Της Δέσποινας Καραγιώργου, από selidodeiktis

Είναι γεγονός πως ο κόσμος της εκπαίδευσης βρίσκεται αντιμέτωπος με πογκρόμ πειθαρχικών και διώξεων. Απεργείς-απέχεις από την αξιολόγηση; Παίρνεις πειθαρχικό. Πραγματοποιείς μια αντιπολεμική δράση με τις μαθήτριες και τους μαθητές σου στέλνοντας μήνυμα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη; Παίρνεις πειθαρχικό. Καταγγέλλεις δημόσια την έλλειψη σχολικού νοσηλευτή για μαθητή σου; Παίρνεις πειθαρχικό. Συμμετέχεις σε μπλοκάρισμα αξιολόγησης; Βγαίνεις σε δυνητική αργία με απόφαση του Υπουργού παιδείας παρά την ομόφωνα αντίθετη άποψη του Πειθαρχικού Συμβουλίου.

Ενώ λοιπόν οι απειλές για απολύσεις, τα πειθαρχικά και η προσπάθεια τρομοκράτησης, κυρίως όσων δεν συμμορφώνονται με την κυβερνητική πολιτική, δίνουν και παίρνουν, οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών είναι για ακόμα μια φορά εκκωφαντικά απούσες. Παρόλο που η εκπαίδευση δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση, η στήριξη που παρέχεται από τις ομοσπονδίες περιορίζεται -τις λίγες φορές που υπάρχει- σε ανακοινώσεις μη αντάξιες των συνθηκών και κινητοποιήσεις συμβολικού χαρακτήρα που σίγουρα δεν μπορούν να συμβάλλουν στην ενίσχυση του αγώνα.

Για παράδειγμα, την Τρίτη 20/5 που εκδικάζεται εσπευσμένα η υπόθεση της Χοτζόγλου δεν έχει προκηρυχτεί απεργία από τις ομοσπονδίες, γεγονός που αποδεικνύει τη στάση που επιλέγουν να κρατήσουν και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν την πιθανή απόλυση εκπαιδευτικού.

Η λέξη απεργία βρίσκεται κάπου καταχωνιασμένη. Η αγωνιστικότητα, λοιπόν, των ομοσπονδιών δεν μπορεί να κρίνεται με βάση την παράταξη από την οποία προέρχεται ο πρόεδρος της ή οποιοδήποτε μέλος της αλλά από το κατά πόσο οι αποφάσεις που παίρνονται είναι αγωνιστικές. Και δυστυχώς αυτές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τέτοιες.

Επιπλέον, όσον αφορά τα πειθαρχικά δεν γίνεται να μιλάμε γι’ αυτά χωρίς να τα συνδέουμε με την πραγματική τους αιτία και να αφήνουμε μετέωρο τον λόγο που έχουν δοθεί. Τα πειθαρχικά δεν δίνονται γιατί οι συνάδελφοι υπερασπίζονται τις συλλογικές αποφάσεις του κλάδου. Οι μαζικές κλήσεις σε πειθαρχικά έγιναν γιατί οι συνάδελφοι απεργούν-απέχουν από την αξιολόγηση που στόχο έχει να διαλύσει την δημόσια εκπαίδευση, να ρίξει όλη την ευθύνη για τα προβλήματα που υπάρχουν σε εκπαιδευτικούς/γονείς/μαθητές, να κανονικοποιήσει την ελαστική εργασία στις συνειδήσεις όλων μας και να μετατρέψει το σχολείο σε μία ακόμη πηγή αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Αυτό που απειλείται όλο αυτό το διάστημα είναι το δικαίωμα στην απεργία, δικαίωμα που κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες χρόνων. Αυτό οφείλουμε να το διαφυλάξουμε και να μην επιτρέψουμε να καταπατηθεί από καμία κυβέρνηση.

Και οι ομοσπονδίες οφείλουν να σταθούν δίπλα στους εκπαιδευτικούς. Δίπλα σ’ εκείνες κι εκείνους που υπερασπίζονται το δημόσιο σχολείο, την παιδαγωγική ελευθερία, το διάλογο και τη δημιουργία.

Γιατί θέλουμε οι μαθήτριες και οι μαθητές μας να αποκτήσουν τα εργαλεία εκείνα που θα τους βοηθήσουν να ανακαλύψουν και να κατανοήσουν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζουν, ώστε να καταφέρουν να την αλλάξουν. Να μπορέσουν, ζώντας στο εδώ και στο τώρα, να συμβάλλουν στην οικοδόμηση ενός κόσμου που θα χωράει όλες και όλους, χωρίς πόλεμο, αδικία και εκμετάλλευση.