουμε τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση; Πάλι εδώ ο κυβερνητικός αλλά και ο τάχα μου «αγωνιστικός», αλλά στην πραγματικότητα του συμβιβασμού και της υποταγής  συνδικαλισμός σε ΟΛΜΕ και ΕΛΜΕ συνεχίζει να αποφεύγει αυτόν τον αγώνα, όπως και το προηγούμενο διάστημα απέφευγε να πάρει αποφάσεις που κατεβάζουν δυναμικά το σύνολο του κλάδου προκείμενου να στηρίξει τη Χρύσα Χοτζόγλου και όλες οι μαζικές δυναμικές κινητοποιήσεις πολύ συχνά οργανώθηκαν κόντρα στις προθέσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η συναδέλφισσά μας έπραξε το αυτονόητο σύμφωνα με τις αποφάσεις του κλάδου και αντέδρασε σε ατομική αξιολόγηση που γινόταν στο σχολείο της! Αντί αυτό να αγκαλιαστεί ως ένα παράδειγμα προκειμένου τα σωματεία να αντιδρούν σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης, ακούσαμε μέχρι και ότι έπραξε από μόνη της χωρίς την ενημέρωση του σωματείου! Δεν γίνεται να θεωρούμε πως επειδή υπάρχει η απεργία – αποχή και βγαίνει και μια ανακοίνωση στις αρχές της χρονιάς αυτό είναι αρκετό για να αντιμετωπίσει ο/η κάθε εκπαιδευτικός τον φόβο και τις απειλές ή την επιμονή των αξιολογητών για να αξιολογηθεί.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες όλα αυτή την κριτική δεν την κάνουμε για να πούμε τι άχρηστος είναι ο συνδικαλισμός και καλύτερα να κάτσουμε στον καναπέ μας. Αντιθέτως όλη αυτή η κριτική γίνεται ακριβώς επειδή ακόμα και στις υποτιθέμενες ιδανικές συνθήκες εργασίας του δημοσίου ο συνδικαλισμός είναι σήμερα απαραίτητος περισσότερο από ποτέ. Για αρχή δεν νομίζουμε πως κάποιος έχει αυταπάτες περί ιδανικών συνθηκών εργασίας στο δημόσιο. Είναι αφελές να νομίζουμε ότι το δημόσιο είναι ένας ασφαλής χώρος εργασίας όπου τα εργασιακά δικαιώματα και οι κατακτήσεις μας γίνονται σεβαστά. Ποτέ δεν ήταν και ούτε πρόκειται να υπάρξει στο πλαίσιο του συγκεκριμένου κοινωνικο – οικονομικού συστήματος ιδανικός χώρος εργασίας. Ότι κερδήθηκε προς όφελος των εργαζομένων, κερδήθηκε με μάχη και μάχη χρειάζεται για να ανακτηθεί ή και να διατηρηθεί. Τα δικαιώματα ή την δημοκρατία για να μην τα χάσεις πρέπει να τα ασκείς. Έτσι και το δικαίωμα στον συνδικαλισμό και την συλλογική πολιτική δράση που με τόσο μένος διώκεται από την κυβέρνηση με τα χιλιάδες πειθαρχικά για συνδικαλιστική δράση που μοιράζει τα τελευταία χρόνια (2.500 για συμμετοχή στην απεργία – αποχή και εκατοντάδες άλλα γιατί έγραψες την γνώμη σου, άσκησες κριτική, συμμετείχες σε κινητοποιήσεις ακόμα και σε προκηρυγμένες στάσεις εργασίας από την ΑΔΕΔΥ) πρέπει να το ασκούμε αν θέλουμε να εξακολουθήσει να υπάρχει η δυνατότητα βελτίωσης των συνθηκών εργασίας και της ζωής μας.

Σημασία όμως έχει και το πως το ασκούμε. Η συμμετοχή μας στις εκλογές των σωματείων αν και απαραίτητη δεν είναι αρκετή για έναν δυναμικό, δημοκρατικό συνδικαλισμό. Στον κλάδο των εκπαιδευτικών το μεγαλύτερο όπλο μας είναι η ανά ΕΛΜΕ γενική συνέλευση. Το εργαλείο που μπορεί να δημιουργήσει μια πραγματική συλλογική δράση, να υπάρξει πραγματική ζύμωση και συνειδητοποίηση της σημασίας της συμμετοχής σε αγώνες για την αξιοπρέπεια του σχολείου, των μαθητών/τριων και της εργασίας μας. Η γενική συνέλευση είναι αυτή που θα βάλει μπρος την πραγματοποίηση μιας απεργίας διαρκείας που σιγομουρμουρίζεται όλοι και περισσότερο στα σχολεία μας. Βλέπουμε όμως και αυτό το εργαλείο να απαξιώνεται και να γίνονται ελάχιστες συνελεύσεις σε αναντιστοιχία με τις πολλαπλές επιθέσεις που δέχεται η εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια. Για αυτό τον λόγο είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων και η συμμετοχή μας σε αυτές προκειμένου να γίνει σαφές πως δεν παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας. Πως δεν θα τους χαρίσουμε τον μισθό μας, το ωράριό μας, ούτε το μέλλον των μαθητών/τριων μας που στοιβάζονται 27 άτομα σε λίγα τετραγωνικά!

Τα εργαλεία τα έχουμε – και όσα δεν έχουμε θα τα φτιάξουμε. Απεργία – αποχή από την ατομική αξιολόγηση, συμμετοχή στα σωματεία μας και στις γενικές συνελεύσεις, γενική απεργία. Είναι στο χέρι μας να τα αναβαθμίσουμε κάνοντας τον συνδικαλισμό υπόθεση όλων μας.